⚜ PROTOKOL I ⚜

⚜ GİZLİ PROTOKOL ⚜ Bu dosyayı açtığın anda artık bir okuyucu değilsin. Her protokol yeni bir sır, her sır yeni bir bedel taşır. Bu dünyada masumiyet uzun yaşamaz. Kitaba başlamadan önce şunu unutma: Kan asla unutmaz ✦ "Bu dünyaya giren herkes nefes alır ama herkes yaşayamaz." 📍 Rusya Yağmur yağıyordu.İnsan bazen gökyüzünün de acı çekebileceğine inanıyordu.Bugün onlardan biriydi. Mezarlığın üzerine çöken gri bulutlar, insanların omuzlarına yüklenen ağırlığı daha da artırıyordu. Islak toprağın kokusu burnuma dolarken elimde tuttuğum siyah güllere baktım. Babam siyah gülleri severdi.Eskiden bunun garip olduğunu düşünürdüm. Şimdi ise elimde tuttuğum çiçeklerin anlamını çok iyi anlıyordum, Ölüm, sessizlik, kayıp, Tam karşımda duran koyu renk tabuta baktım,İçinde babam vardı.Bunu düşünmek bile nefes almamı zorlaştırıyordu. Daha geçen hafta birlikte kahvaltı yapmıştık, Bana her zamanki gibi işlerin yoğunluğundan şikâyet etmişti, Ben de her zamanki gibi onu dinlememiştim, Şimdi o anları geri verecek olsalar dünyadaki her şeyi bırakırdım. Ama hayat öyle işlemiyordu, İnsanlar gidiyordu, Ve geriye yalnızca anılar kalıyordu. "Mila..."Başımı çevirdim, Yanımda duran Alisa'nın kahverengi gözleri bana endişeyle bakıyordu. Uzun kahverengi saçları yağmurdan hafifçe ıslanmıştı, Yüzünde beni güçlü tutmaya çalışan insanların ifadesi vardı, Ama ben güçlü olmak istemiyordum, Yorgundum.Çok yorgundum. "İyi misin?" diye sordu, Boş bir kahkaha attım. "Babamı gömdük Alisa."Sesi kesildi,Çünkü verebileceği hiçbir cevap yoktu,Rahibin sesi uzaktan yankılanırken gözlerimi mezara çevirdim, Bir avuç toprak tabutun üzerine düştü, Kalbim sıkıştı, İşte şimdi gerçekten gitmişti, Cenazeden saatler sonra kendimi evin önünde buldum. Sokolov Malikânesi,Çocukluğumun geçtiği yer,Normalde sıcak hissettiren taş duvarlar şimdi ürkütücü görünüyordu,Kapıyı açtım,Sessizlik,Ev ilk kez bu kadar sessizdi,Babamın kahkahası yoktu,Telefonda yaptığı sert konuşmalar yoktu... Merdivenlerden çıkarken ayak seslerim bütün koridorlarda yankılanıyordu,Odama girdim,Yatağın üzerine oturdum,Ve ilk kez ağladım,Saatlerce,Kimse görmeden,Kimse duymadan, Çünkü bazen insan en çok yalnızken dağılırdı, Gece yarısına doğru uyuyamamıştım. Koridorda yürürken gözüm babamın çalışma odasına takıldı, Kapı kapalıydı, Her zamanki gibi, Babam odaya girmemi pek sevmezdi, "İş evrakları," derdi. "Çok sıkıcı şeyler." Ama şimdi kimse bana karışamazsı, Kapıyı açtım, Odaya eski kitapların ve kahvenin kokusu hâkimdi, Masanın üzerindeki aile fotoğrafına baktım, Fotoğrafta ben yaklaşık on yaşındaydım.Babam gülümsüyordu, Fotoğrafı elime aldım, Tam yerine koyacakken gözüm masanın altındaki çekmeceye takıldı.Yarı açıktı, Kaşlarımı çattım, Babam çekmecelerini asla açık bırakmazdı.Eğilip çekmeceyi açtım.Bo ştu,Ama arka kısmında küçük siyah bir anahtar duruyordu, Şaşkınlıkla anahtarı elime aldım, Ne anahtarıydı bu? Daha önce hiç görmemiştim, Tam o sırada alt kattan bir ses geldi.Donup kaldım,bir şey düşmüştü.kalbim hızlandı Çünkü evde yalnızdım,yada yalnız olduğumu sanıyordum ben bunları düşünürken ses tekrar duyuldu ve bu kez daha netti, birisi aşağıdaydı,elimdeki anahtarı sıkıca kavradım,nefesim hızlanırken koridorun karanlığına baktım ve içimdeki kötü hisin büyüdüğünü fark ettim ve o an babamın ölümünün bir kaza olmadığını düşündüm birileri bir şey saklıyordu ve bende o sırrın ortasına düşecekmişim gibi hissediyordum. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım, belki de hayal görüyordum,son iki gündür doğru düzgün uyumamıştım,belki de beynim bana oyun oynuyordu çünkü son iki gündür doğru düzgün uyuyamamıştım,ama o duyduğum ikinci ses bunun gerçek olduğunu kanıtladı,bir şey devrilmişti,kalbim göğüs kafesime sertçe çarptı Kalbim hızlı hızlı atarken bende yavaşça merdivenlere doğru ilerledim, elimde hala siyah anahtar vardı,koridorun loş ışıkları duvarda ürkütücü gölgeler oluşturuyordu. Normalde yüzlerce kez geçtiğim bu koridor şimdi bana yabancı geliyordu. Merdivenlerin başına geldiğimde aşağı baktım,karanlık, sessiz ve boş…