⚜ PROTOKOL VIII ⚜

🗝 "Her kapının bir anahtarı vardır. Bazıları yalnızca kanla açılır." 📍 Rusya Kimse konuşmadı çünkü bekledikleri cevap bu değildi. Salondaki sessizlik birkaç saniye daha sürdü. Bazıları önündeki dosyalara bakıyor, bazıları ise hâlâ beni inceliyordu. Sanki verdiğim cevabın altında başka bir anlam arıyorlardı. Masanın başındaki gri saçlı adam parmaklarını masaya yavaşça vurdu. "O halde neden buradasın, Mila Sokolov?"Gözlerimi ondan ayırmadım. "Çünkü çağırdınız." "Bu yeterli bir sebep değil." "Davet edilmem yeterli olmadıysa, neden mektup gönderdiniz?"Adam birkaç saniye sustu,salondaki bazı kişiler huzursuzca yerlerinde kıpırdanmaya başladı. Kıraç ise tamamen sessizdi,bu sessizliği bilinçli yaptığını biliyordum,beni kurtarmaya niyeti yoktu çünkü kendi savaşımı vermemi istiyordu. "Örgütün geleceği hakkında konuşacağız." dedi yaşlı adamlardan biri. "Ve senin de bu gelecekte yerin olup olmadığına karar vereceğiz."Dudaklarım hafifçe kıvrıldı. "Ne kadar nazik."Adam kaşlarını çattı. "Alay mı ediyorsun?" "Hayır." Kollarımı masaya koydum. "Sadece ilginç buluyorum." "Neyi?" "Geleceğim hakkında karar verecek insanların beni daha yeni tanıyor olmasını." Birkaç kişi birbirine baktı,Kirill hafifçe başını eğdi "Seni tanıyoruz." "Hayır."Sesim bu kez daha sert çıkmıştı. "Siz Nikolai'nin kızını tanıyorsunuz,beni değil." Salondaki hava yeniden değişti,Kıraç'ın bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum,sanki ilk kez tamamen ciddi olduğumu görüyordu. Gri saçlı adam sandalyesine yaslandı. "Peki seni tanımamız için bize ne söyleyeceksin?" Derin bir nefes aldım,bu soruyu beklemiyordum ama korktuğumu da düşünmelerini İstemiyordum. "Babamın kızı olduğum için burada değilim." bakışlarımı tekrardan hepsinin üstünde gezdirdim "Hayatta kaldığım için buradayım."Bir kişi kaşlarını çattı. "Bu bir başarı mı?" "Hayır."Başımı hafifçe yana eğdim. "Ama beni öldürmeye çalışan insanların başarısız olması." Odanın içindeki sessizlik bu kez daha ağırdı,çünkü herkes ne demek istediğimi anlamıştı. Son haftalarda yaşanan saldırıları, ihanetleri,ölümleri ve hâlâ hayatta olmamı. Tam o sırada salonun kapısı aniden açıldı, herkes aynı anda kapıya döndü. İçeri siyah takım elbiseli bir koruma girdi. Nefes nefeseydi. "Efendim..."Sesi titriyordu. "Doğu kapısında bir sorun var."Gri saçlı adam ayağa kalktı. "Ne olmuş?" Koruma bir an durdu,bakışları kısa süreliğine bana kaydı sonra tekrar konseye döndü. "Dışarıda biri var." "Kimsin diye sordunuz mu?"Korumanın yüzü bembeyaz olmuştu. "Söyledi."Salondaki herkes sessizleşti. "Kim?" Koruma yutkundu. "Ben Nikolai Sokolov'un borcunu almaya geldim, dedi." Kalbim bir anlığına durdu,çünkü bu cümleyi daha önce duymuştum,Yıllar önce babamın çalışma odasında birinin yıllar sonra babamdan o borcu almak için geri geleceği söylenmişti,ama babam onun ölü olduğunu söyleyerek gülmüştü.O zaman küçüktüm anlamamıştım Ama şimdi herşeyi birleştiriyordum. Kıraç bir anda ayağa kalktı,Yüzündeki ifade ilk kez tamamen değişmişti. "Bu mümkün değil." Ben ise yerimden kıpırdamıyordum, eğer gerçekten o geldiyse...Bu gece yalnızca bir konsey toplantısı olmayacaktı. Babamın ölümüne dair bütün sırlar yeniden ortaya çıkacaktı. Kıraç'ın sesi hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu. "Bu mümkün değil." Onu ilk kez böyle görüyordum. Her zaman soğukkanlı olan adamın yüzündeki renk çekilmişti. Yumrukları sıkılmış, bakışları kapıya kilitlenmişti. O anda anladım. Kıraç bu ismi tanıyordu,hem de çok iyi tanıyordu. Gri saçlı adam sert bir sesle konuştu. "İçeri alın."Koruma tereddüt etti. "Efendim... yalnız değil." Salondaki herkes birbirine baktı. "Kaç kişi?" "Dört."Kirill ayağa kalktı. "Silahlılar mı?"Koruma başını salladı. "Silahlarını teslim ettiler. Ama..." "Ama ne?"Adam yutkundu. "Hiçbiri korkmuyor." Bu cümle salonda beklenmedik bir ağırlık yarattı,çünkü bu binaya gelen herkes korkardı. Konseyden, örgütten, içeride oturan insanlardan... ama dışarıdaki adamlar korkmuyordu. Kapılar yeniden açıldı. İçeri önce iki adam girdi. Siyah kıyafetler içindeydiler. Ardından üçüncü kişi.Ve son ola…