12. Bölüm: İkinci Gece

12. Bölüm:İkinci Gece Merdivenlerden yükselen ağır ayak sesleri her basamakta biraz daha yaklaşırken yatağın üzerinde kıpırdamadan oturuyordum. Nefes almaya bile korkuyor, kulaklarımı kapatsam da eski ahşabın iniltiye benzeyen gıcırtısını duymaya devam ediyordum. Birinci basamak… İkinci… Üçüncü… Sesler gittikçe ağırlaşıyor, evin içindeki sessizlik görünmeyen bir ağırlık gibi omuzlarıma çöküyordu. Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi çarpıyordu. Karnımdaki bebeği korumak istercesine iki elimle karnımı sardım. Tam o sırada içerden hafif ama belirgin bir tekme hissettim. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes almaya çalıştım. “Korkma,” diye fısıldadım hem ona hem kendime. “Ben buradayım.” Ancak bunu söylerken sesimdeki titremeyi ben bile gizleyemiyordum. Ayak sesleri merdivenlerin son basamağında durdu. Ardından uzun bir sessizlik çöktü. O sessizlik, duyduğum bütün çığlıklardan daha korkutucuydu. Birkaç saniye sonra kapının kolu ağır ağır aşağı inmeye başladı. Kilitlediğim kapı, görünmeyen bir el tarafından zorlanıyormuş gibi gıcırdıyordu. Gözlerimi kapıdan ayıramıyordum. Birden göğsümde taşıdığım mühür yeniden ısındı. Önce hafif bir sıcaklık hissettim, ardından o sıcaklık bütün bedenime yayıldı. Boynumdaki zincir sanki canlıymış gibi titreşmeye başladı. Aynı anda odanın içini altın rengine çalan solgun bir ışık kapladı. Kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Koridordan içeri giren şey insan değildi. Uzun, siyah bir gölgeydi. Bedeni duman gibi sürekli şekil değiştiriyor, yüzünün olması gereken yerde yalnızca karanlık görünüyordu. Fakat o karanlığın içinde iki mor göz, kor ateşi gibi yanıyordu. Varlık konuşmadı. Bana doğru yalnızca tek bir adım attı. O adımla birlikte odanın sıcaklığı tamamen kayboldu. Nefesim buhar olup havaya karışırken duvarlardaki fotoğraflar birer birer yere düşmeye başladı. Camlar çatladı. Perdeler görünmeyen bir fırtınayla savruldu. Tam bana yaklaşacağı sırada göğsümdeki mühür öylesine güçlü parladı ki gözlerimi kapatmak zorunda kaldım. Altın renkli ışık dalga dalga odanın içine yayıldı. Siyah varlık öfkeyle geri çekildi. Evin içinde insan sesine benzemeyen korkunç bir çığlık yankılandı. O ses kulaklarımla değil, zihnimle duyduğum bir çığlıktı. Başımın içinde yüzlerce kişi aynı anda bağırıyormuş gibi hissettim. Gözlerimi yeniden açtığımda siyah gölge karanlığın içinde çözülüyor, duman gibi dağılıyordu. Kaybolmadan önce bana doğru baktı ve boğuk bir sesle yalnızca tek bir cümle söyledi. “Onu sonsuza kadar saklayamazsın…” Siluet yok olur olmaz oda yeniden sessizliğe gömüldü. Dizlerim titriyordu. Yatağın kenarına tutunarak ayağa kalktım. Bunun artık bir rüya olmadığını biliyordum. Yaşadığım her şey gerçekti. Mahzendeki yaşlı adamın söyledikleri, mor gözlü varlıklar, aynada beliren yazılar… Hepsi birbirine bağlanıyordu. Koridora çıktığımda ev bomboş görünüyordu. Fakat yalnız olmadığımı hissediyordum. Duvarların arasında görünmeyen gözler beni izliyor, nefes alışımı takip ediyordu. Tam o sırada banyodan yeniden akan suyun sesi duyuldu. Musluğu kapattığımdan emindim. İçimde büyüyen korkuya rağmen yavaş adımlarla banyoya yürüdüm. Kapıyı araladığım anda sıcak buhar yüzüme çarptı. İçerisi yoğun bir sisle kaplanmıştı. Aynanın tamamı buğulanmıştı. Fakat bu kez buğunun üzerinde tek bir kelime yazıyordu. “Hatırla.” Yazıya yaklaşırken harfler yavaşça silinmeye başladı. Yerlerine yeni cümleler oluşuyordu. “Yalnız değilsin.” Kalbim yeniden hızlandı. Parmaklarımı aynaya uzattığım anda camın yüzeyi su gibi dalgalandı. Elimi hızla geri çektim. Aynanın içinden yükselen ışık giderek güçleniyor, buharın arasında silik bir insan şekli beliriyordu. Önce omuzları seçildi. Sonra yüzü… Yirmili yaşlarının sonunda görünen genç bir adamdı. Koyu kahverengi saçları omuzlarına kadar uzanıyordu. Ela gözleri karanlığın içinde bile ışıldıyor, yüzündeki derin hüzün ilk bakışta bile hissediliyordu. Üzerinde eski Türk motifleriyle işlenmiş koyu renk bir ceket vardı. Boynunda ise benim taşıdığıma benzeyen gümüş bir mühür asılıydı. Bana uzun süre hiçbir şey…