⚜ PROTOKOL IV ⚜

☠ "Gerçek, mezardan bile çıkmayı başarır." 📍 Rusya Duyduğum şeyle nefesim kesilmişti,Yıllardır beni görmek istemeyen kadın şimdi gelmiş miydi?,mezuniyetlerimde yoktu. 16 yaşına girdiğimde yoktu, üniversiteyi kazandığımda yoktu, benim annem hayatımın büyük bir kısmında yoktu,şimdi onsuz başımın çaresine bakıyorken neden gelmişti. Kıraç'a baktığımda Bana baktığını gördüm,ona kafamı hayır dercesine salladım O da inadınaymış gibi benim gözlerimin içine bakarak, "Alın içeri" dedi.Bende masadan kalktım ve kapıya doğru ilerledim o kadının bulunduğu ortama giremezdim,ama tam çıkacağım sırada Kıraç kolumu tuttu ve gitmemi engelledi, bu yüzleşmeye hazır değildim, dolu gözlerle Kıraç'a baktım, "Bırak,Ivanov" ben bunu söylediğimde beni duymazdan geldi ve kolumu daha sıkı tuttu,beni oturma odasına sürüklüyor merdivenlerden inerken onu gördüm,hem oydu hem de değil gibiydi 6 yıl önceki haline göre çok değişmişti,gözlerinin altında siyah çukurlar oluşmuştu. Alnındaki kırışıklıklar Belli oluyordu. Ama gözleri gözleri aynıydı çünkü her aynaya baktığımda onun gözlerini görüyordum... Gözümü ondan çektim ve oturma odasına girdik, hemen camın önüne geçtim sırf o kadının yüzünü görmemek için ama işler planladığım gibi gitmedi çünkü kıraç elimi tutup annemin karşısındaki koltuğa beni oturttu. İtiraz istemediği belliydi ama herşeye tamam derim, ailemle aramızdaki sorunlara karışmasına sinirlendim Ona bu konuda sonra kızacaktım. "Ben sizden gitmek mecburiyetinde kaldım" annemin dediği şeyle ona döndüm ve elimi süs dercesine kaldırdım, bu zamana kadar susan ben oldum şimdi susma sırası ondaydı. "Kafana silah mı dayadılar, ne demek zorundaydım ya insan kızından gider mi, insan kızını en mutlu gününde yalnız bırakır mı,boşuna gelmişsin Anastasia Sokolov." Bana üzgün gözlerle baktı. "Bazen sadece gitmek zorunda kalırsın,kızım" Hayır,ona kanamam, hayır kimse istemezse gitmek zorunda kalmaz... "hayır." Kimse kızını bırakıp gidemezdi "Anne olan insanlar kızını bırakıp gitmez" Ayağa kalktım, sesim titriyordu "Bahane üretme bana" Annem denecek olan kadının gözleri doldu "Ben seni bırakmadım, Mila" Acı bir şekilde güldüm "Kaç yıl boyunca ortada yoktun." Anastasia saçlarını birbirine geçirdi ve konuştu "Çünkü eğer yanında kalsaydım bugün hayatta olmayacaktın." Ne,şaka yapıyor inanma Mila, kulağını tıka duyma onu. Oda bir anda sessizliğe gömüldü.Kıraç'ın bakışları anneme döndü.Denis kaşlarını çatmıştı.Alisa nefesini tuttu.Ben ise inanmadığımı belli edercesine sadece ona bakıyordum. "Saçmalıyorsun,ne dediğini bilmiyorsun" dedim ve geri geri adımlar attım. Artık konuşamıyordum, ona inanmak istemiyordum. "Seni öldürmek istiyorlardı kızım." Kim neden böyle bir şey yapmak istesin aklım almıyordu. "kim?" kararan gözümle tek söylediğim şey bu olmuştu. "TOC" neden böyle bir şey istiyorlardı. Eyer ki böyle bir amaçları varsa neden şuan beni içlerinde istiyorlardı herşey çok karışmıştı Ben Daha bir şey diyemeden Alisa konuştu "Ama şuan TOC milayı aralarında görmek istiyor" Anastasia Bana baktı ve gözleri doldu benden bir şey saklıyordu. "çünkü milayı içlerinde bitirmek Daha kolay" Şuan başım çok kötü dönüyordu. "Ve sende bunu bile bile beni onların arasına almaya çalışıyorsun" Bu sefer o da ayağa kalktı ve tam karşımda durdu. "Hayır sana onların başına geç diyorum onlar gibi ol demiyorum" ikisi arasında bir fark yoktu ama nedense o bu ikisi arasında bir fark varmış gibi konuşuyordu. "Aralarında bir fark yok her iki şekildede orada bulunacağım" dedim ve Kıraç bana baktı. "Başları olursan değil seni öldürmek,kılına bile zarar veremezler çünkü yeminleri var" Ne yemininden bahsediyordu,kafam çok karışmıştı. "Ne yemini?" kıraç benim yanıma geldi ve konuştu "Baştaki kişiye bağlılık yemini" diyelim ki başa geçmem için önümde hiç bir engel yoktu,Kıraç bana o koltuğu verir miydi bu soru aklıma takılmıştı o an. "izin verir misin?" Neye dermişçesine bana baktı ve bende devam ettim "O koltuğa geçmeme izin verir misin Ivanov?" ona hep soyadıyla sesleniyordum Çünkü aramızdaki mesafeyi…