20. Bölüm: Kanın Hatırladığı

20. Bölüm: Kanın Hatırladığı Sabahın ilk ışıkları henüz ufkun gerisinde saklanmaya devam ederken, gece boyunca yağan yağmur eski aile arşivinin taş duvarlarından ağır ağır süzülüyor, her damla yüzlerce yıllık taşların üzerine düştüğünde sanki geçmişin unutulmuş isimlerini fısıldıyordu; Defne, hâlâ açık duran deri kaplı defterin başında nefes almadan bekliyor, son sayfada beliren “O da artık hatırlıyor.” cümlesinin anlamını çözmeye çalışırken, Azhan elindeki sararmış fotoğrafı yeniden ışığa kaldırmıştı. Gece boyunca defalarca baktığı hâlde şimdi ilk kez fotoğrafın yüzeyinde daha önce görünmeyen ayrıntılar belirmeye başlamıştı. Genç kadının, yani Lal’in arkasında sislerin arasına gizlenmiş eski bir yapı seçiliyordu; yüksek taş duvarlarla çevrili, kuleleri yıkılmış, giriş kapısının üzerinde kırık bir daire sembolü bulunan kadim bir manastır… Fotoğraf yıllarca bunu saklamış gibiydi. Azhan dikkatle eğildiğinde, görüntünün alt kısmında silik harflerin yavaş yavaş koyulaştığını gördü. Harfler eski bir alfabe ile yazılmıştı fakat bazı semboller Defne’nin daha önce bulduğu aile kayıtlarında karşılarına çıkan işaretlerle birebir aynıydı. Defne derin bir nefes aldı. Kalbinin ritmi yeniden hızlanmıştı. Çünkü o sembolü yalnızca bir kez görmüştü; çocukluğunda, yıllar önce kaybolmadan hemen önce gördüğü kısa bir kâbusta. O zaman bunun yalnızca hayal olduğunu sanmıştı. Şimdi ise aynı işaret yeniden karşısındaydı. Azhan sessizce masanın üzerindeki eski haritaları açtı. Parmaklarını yılların sararttığı kâğıtların üzerinde gezdirirken bir nokta dikkatini çekti. Eski şehir planlarında artık bulunmayan küçük bir yerleşim işaretlenmişti. İsmin büyük bölümü silinmişti fakat geriye tek kelime kalmıştı: Lalezar. Defne bu ismi fısıldadığı anda arşivin içindeki bütün lambalar aynı anda titredi. Eski saat durdu. Tavandan ince tozlar dökülmeye başladı. Defter kendi kendine kapanıp yeniden açıldı. Sayfanın ortasında tek satır belirdi. “İlk Anne orada uyuyor.” Defne ile Azhan birbirlerine baktılar. Artık bunun rastlantı olmadığını biliyorlardı. Lal yalnızca geçmişte yaşamış bir kadın değildi. O, bütün soyun başlangıcında duran ilk taşıyıcıydı. Aynı dakikalarda ben yatağımın içinde irkilerek doğruldum. Gördüğüm rüyanın etkisi hâlâ üzerimdeydi. Göğsümde taşıdığım bronz mühür, geceden beri ilk kez soğumaya başlamıştı. Tam rahat bir nefes alacakken karnımın içinde bebeğim yeniden hareket etti. Fakat bu kez hareket farklıydı. Önce hafif bir dalga hissettim. Ardından odadaki perdeler hiçbir rüzgâr olmamasına rağmen aynı anda havalandı. Komodinin üzerindeki su bardağının yüzeyi kendi kendine titreşti. Duvara asılı aile fotoğrafı yavaşça eğildi. Odanın içindeki hava ağırlaştı. Nefes alırken ciğerlerime yalnızca hava değil, görünmeyen bir enerji doluyormuş gibi hissediyordum. Karnımı iki elimle kavradığım anda bronz mührün ortasındaki çatlak altın rengiyle parladı. Aynı anda odamın duvarlarında ince çizgiler oluşmaya başladı. Çizgiler rastgele değildi; görünmeyen bir kalem taşların üzerine eski semboller çiziyor, birbirine bağlanan işaretler sonunda büyük bir daire oluşturuyordu. Dairenin tam ortasında ise tek bir kelime belirdi: Lal. İçimde büyüyen bebeğin kalp atışları kulaklarımda yankılanmaya başladı. Doktorların cihazlarla dinlediği sıradan bir ritim değildi bu. Her atış odanın içinde görünmeyen dalgalar oluşturuyor, duvardaki semboller her ritimde biraz daha belirginleşiyordu. Ardından hayatım boyunca unutamayacağım bir şey oldu. Masanın üzerinde duran eski aile albümü kendi kendine açıldı. Sayfalar hızla çevrildi. En son sayfada durdu. Orada daha önce hiç bulunmayan eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta annem genç hâliyle ayakta duruyor, yanında ise boynunda bronz mühür taşıyan siyah saçlı bir kadın gülümsüyordu. Fotoğrafın altındaki yazı yavaş yavaş ortaya çıktı. “Lal ve son koruyucu.” Nefesim kesildi. Annem… Lal’i tanıyordu. Tam o anda zihnimde yıllardır unuttuğumu sandığım bir çocukluk anısı bütün ayrıntılarıyla geri döndü. Beş yaşındaydım. Gece yarısı uyan…