⚜ PROTOKOL V ⚜

🕷 "Geçmiş seni affetmez. Sadece sırasını bekler." 📍 Rusya Zarf elimde öylece kaldı,Parmaklarımın arasındaki siyah kâğıt bir anda tonlarca ağırlığa sahipmiş gibi geliyordu, Odanın içindeki herkes susmuştu, kimse konuşmuyordu çünkü hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk, Birisi bu malikenin içine girmişti, Hemde babamın çalışma odasına kadar, ben evdeyken,Koruma ordusunun ortasındayken. Kıraç zarfı elimden çekip aldı,yüzündeki ifadeler saniyeler içinde değişti,sertleşti. Tehlikeli bir hal aldı. Daha önce de onu öfkeli görmüştüm ama bu farklıydı,bu öfke değildi,Bu avcı içgüdüsüydü. "Kimler kapıda nöbetçiydi?" sesi buz gibiydi, Viktor yutkundu . "Kuzey ve Anton" vıktorun söylediği şeyle gözleri daha da karardı. "ikisini de getir" benim korumalarıma biri birşey diyecekse BU kişi benimdir Ona neydi ki,herşeye karışıyordu. "Kıraç-" Kıraç sözümü keserek viktora bakmaya devam etti. "Şimdi." Alisa bile araya girmedi çünkü Kıraç'ın ses tonundan durumun ne kadar ciddi olduğu anlaşılıyordu. Ben ise hâlâ zarfa bakıyordum. Storm. Yine aynı kelime, yine aynı lakap, bunun bir anlamı olmalıydı herkes biliyordu ve ben bilmiyordum. "Çalışma odasına gidiyorum." herkes bana döndü, Alisa hemen ayağa kalktı. "Tek başına gitmiyorsun" dediği şeye şaşırmıştım ama Alisa hep biraz daha korumacı davranırdı. "Alisa-" Bana elini kaldırarak dur dedi. Kollarını göğsünde bağladı. "Cinayet tehditleri alan arkadaşımı tek başına bırakacak kadar kötü biri değilim."istemeden gülümsedim. Belkide bu yüzden hâlâ ayakta kalabiliyordum, Çünkü Alisa hep yanımdaydı. Kıraç benden önce merdivenlere yönelmişti. Bende peşinden gittim, Çalışma odasının kapısı açıktı, Bu bile sinirimi bozuyordu, Çünkü çocukluğumdan beri o kapı hep kapalı olurdu. Babamın kurallarından biriydi, Kapıdan içeri girdiğim an içimde kötü bir his oluştu. Sanki bir şey farklıytdı. Sanki bir şey yerinde değildi. Gözlerim yavaşça masaya kaydı. Sonra nefesim kesildi o sırada da alisa ve denis içeri girmişti. Masanın üzerinde bir fotoğraf duruyordu. Benim fotoğrafım. Yaklaşık 8 yaşındaydım, Babamın omzunda oturuyordum, Gülüyordum, mutluydum. Fotoğrafın üzerine kırmızı kalemle tek bir cümle yazılmıştı, "BABANA ÇOK BENZİYORSUN" boğazım düğümlendi, bu fotoğraf burada değildi, birisi onu getirmişti, özellikle benim görmem için, Kıraç fotoğrafı aldı. Çenesini sıktı,Alisa bana bakıyordu Denis ise kısık bir sesle küfür etti, Alisa bana bakmaya devam ediyordu, benim iyi olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu. Ama iyi değildim,Çünkü bu artık tehdit gibi hissettirmiyordu Bu... Kişiseldi. Çok kişisel,benim tanımadığım biri beni tanıyordu. Tam o sırada viktor yeniden içeri girdi, bakışlarım ona kaydı bu sefer yüzü daha da solgundu. "Bayan sokolov, korumalar güvenlik kayıtlarını kontrol etti." Kıraç viktora döndü "Ve?" viktor un bakışları Bana kaydı. "Hiç kimse görünmüyor." oda sessizleşti bir anda ben ne diyeceğimi ne yapacağımı bilemiyordum. "Ne demek görünmüyor" benim bu soruyu sormam gerekirken bu soruyu Kıraç sormuştu. "Kameralarda Kimse yok" içimdeki huzursuzluk gittikçe büyüyordu,bu mümkün değildi, birisi içeri girmişti, ama kameralarda yoktu, bu yalnızca iki anlama gelebilirdi,ya içeriden yardım almıştı ya da evde sandığımızdan çok daha kalmıştı, bu düşünce bile tüylerimi diken diken etmeye yetmişti.tam konuşacaktım ki Telefonum çaldı,bilinmeyen numara. İçimde garip bir his vardı sanki kimin aradığını biliyordum,parmağım yavaşça ekrana dokundu. "Merhaba?" birkaç saniye sessizlik oldu,sonra bir erkeğe ait olduğu belli olan bir ses duyuldu,boğuk,sakin,tehlikeliydi. "Sonunda tanışıyoruz,Storm" Kanım dondu, odadaki herkes yüzümdeki ifadeyi görünce gerildi,Adam hafifçe güldü, "Baban seni düşündüğümden daha iyi yetiştirmiş." nefesimi tuttum. "Sen kimsin?" karşı taraftan kısa bir sessizlik,sonra adam tek bir cümle söyledi, ve o cümle bütün dünyamı yeniden altüst etti. "Ben..." kısa bir duraksama oldu,sanki söyleyip söylememek arasında gidip geliyordu. "Babanın öldürdüğünü sandığı adamım." babamın ölümü bitmemişti,Asıl savaş şim…