8-ŞAH VE KURBAN

25 Kasım 2009 O evde tek başınaydı Açılay. O soğuk duvarların arasında, travmatik görüntüleri izlediği evde. Ürkütüyordu onu bu ev ama gidecek başka yeri de yoktu. Üşüyordu, her zaman yaptığı gibi yorganın altına saklanıyordu. Bu sefer bağırış çağırış sesi duymamak onu rahatlatıyordu ama öncesinde kızının korktuğunu bilip kızının yanında duran ve saçını okşayan annesi vardı. “Anne,” diye fısıldadı gözünden bir damla yaş akarken “Çok üşüyorum. Lütfen yanıma gel, çok üşürüyorum.” Daha çok sarıldı yorgana. Yine de gereken sıcaklığı alamadı ama en azından evi kaplayan soğukluk kadar soğuk değildi odası. Sobayı yaksa ısınırdı ama annesi yanındayken küçüklerin ateşle oynamamasını söylemişti, yoksa ev yanarmış. Aslında evin yanması ısıtırdı onu, ama sonra kalacak bir evi kalmazdı. Uyku ağır basınca sızdı o yorganın altında. Ertesi gün ise hasta olarak uyandı. Burnu akıyordu, boğazı ağrıyordu, halsizdi. Dışarıda güneş açmıştı. Güneş açınca daha sıcak oluyordu. Hızla üzerine montunu alıp üstüne giyindi. Cebine annesinin dolabından aldığı bir miktar parayı sıkıştırdı, acıkmıştı. Bir ekmek alıp yiyecekti tek kaldığı zamandan beri yaptığı gibi. Çoğunlukla komşulardan ona yemek getiren oluyordu, kızı o evden çıkarmak istiyorlardı, tek başına o evde o soğukta kalması kimsenin rahatına ve vicdanına gitmiyordu. Yalandı. Eğer gerçekten vicdanlarına gitmeseydi o küçük kıza gerçekten yardım ederlerdi. Kızın evde kalmak istemesini umursamazlar, kolundan tutarak sıcak bir eve, sıcak bir yatağa koyarlardı onu. Ama böylesi de onların rahatına geliyordu. Karşı binada ki münevver teyze gelmişti dün yanına. Ona bir çorba bırakmıştı. Tekrar isteyebilir miydi Açılay? İstemezdi. Bir keresinde ona yemek getiren yan komşusuna ertesi akşam bir tabak daha verip veremeyeceklerini sormuştu. Kadın Açılay’ın yüzüne gülümsese de homurdanmaları mutfaktan duymuştu küçük kız. “Bununda anası öldü, boğazıyla biz uğraşırız şimdi.” İçi burkuldu Açılay’ın. Yaşı küçük olabilirdi ama artık bir şeyleri daha iyi anlıyordu. Hayat onu erken büyümeye itmişti. Kadının geri dönmesini beklemeden çekildi kapının önünden. Kendi evine girdiği anda “Açılay, neredesin kızım?” diyen sesini duydu ama umursamadı. Midesi açıkla bulanınca mutfağa gidip dün sabah aldığı ekmeğin kenarını kırdı. Bayatlamıştı ama sorun değildi. Yanına bir bardak su içim geçip uyumuştu. Markete girdiğinde marketçi adam yerine karısı duruyordu. Sevmiyordu bu kadını Açılay. Ona sürekli acıyan bakışlarla bakıyordu. Ekmek alacağını söyledi ama boğazının ağrısı yüzünden sesi boğazına battı. Kadın küçük kızın sesindeki farklılığı fark etti. Ne olduğunu sordu ama Açılay omuz silkip cevap vermeyi reddetti. Ekmeğini alıp çıktı marketten. Çocuklar soğuk demeden yine oynuyordular mahallenin ortasında. Açılay onların yanından geçip evin altında kalan büyük şemsiyenin altına oturdu. Sürekli buraya oturuyordu, hem de burada güneş üzerine vuruyordu. Kollarını bacaklarına sarıp kafasını dizlerine yasladı. Güneş önceki aylar gibi ısıtmasa da biraz teninin mayışmasını sağlıyordu. Yanından gelen hışırtı seslerini duyunca kafasını kaldırdı. Kendinden birkaç yaş büyük gösteren çocuk yanına doğru adımlarken kaşlarını çattı ve “Gelme,” dedi sert tutmaya çalıştığı sesiyle, ancak başarılı olduğu söylenemezdi. Çocuk daha da yaklaşırken tekrar “Gelme,” dedi ama çoktan çocuk yanını bulmuştu. “Merhaba,” diye mırıldandı. “Sende onlar gibi dalga geçeceksin değil mi?” diye atıldı Açılay hemen. “Git, dalga geçme benimle.” “Dalga geçmeyeceğim ki. Hem neden dalga geçeyim?” “Diğer çocuklar annem öldüğü için benimle dalga geçiyorlar, senide onlar gönderdi. Biliyorum! Git hadi!” Çocuk kafasını iki yana sallarken “O zaman senin de benimle dalga geçmen lazım,” diye mırıldandı. Anlamamıştı Açılay. Neden çocukla dalga geçmesi lazımdı ki? “Neden?” diyerek düşüncelerini diline vurdu Açılay. Karşısındaki çocuğun cevabı ise gecikmedi. “Çünkü benim bir ailem yok.” Kafasını yerden kaldırıp karşısında ki çocuğun gözlerine baktı Açılay. O zaman anladı, o çocuk…