16. Bölüm: Eski Aile Kayıtları

16 .Bölüm : Eski Aile Kayıtları Azhan, şehrin en eski mahallelerinden birinde bulunan yüz yıllık aile arşivinin sessizliğinde, önüne yığılmış sararmış defterleri ve deri ciltli kayıtları tek tek inceliyordu. Günlerdir aynı isimlerin, aynı sembollerin ve aynı eksik sayfaların peşindeydi. Ona göre hiçbir aile kaydı tesadüfen kaybolmaz, hiçbir isim sebepsiz yere tarihten silinmezdi. Masasının üzerindeki eski kandilin titrek ışığı, yıpranmış sayfalara vururken parmakları kalın, siyah deriyle kaplanmış bir defterde durdu. Defterin kapağında kırmızı balmumundan yapılmış eski bir mühür vardı. Mührün ortasına işlenmiş kırık daire, küçük anahtar ve onu çevreleyen üç ince dalga motifi, daha önce farklı yerlerde karşılaştığı sembolle tamamen aynıydı. Kalbi hızlandı. Balmumu mührünü dikkatlice kırıp kapağı açtığında ilk sayfada yalnızca tek bir cümle yazıyordu. “Gerçeği aramaya başlayan, önce kendi kanının geçmişiyle yüzleşecektir.” Azhan sayfaları çevirdikçe eski soy kayıtları, unutulmuş aileler ve mühür taşıyıcılarına ait bilgiler karşısına çıkıyordu. Bazı satırlar mürekkeple karalanmış, bazı isimler ise sanki bilerek kazınmıştı. Defterin sonlarına doğru geldiğinde sayfaların arasında sıkışmış eski bir fotoğraf yere düştü. Fotoğrafın arkasında solmaya yüz tutmuş bir yazı vardı. “Kehanet başladığında onu bul.” Azhan fotoğrafı çevirdiğinde genç bir kadının yüzüyle karşılaştı. Uzun koyu saçları omuzlarına dökülüyor, yüzünde huzurla hüzün arasında kalan bir ifade taşıyordu. Boynundaki bronz kolye ise defterin kapağındaki mühürle aynı sembolü taşıyordu. Fotoğrafın altına tek bir isim yazılmıştı. Lal. Tam o anda arşivin içinde esen soğuk rüzgâr bütün sayfaları hızla çevirmeye başladı. Kandilin alevi titredi, raflardan eski bir kitap yere düştü ve sessizliği bozan tok bir ses taş duvarlarda yankılandı. Azhan gözlerini yeniden deftere çevirdiğinde birkaç saniye önce boş olan sayfada kan kırmızısı harfler belirmeye başlamıştı. “İlk mühür uyandı.” “Kızıl Kehanet başladı.” “Lal’ı bul.” Azhan’ın nefesi kesildi. O ana kadar araştırdığı her şey yalnızca geçmişe ait sırlar gibi görünüyordu. Ancak artık bunun bir tarih araştırması olmadığını anlamıştı. Defter, yaşanmakta olan olayları yazıyordu. Lal adını ilk kez görüyordu ama içini kaplayan garip his, bu kadının yaklaşan savaşın merkezinde olduğunu söylüyordu. Fotoğrafı dikkatlice cebine koydu. Deri defteri kapatırken arşivin en arkasındaki taş duvardan hafif bir sürtünme sesi yükseldi. Yüzlerce yıldır yerinden oynamamış gibi görünen raflardan biri ağır ağır yana kaydı. Arkasında dar bir geçit açılmıştı. Soğuk hava yüzüne çarparken elindeki kandili kaldırdı ve birkaç adım ilerledi. Geçidin sonunda küçük, yuvarlak bir oda vardı. Odanın ortasında taş bir masa, masanın üzerinde ise bronz bir pusula duruyordu. Pusulanın ibresi sürekli dönüyor, bir türlü sabitlenmiyordu. Azhan pusulayı eline aldığı anda ibre aniden durdu ve kuzeyi değil, şehrin dışında bulunan eski bir mahalleyi gösterdi. Pusulanın kapağının iç yüzeyine ince harflerle tek bir cümle kazınmıştı. “Son varis bulunduğu yerde değil, kaderinin çağırdığı yerdedir.” Azhan o gece arşivden çıkar çıkmaz pusulanın gösterdiği adresi araştırmaya başladı. Eski belediye kayıtları, tapu belgeleri ve nüfus arşivleri onu şehrin kenarında, denize bakan eski bir apartmana götürdü. Sabahın ilk ışıkları yükselirken apartmanın önüne ulaştı. Tam zile uzanacağı sırada apartmanın kapısı içeriden açıldı. Elinde bez çanta taşıyan genç bir kadın yavaşça dışarı çıktı. Uzun koyu saçlarını gelişigüzel toplamıştı. Açık renk uzun bir elbise giymişti. Yüzü fotoğraftakinden daha canlı görünüyordu ama gözlerinin altında uykusuzluğun izleri vardı. Bir eli farkında olmadan karnının üzerinde duruyordu; onu korur gibi, içgüdüsel bir hareketle avucunu karnına bastırıyordu. Karnındaki hafif belirginlik, hamileliğinin ilk aylarında olduğunu ele veriyordu. Azhan onu görür görmez cebindeki fotoğrafı çıkardı. Fotoğraftaki kadınla karşısındaki kadın aynı kişiydi. Lal. Lal, yabancı birini…