⚜ PROTOKOL X ⚜

❝ Taç, başı yüceltmez. Yanlış başa geçtiğinde ilk kurbanını seçer. ❞ 📍 Rusya Sessizlik devam ederken, bir anda öbür adamlardan daha genç olan bir adam ayağa kalktı,karşıma geçti ve konuşmaya başladı; "Seni lider ilan edenler bizim kabul ettiğimiz insanlar değildi." O anda tam karşımdaki adama cevap verecekken, başka bir adam söze atladı, gerçekten bu adamların adını bilmiyordum ama en yakın zamanda öğrenecektim. "O koltuğa oturmuş olabilirsin... Ama sen bizim liderimiz değilsin." Adam Bunu söyleyince ben de inadına liderlik koltuğunu Yani bir zamanlar Babamın oturduğu o koltuğa doğru yürüdüm, kıraç bana dikkatlice bakıyordu. Ben koltuğa oturunca bütün gözler Bana kilitlenmişti, onlar benden böyle bir hamle beklemiyordu sanırım, ben bunları düşünürken bir anda bir adam ayağa kalktı, yani gerçekten bunların Ayağa kalkma Sevdası beni benden alıyor, sanki oturarak konuşamıyorlar. "Kıraç, Sen buna gerçekten göz mü yumacaksın?" Duyduğum şeyle kaşlarımı çattım, kıraç'ın vereceği tepkiden korkuyordum çünkü şu an düşmanlarımın listesi bayağı bir fazlaydı, bir kişi daha eklensin istemezdim,adam konuşmasına devam etti. "Yıllarını bu örgüte verdin." Adam Kıraçla göz teması kuruyordu. "Kan döktün." "Öldürdün." "Ve şimdi bir gün geliyor, hiçbir geçmişi olmayan genç bir kadın gelip senin hakkın olan koltuğa oturuyor." Duyduğum şeyle oturduğum yerden kalktım. "Benim hakkımda düzgün konuşacaksın ve benim hakkımda yorum yapmayacaksın yoksa Emin ol bir dahakine böyle uyarmam" Adam Dediğim şeyle dişlerini sıktı ve tam konuşacakken Kıraç konuşmaya başladı. "Bu karar benim değil." Derken bana bakıyordu. "Ama verildiyse saygı duyarım." Ben ne yapacağımı bilemez bir halde ona bakıyordum bu durumdan memnun olmadığı kesindi, Ben sadece onun gözlerinden bunu çıkartabiliyordum. Örgütün Kıraç'tan böyle bir tepki beklemediği çok açıktı, kimileri sinirden kıpkırmızı olmuş kimileri ise başını ellerinin arasına almıştı, herkes onu kabullenmiş gibi düşünürken Ben onun gözlerinde ikimizin savaşının yeni başladığını görebiliyordum ve nedense bu benim canımı yakmaya yetmişti. Dmitri ve Aleksei'ye bakarak başımla gidelim işareti yaptım ve Dmitri'nin arkasındaki orduda Benimle birlikte kapıya doğru yürümeye başladılar. Alexsei ve Dmitri önden yürümeye başladı, ordudaki herkes tek kelime etmeden peşimizden geliyordu, arkamızda kalan konsey salonunun devasa kapıları ağır bir gürültüyle kapandı, içerideki sessizlik bile peşimizi bırakmamış gibiydi, tam aracın kapısını açacakken arkamızdan sert bir ses yükseldi. "Kıraç." Hepimiz istemsizce durduk, başımı çevirip arkama baktığımda az önce bana karşı çıkan konsey üyelerinden biri Kıraç'a bakıyordu. "O koltuk hâlâ sana ait, sadece yanlış kişinin altında." Duyduğum sözlerle yumruklarım istemsizce sıkıldı, tam konuşacakken Kıraç olduğu yerde durdu ama arkasını dönmedi. "Bugün söylediklerimi duymadın sanırım." Salondaki herkes nefesini tutmuştu. "Karar verildi, ben de o karara saygı duyuyorum." Adam alaycı bir şekilde güldü. "Saygı mı, yoksa korku mu?" Kıraç yavaşça arkasını döndü, yüzündeki ifade her zamanki gibi sakindi ama gözleri buz gibiydi, birkaç saniye boyunca adama baktı, sonra ağır adımlarla ona doğru ilerledi. "Ben..." Bir an durdu, sesi salondaki herkesin duyacağı kadar sakindi. "...hiç kimseden korkmadım." O an etraftaki herkes sustu, kimse nefes almaya bile cesaret edemiyordu, Kıraç gözlerini adamın üzerinden çekip bana çevirdi, bakışlarımız yalnızca birkaç saniyeliğine buluştu, o bakışta ne bir tebessüm vardı ne de öfke, sadece çözemediğim bir sessizlik vardı, ardından hiçbir şey söylemeden arkasını döndü, ve dışarı çıktı Ben ise olduğum yerde kalmıştım, onun gerçekten ne düşündüğünü ilk kez anlayamıyordum, tek bildiğim şey ise bugün sadece benim liderliğimin başlamadığıydı, Kıraç ile aramızdaki görünmez savaş da sessizce başlamıştı. Ben ise olduğum yerde birkaç saniye daha kaldım, Kıraç'ın araçlarının gidiş sesleri kulağımı dolduruyordu içimde tarif edemediğim bir his vardı, ne öfkeydi ne de rahatlamaydı, s…