39. Bölüm: Hatırlayan Yol

39.Bölüm: Hatırlayan Yol Taş basamaklar, yer altı nehrinin çekilen sularının arasından yavaş yavaş yükselmeye devam ediyordu. Sanki yüzyıllardır görünmeyi bekleyen kadim bir yol, sonunda yeniden nefes alıyordu. Nehrin iki yakasında duran sütunların üzerindeki oyma semboller birbiri ardına parladı. Önce su… Sonra ay… Ardından kök… Ve en sonunda, Defne’nin avucunda tuttuğu gümüş anahtarın işareti. İnce altın çizgiler basamakların üzerine yayıldı. Her taş, görünmeyen bir el tarafından işlenmiş gibi kadim yazılarla kaplandı. Defne dizlerinin üzerine çöktü. Parmak uçlarını ilk basamağa dokundurduğu anda taş hafifçe ısındı. Gözlerinin önünde kısa bir görüntü belirdi. İlk Anne… Yalnızdı. Aynı taş yolda yürüyordu. Fakat bugünkü gibi sessiz değildi. Gökyüzünde kara bulutlar dönüyor, uzaktan savaş boruları duyuluyordu. İlk Anne bir an durdu. Arkasına baktı. Sanki yüzyılların ötesinden Defne’nin varlığını hissediyordu. Dudakları kıpırdadı. “Yol…” “…yalnızca cesur olanları değil…” “…yükünü taşımayı kabul edenleri seçer.” Görüntü suya düşen bir yansıma gibi dağıldı. Defne yavaşça ayağa kalktı. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu. “Neden bana geçmişi gösteriyor?” Yaşayan Son Muhafız ağır adımlarla yanına geldi. “Çünkü yol seni tanımaya çalışıyor.” “Her adımında yalnızca ilerlemeyeceksin.” “Kendini de hatırlayacaksın.” Tam o sırada arşivin öbür ucundan sert bir taşın kırılma sesi yükseldi. Maskeli lider… Su duvarının önünde durmuştu. Yüzündeki gümüş maske çatlamıştı. İnce çatlaklardan koyu siyah damarlar tenine yayılıyor, gözlerinin çevresi kararıyordu. Fakat geri çekilmiyordu. Siyah mührü iki eliyle kavradı. Derin bir nefes aldı. Ve hiç kimsenin daha önce duymadığı kadim sözcükleri söylemeye başladı. Her kelimeyle birlikte salonun içindeki hava ağırlaşıyor, lambaların alevleri mor renge dönüyordu. Azhan’ın gözleri büyüdü. “Durdurmalıyız.” “Neden?” “O…” “…Kan Yemini’ni okuyor.” Yaşayan Son Muhafız bastonunu sertçe yere vurdu. “Geç kaldık.” Sözler biter bitmez siyah mühür çatladı. İçinden yoğun bir karanlık duman yükseldi. Fakat bu duman havaya dağılmadı. Yavaşça maskeli liderin bedenine karışmaya başladı. Adam acıyla haykırdı. Omuzları titredi. Ellerindeki damarlar simsiyah oldu. Derisi taş gibi sertleşmeye başladı. Defne dehşetle geri çekildi. “Ne oluyor ona?” Nare sessizce cevap verdi. “Artık kendi iradesiyle hareket etmiyor.” “Karanlık…” “…bedelini almaya başladı.” Bir anda maskeli lider başını kaldırdı. Artık gözlerinde insanlara ait hiçbir sıcaklık kalmamıştı. Simsiyah gözbebeklerinin ortasında mor ışık dönüyordu. Derin ama yabancı bir sesle konuştu. “Son mühür de kırılacak.” “Hatırlayanların çağı bitecek.” Sözleri biter bitmez yumruğunu taş zemine vurdu. Salon yeniden sarsıldı. Nehrin karşı kıyısındaki iki sütun büyük bir gürültüyle devrildi. Yükselen toz bulutunun arasından onlarca siyah gölge belirdi. İnsan boyundaydılar. Fakat yürüyüşleri insan gibi değildi. Bedenleri duman ile taş arasında sürekli şekil değiştiriyor, yüzleri seçilemiyordu. Yalnızca gözleri… Kor gibi parlayan mor gözleri görünüyordu. Azhan kılıcını çekti. “Bunlar…” “…Gölge Muhafızları.” Defne şaşkınlıkla sordu. “Arşivin koruyucuları mı?” “Hayır.” Azhan başını iki yana salladı. “Bunlar bir zamanlar koruyucuydu.” “Karanlık tarafından hatıraları çalınınca…” “…geriye yalnızca bedenleri kaldı.” İlk gölge yaratık sessizce ileri atıldı. Arkasından diğeri… Sonra üçüncüsü… Kısa süre içinde bütün salon siyah siluetlerle doldu. Muhafız, yer altı nehrinden yükselen suları önüne çekerek Defne ile diğerlerinin etrafında yarım daire biçiminde bir kalkan oluşturdu. Yaşayan Son Muhafız bastonunu iki eliyle kavradı. Bakışlarını Defne’ye çevirdi. “Dinle.” “Bu savaş kazanılabilir.” “Ama burada değil.” Defne şaşkınlıkla ona baktı. “Ne demek istiyorsun?” Yaşlı adam, nehrin ortasında uzanan kadim taş yolu işaret etti. “Üçüncü Mühür’e senden önce ulaşmaları hâlinde…” “…artık hiçbirimizi kurtarabilecek bir emanet kalmayacak.” Defne derin bir nefes aldı. Önünde iki seçenek vardı. Ya burada kalıp Muha…