194. BÖLÜM: HENÜZ YAZILMAMIŞ HAYATLAR

194. BÖLÜM: HENÜZ YAZILMAMIŞ HAYATLAR Lalin, taş odanın ortasında duran eski deftere doğru ağır adımlarla ilerledi. Odanın içinde garip bir sessizlik vardı. Dışarıdaki savaşın uğultusu, siyah ayın çatlayışı ve gölgelerin çığlıkları bu küçük odanın duvarlarına ulaşmıyordu. Sanki burası zamanın unuttuğu, yalnızca kaderin nefes alabildiği bir yerdi. Masanın üzerine yaklaştığında saydam kalem yeniden ışıldadı. Defterin deri kapağı, görünmeyen bir el tarafından yavaşça açıldı. Sayfaların tamamı boş görünüyordu. Ancak Lalin parmaklarını ilk sayfanın üzerine koyduğu anda satırlar tek tek belirmeye başladı. “Bu defter geleceği haber vermez.” “Bu defter geleceği yazar.” “Fakat yalnızca gerçeği kabul eden bir yürek, ona tek bir satır ekleyebilir.” Lalin derin bir nefes aldı. Tam kalemi sayfaya yaklaştırdığı sırada odanın taş duvarları hafifçe titredi. İnce bir çatlak oluştu. Çatlağın içinden siyah bir duman sızdı. Duman yavaşça insan biçimine büründü. Ne tam bir gölgeydi ne de yaşayan bir insandı. Yüzü seçilmiyordu; yalnızca iki solgun göz karanlığın içinde parlıyordu. Azhan hemen Lalin’in önüne geçti. “Geri çekil.” Fakat gölge saldırmadı. Aksine başını eğerek konuştu. “Son Yazıcı…” “Defteri açtın.” “Artık beni de hatırlaman gerekiyor.” Lalin dikkatle baktı. “Sen kimsin?” Gölge hafifçe gülümsedi. “Ben hiçbir zaman yazılmayanım.” “Adım…” “…Arven.” Bu isim duyulduğu anda İlk Yazıcı’nın yüzü değişti. İlk kez korkuya benzeyen bir ifade belirdi. “Hayır…” “Bu mümkün değil.” Azrak da sessizce geri çekildi. “Onun adı bütün kayıtlardan silinmişti.” Arven yavaşça elini deftere uzattı. “Silinen bir isim…” “…yok olmaz.” “Sadece bekler.” O anda defterin boş sayfalarından biri kendiliğinden çevrildi. Sayfanın ortasında siyah mürekkeple tek bir isim belirdi. ARVEN İsmin altında ise yalnızca tek satır yazıyordu. “İlk fedakârlık yapan…” “Ama hiç hatırlanmayan.” Lalin’in kalbi sıkıştı. “Kim seni unuttu?” Arven’in gözleri uzaklara daldı. “Herkes.” “Çünkü dünyayı kurtarmak için…” “…beni tarihten sildiler.” Odanın içindeki hava ağırlaştı. Saydam kalem Lalin’in elinde yeniden titremeye başladı. Defterin son sayfası kendi kendine açıldı. Bu kez sayfa boş değildi. En üstte tek bir cümle yazıyordu: “Bir isim geri dönerse, başka bir isim kaybolacaktır.” Lalin yazıyı okurken göğsündeki Hayat Ağacı mührü yeniden parladı. Aynı anda kendi adının defterin kapağında silikleşmeye başladığını fark etti. Azhan bunu görünce telaşla bağırdı. “Lalin!” “Defteri kapat!” “Aksi hâlde bedeli sen olacaksın!” Fakat tam o anda Arven başını kaldırdı ve gözlerinin içindeki solgun ışık ilk kez umutla parladı. “Karar senin, Son Yazıcı.” “Beni yeniden tarihe yazacak mısın…” “…yoksa beni sonsuza kadar unutacak mısın?”