1-KANLI SAHNE

Şuan kapalı ve kimsenin bizi bulamayacağı bir yerdeydik, her şeyin başladığı yerde, bizim mekânda... Ben ona gözlerimi dikmiş bakıyordum, o ise ilk önce benim gözlerime, sonra da ona doğrulttuğum silahın ucuna bakıyordu... Tekrar gözleri gözlerimi bulmuştu. Bakışlarında "Yapma" dercesine bir ifade vardı. Bir süre daha öylece bakıştık. Hatta şunu diyebilirim ki Hint dizilerindeki sahnelerden daha uzun sürdü. O benim acı ve hüzün dolu gözlerime bakıyordu, bende onun pişmanlık ve hüzün dolu gözlerine. Ya da ben gözlerindeki ifadeleri o şekilde algıladım, bilmiyorum… Artık ne yapacağımı bilmiyordum. Tek istediğim onu bu dünyadan temizlemek ve yeni bir başlangıç yapmak. O kadar kolay olmayacağını biliyordum ama artık yapacak başka bir şey düşünemiyorum. Son çare olarak tetiğin üstüne parmaklarımı koydum ve zorla da olsa HER ŞEYDEN BİR SÜRE ÖNCE Sandalyeye bağlanmış şekilde hayatının tam ortasında olan bir adam duruyordu karşımda. Yanımdaki yardımcı dostlarım: Doruk ve Kayra, benim gibi küçümseyici ve acınası bakışlarla karşımızda zavallıca duran adama bakıyordu. Doruk’un ifadesinde, sakinliği, Kayra’da ise her zamanki gibi çocukça sabırsız ifadesini görüyordum. Ancak birbirinin zıttı duran ikilinin gözlerinden aynı intikam ateşi taşıyordu. Hiç konuşmadan bir süre durduktan sonra Doruk sözü aldı ve alayla konuşmaya başladı. "Söyle bakalım." dedi tane tane, sanki bir çocukla oyun oynar gibi konuşuyordu. "O aptal zihniyetinle öldürmeye çalıştığın kadın nerede?" Yüzü aniden ciddi bir hal alırken gözlerindeki ifade bir buzdan kalıp misaliydi. Bir anda içindeki sakin tavrı arka tarafa göndererek içinde parlayan intikam ateşini ön plana attı. Adamın yüzüne yumruğunu indirdiğinde bağlı adamın kafası yana devrildi. Yediği yumruk yüzünden dudağının kenarı patlamış, hafifçe tek çizgide kan süzülmeye başlamıştı. Doruk adamın çenesini sertçe kavrayıp yüzünü kendisine çevirdi. Benim meselem olmasına rağmen benden daha çok nefret duyuyordu karşısındaki adama. Gerçi karşısında duran adamın nefret duyulması sorgulanacak bir şey değildi. Gözlerindeki sinirin her demini görürken bağırarak konuşmaya başladı. "Bak nerede! Şuan gözünü kırpmadan, sana hangi açıdan zarar vererek, seni nasıl öldüreceğini planlıyor!" Adamın çenesini adeta kopacakmış gibi sıkarken kenardan Kayra alay dolu sesiyle konuşmaya başladı. "Kıyamam, korkuyor. Umarım kendini kötü bir kâbusta zannedip altına kaçırmazsın." Aniden durdu ve düşünceli şekilde eliyle çenesini ovuşturdu. “Gerçi en kötü kâbusunu yaşatmaya geldik sana. Ama yine de lütfen altına kaçırma, kaç yaşında adamsın yani.” Kayra’nın alay dolu kahkahası duyulunca yüzümü buruşturdum. Ben bir şey demeden Doruk Kayra’nın omuzuna bir tane yapıştırınca Kayra’nın kahkahası durmuş, yerini çocuk gibi Bana ne! Bana ne! diyecekmiş gibi bir ifade almıştı. Doruk’un ters bakışlarıyla karşılaştığında göz devirip önüne döndü. Kayra her zaman ki halini konuşturmaya ufaktan ufaktan başlayınca karşımızda bağlı olan adam her an Nereye düştüm ulan ben diye sorguladığına emindim. En sonunda konuşma sırası bana geldiğini hissetmiştim. Ama ben bu durumlarda ağzımla değil, hareketlerimle bir şeyler anlatmayı daha çok severdim. Kayra'ya elimi uzattığımda hemen elime tabancayı bıraktı. Ama aşırı akıllı arkadaşım mermisini bile ayarlamadığı için ona bakıp gözlerimi devirdim. "Sen şaka mısın?" diye homurdandım. "Ne var unutmuşsak iki mermi takmayı? Hemen gözlerini devir zaten Açılay. Hıh." çocuk gibi kollarını önünde bağlayıp trip atma ifadesine geçmişti. "Kayra, sen şaka mısın!" bağırmamıştım ama olayın ciddiyetini fark ettirmek istercesine dişlerimi sıkarak konuşunca ifadesini düzeltmişti. Bakışlarım bağlı olan adama dönünce ciddi anlamda bizi sorguladığını fark etmemek için deli olmam falan gerekirdi. Tıpkı Kayra gibi. "Kurbanınız olayım bırakın beni, benim bir suçum yok!" Altı kadın ve iki masum çocuğun canı... Elimdeki tabancayı arkamda kalan sandalyenin önüne bıraktım. Cebimdeki kutuyu çıkartıp beş tane mermi aldım elime. "Ben bir şey yapma…