199. BÖLÜM: İLK CÜMLENİN SAHİBİ

199. BÖLÜM: İLK CÜMLENİN SAHİBİ Kapının ağır ağır açılmasıyla birlikte taş odanın içindeki hava değişti. Sanki yüzyıllardır kapalı duran yalnızca bir geçit değil, bütün zamanların arasında saklanmış bir gerçek serbest kalıyordu. Siyah ayın çatlaklarından yayılan karanlık bile geri çekilmiş, taş duvarların arasına çöken sessizlik her şeyden daha ağır hâle gelmişti. Lalin elindeki saydam kalemi sıkıca tutuyordu. İçinde korkudan daha güçlü bir his vardı; yıllardır kaybettiği bir parçaya yaklaşmanın verdiği garip bir tanıdıklık hissi. Azhan onun yanına geldi ve alçak bir sesle, “Dikkatli ol Lalin, bu kapının ardında ne varsa bütün gerçekleri değiştirebilir,” dedi. Arven ise sessizce açılan kapıya bakıyordu. Yüzünde korkuya benzeyen ama korkudan daha derin bir ifade vardı. “Zaten değişmesi gereken gerçekler var,” diye fısıldadı. İlk Yazıcı ona döndü. “Bunu sen de biliyorsun.” Arven gözlerini kapattı. “Evet. Fakat bazı gerçekler ortaya çıktığında, onları taşıyacak kişiler de değişir.” Kapı tamamen açıldığında içeride daha önce hiçbirinin görmediği bir oda ortaya çıktı. Bu oda taşlardan yapılmamıştı. Duvarları eski kitap sayfaları gibiydi. Her yerde yarım kalmış cümleler, silinmiş isimler ve tamamlanmamış kaderler yazılıydı. Sanki burası dünyanın unutmaya çalıştığı her şeyin saklandığı gizli bir arşivdi. Odanın tam ortasında biri duruyordu. Ne yaşlıydı ne gençti. Yüzünde zamanın ulaşamadığı bir sakinlik vardı. Üzerindeki beyaz ve siyah renklerin birleştiği uzun kıyafetin üzerinde Lalin’in Hayat Ağacı mührünün aynısı bulunuyordu. Fakat onun mührü tamamlanmıştı. Lalin’in mührü ise hâlâ kırık bir daire şeklindeydi. Yabancı kişi başını kaldırdı ve sakin bir sesle konuştu. “Sonunda geldin.” Lalin birkaç adım ilerledi. “Sen kimsin?” diye sordu. Kişi hafifçe gülümsedi. “Bunu çok uzun zaman önce sormalıydın.” Bir an durdu. “Ben İlk Yazıcı’dan önce gelenim. İlk kelimeyi yazanım.” Odanın içindeki herkes sessizliğe gömüldü. Azhan şaşkınlıkla fısıldadı. “İlk Yazıcı…” Yabancı kişi başını yavaşça salladı. “Hayır. Onlar yalnızca benim bıraktığım izleri takip edenlerdi.” Lalin’in bakışları sertleşti. “Adın ne?” diye sordu. Kişi birkaç saniye sustu ve sonunda cevap verdi. “Elya.” Bu isim duyulduğu anda Lalin’in göğsündeki Hayat Ağacı mührü güçlü bir ışıkla parladı. Sanki yıllardır unuttuğu bir şeyi tanımıştı. Arven’in yüzü değişti. “Bu mümkün değil,” dedi. Elya ona baktı. “Beni de mi unuttunuz, Arven?” Arven’in sesi kısıldı. “Sen kaybolmuştun.” Elya başını iki yana salladı. “Hayır. Ben kaybolmadım. Ben kendimi sakladım.” Lalin gözlerini ikisinin arasında gezdirdi. “Bütün bunların benimle ilgisi ne?” diye sordu. Elya’nın bakışları yumuşadı. “Çünkü sen benim yazdığım son cümlesin.” Lalin’in kalbi hızlandı. “Ne demek bu?” Elya yavaşça odanın duvarlarına baktı. “Dünya yaratıldığında insanlar yalnızca yaşadıkları hayatları görüyordu. Fakat kaderin görünmeyen bir tarafı vardı. Yaşanmamış hayatlar, seçilmeyen yollar ve unutulmuş ruhlar… Ben bunları korumak için defteri yarattım.” Lalin elindeki deftere baktı. “Yani bu defter senin eserin mi?” Elya başını salladı. “Evet. Fakat zamanla fark ettim ki bu defter yalnızca hayatları korumuyordu. Hayatları birbirine bağlıyordu. Ve bu bağın sonunda bir kişi gelecekti. Yazılanları ve yazılmayanları anlayacak biri.” Lalin sessizce cevap verdi. “Ben.” Elya ona baktı. “Evet. Sen.” O anda Vael öne çıktı. “Bunu ona söylemeye hakkın yoktu.” Elya’nın bakışları sertleşti. “Sen de ona gerçeği söylemedin.” Vael sustu. Çünkü bu sözün karşısında söyleyecek bir şeyi yoktu. Lalin ikisine baktı. “Ne saklıyorsunuz?” diye sordu. Elya derin bir nefes aldı. “Senin ilk hayatını.” Lalin’in yüzündeki ifade değişti. “Benim ilk hayatım mı?” Elya başını salladı. “Sen sandığın kişi değilsin. Sen yalnızca Son Yazıcı değilsin.” Bir an durdu. “Sen… İlk Yazılan Hayatsın.” Bu söz taş odanın içinde yankılandı. Bir anda bütün ışıklar söndü. Lalin’in elindeki kalem titremeye başladı. Arven onu tutarak yere düşmesini engelledi. “Hayır…” diye fısıldad…