⚜ PROTOKOL XI ⚜

💨 "Bazı geceler insanı karanlık korkutmaz; çünkü asıl karanlık, insanın içinde susturamadığı seslerde yaşar." 📍 Rusya ~Kıraçtan İnsanlar beni soğuk biri sanıyordu,Haklıydılar ama kimse bunun neden oluştuğunu merak etmiyordu. Bugün Mila'nın gözlerine son kez baktığımda, içimde yıllardır susturduğum o on iki yaşındaki çocuk yeniden ayağa kalktı. Bana "Neden?" diye soruyordu,neden ona sırtını döndün?,Neden seni anlamasına izin vermedin?Neden senden nefret etmesine göz yumdun? Gözlerimi kapattım çünkü başka çarem yoktu,o koltuk sadece bir liderlik makamı değildi,O koltuk ölümün ta kendisiydi ve ben bir kez annemi koruyamamıştım aynı hatayı ikinci kez yapmayacaktım. Annemden bana kalan kolyeye bakarken,kendimi bir anda kaçmak istediğim geçmişimde buldum. On iki yaşındaydım daha çocuk denecek yaştaydım ama çocukluğum çoktan elimden alınmıştı. Bizim evimizde kahkaha yoktu,sessizlik vardı,korku vardı ve her akşam kapının açılmasını bekleyen iki insan,ben ve annem... Babam eve her gelişinde nefes alışımız değişirdi. Annem bana bakar, yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluşturmaya çalışırdı. "Korkma." derdi ama gözleri her şeyi anlatırdı,o gece de farklı başlamamıştı,kapı sertçe açıldı,babam içeri girdi.Elindeki ceketi yere fırlattı. Ev yine sessizliğe gömüldü,Ben o sessizliğin ne anlama geldiğini çok iyi biliyordum çünkü bazen en büyük çığlıklar,sessizlikten doğardı. Babam ağır adımlarla mutfağa doğru ilerledi,Ne annem konuştu ne de ben, O evde sessizlik, huzur değil; fırtınadan önceki son andı. "Yemek hazır mı?" diye sordu. Annem başını hafifçe salladı. "Hazır." Masaya oturdu,kaşığın tabağa her çarpışı kalbimin biraz daha hızlı atmasına neden oluyordu,Gözlerim önümdeki zemine sabitlenmişti. Babamın yüzüne bakmaya cesaret edemiyordum. Bir lokma aldı,sonra kaşığı yavaşça masaya bıraktı,içimde kötü bir his büyümeye başladı. "Bu mu yemek?" dedi, sesi alçaktı. Annem hemen ayağa kalktı. "İstersen yenisini hazırlayayım." Babam sandalyesini sertçe geri itti. "Ben senden yeni yemek istemedim." Annem istemsizce geri çekildi,ben yerimden kıpırdamadan onları izliyordum. Kalkmalı mıydım? Yoksa annemin dediği gibi sessiz mi kalmalıydım? Babam bir adım attı,annem bir adım geri çekildi,bir adım daha attı babam,annem yine bir adım daha çekildi. Tam o sırada babamın bakışları bana çevrildi. "Sana dün ben eve geldiğim zaman odana gideceksin demedim mi?" Konuşamadım,sesim boğazıma düğümlenmişti,Babam bu kez bana doğru yürümeye başladı. Ben olduğum yerde kalırken annem hızla aramıza geçti. "Lütfen..." dedi titreyen sesiyle. "Ona dokunma." Babam annemin kolunu sertçe itti,her şey bir saniyede oldu. Annem dengesini kaybetti ve Başını masanın sivri köşesine çarptı O ses hâlâ kulaklarımda. "Anne!" O an zaman durdu ve ben nefes almayı unuttum çünkü bu dünyada bana değer veren tek insanı da kaybetmek istemiyordum. Koşmak istedim ama Babam kolumu tuttu,canım yanıyordu. Annem neden kalkmıyordu,neden bana bakmıyordu? "Nereye gidiyorsun?" dedi babam. Sesi ilk kez bana bu kadar yakındı,korkuyordum,çok korkuyordum ama bu kez korkum annemden daha büyük değildi. Elim camın önündeki bıçağa uzandı,bugün annem benle konuşurken orda unutmuştu. Parmaklarım soğuk bir sapı tuttu,Ne yaptığımı bilmiyordum sadece onu durdurmak istiyordum. Sonrası birkaç saniyeydi,bıçak elimden kayıp gitmedi. Babam dizlerinin üzerine çöktü,yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı. Ardından sessizlik oldu,bıçağı elimden bıraktım ve koşarak anneme gittim. "Anne..." ses vermedi,ellerini tuttum. "Anne, ne olur gözlerini aç." açmadı,başımı dizlerine koyup dakikalarca ağladım. O gece ben sadece babamı kaybetmedim,annemi de kaybettim ve o evde yaşayan çocuğu da... O geceden sonra aynaya her baktığımda aynı soruyu sordum kendime. "Ben gerçekten onu öldüren çocuk muydum... Yoksa annesini kurtaramayan oğul mu?" İşte o günden sonra bir daha hiçbir şeye bağlanmamaya yemin ettim çünkü sevdiklerimi koruyamıyordum. Sonra hayat karşıma Mila'yı çıkardı ve yıllar sonra ilk kez verdiğim yemini bozmak zorunda k…