9. KAMELYA

Bölümleri beğenmeyi, yorum yapmayı ve beni sosyal medya hesaplarımdan takip etmeyi unutmayın ballarım.✨🤍 Sosyal Medya Hesaplarım: Instagram&Tiktok-nazlicanntkr Olgun Şimşek-Üfledir Söndüm Tarkan Erkan-Yaylalar Yaylalar Ajda Pekkan-Ara Sıcak Ajda Pekkan-Cumartesi Özgün-İnsaf Tarkan-İşim Olmaz Hafiflemiş hissediyordum. Üstümden koca bir yükün kalktığını fakat yüklerimin sadece bundan ibaret olmadığını da hissediyordum. Bütün vücudunu bana siper etmiş o kocaman cüssenin ardına sakladım kendimi. Ağladım, bacaklarımı kendime çekip kollarımı dizlerime doladım. Yine kendi içime kapandım fakat bu sefer beni tüm heybetiyle koruyan bir adam vardı. Ben ona da kapattım kendimi. Hüngür hüngür ağladım, senelerce hiç ağlamamışçasına. İçimde tuttuklarım boşalıyordu adeta. Atakan haklı çıkmıştı, "Bir gün patlayacaksın," demişti ve o gün gelmişti. "Çok şükür," diye fısıldayabildim sadece. "Çok şükür, çok şükür, çok şükür..." Beni kolları arasına saran o bedenin dakikalardır tuttuğu nefesi serbest bıraktığını duydum. O da rahatlamıştı. Beni iyice kendine çekti ve dudaklarını saçlarımın üzerine bastırdı. "Çok şükür," dedi sadece. "Çok şükür." Bir süre öylece kaldık. Ben ağladım o bana sarıldı, öptü. Hiçbir şey söylemedi. Sadece varlığını yanımda hissettim. Sadece varlığını yanımda hissettirdi... Yetti fakat bundan sonra ne fark ederdi? Kollarını bacaklarımın altından geçirip beni havalandırınca çözülmek durumunda kaldım, yüzüne bakmadım. Bitik hissediyordum ama başımı omzuna da yaslamadım, kollarımı boynuna da dolamadım. Boş boş önümü seyrettim ve kanayan elimi kucağımda sabitledim. "Buraya bakar mısınız?" İlerideki hemşireye seslendi. Tepki vermedim. Bir sedyeye oturttu beni, bakmadım yüzüne. Yaralı elimi izledim sadece. İçler acısı görünüyordu ama kullanabilirdim. Tanıdık acılardı bunlar, dayanabilirdim. Hemşire geldi, attı dikişlerimi, sardı elimi. Bir süre kullanmayın dedi. Kullanamıyordum ki zaten. Karargâhda oturmaktan başka yaptığım hiçbir şey yoktu ki. Bazen türlü aksiyonlar yaşıyordum tabii kutuda yılanlar vesaire. Onun dışında şu bir buçuk aydır canımı korumaya çalışmak dışında yaptığım hiçbir şey yoktu. Gerçi öncesinde de ruhumu korumaya çalışıyordum ya. Fiziksel acıya da ruhsal acıya da gittikçe duyarlı olmaya başlamıştım. Bu korkunçtu. Bu acılara duyarlılık kazanmaya başlamak gerçekten korkunçtu. Karşımda bu kadar şeyi yaşayan biri olsa belki de içim acıya acıya bakardım ona. Aynada kendime baktığım gibi... Şu an karşımda, sadece buradaki halimi gören hemşirenin bana baktığı gibi. Oysaki bilse daha neler yaşadığımı... Toparlandım, oturduğum sedyeden kalktım. Hemşirenin yanından geçerken sadece bir baş selamı verdim ve odadan çıktım. Ardımdan gelen adım seslerini duyabiliyordum. Bir gölge misali takip ediyordu beni. Gölgesi düşüyordu önüme, benim gölgem gibiydi adeta. Onun kocaman gölgesi benim küçük gölgemi kendi himayesi altına almıştı. Çıktım hastaneden, arabama doğru ilerledim. Yavaştım. Yavaş ve sakin... İçimi boşaltmış ve rahatlamış hissediyordum. Kapımı açtım ve tam oturacakken beni sessizce izleyen o adamı gördüm. "Git," dedim sadece. Anında beni reddetti. "Asla!" "Varlığın neye yaradı da gitmiyorsun Atakan, git!" Kaçırmadı gözlerini gözlerimden. Yaptığından gurur duymadığı aşikârdı ama suçlu olmadığını düşündüğü de gayet açıktı. Beni ne kadar haklı görüyorsa kendini de bir o kadar haklı görüyordu. "Varlığımın neye yaradığını mı öğrenmek istiyorsun? O zaman kal yanımda, gel kollarıma göstereyim sana varlığımın neye yaradığını. İzin vermem Gözde! Gözümden bile sakınırım seni, anlayamadın mı hala? Kolay mı öyle hemen başlamadan bitti demek? Hissetmiyor musun bizi? Nasıl bu kadar kolay git diyebilirsin?" Kaçırmadım gözlerimi, kızgınlıkla baktım kahvelerinin derinliklerine. "Yalan söyledin," dedim dişlerimin arasından. "Yalan söylemedim, sadece bildiğimi söyleyemedim." Derin bir nefes alıp verdi, göğsü kalkıp indi. Sakin olmaya çalışıyordu, beni incitmemek için çaba sarf ediyordu. "Git Atakan." Gözlerimi üzerinden çekip hızla ar…