6. KAMELYA

Bölümleri beğenmeyi, yorum yapmayı ve beni sosyal medya hesaplarımdan takip etmeyi unutmayın ballarım.✨🤍 Sosyal Medya Hesaplarım: Instagram&Tiktok-nazlicanntkr Haluk Levent-Efem Hiraizerdüş-Uğra Bana Alay Marşı Etrafımda duyduğum uğultularla gözlerimi yavaş yavaş aralamaya başladım. Gözlerimi araladıkça uğultular daha da anlaşılır oldu. Başımın birinin avuçları arasında olduğunu hissedebiliyordum. Gözlerimi araladım, araladım... Oldukça zorlandım ama en sonunda başardım. Karşımda, dizleri üzerine çökmüş ve gözlerini panikle bana dikmiş bir çift kahvelikle buluştum. Başını yana çevirip, "Uyandı," dedi ve tekrar bana döndü. "İyi misin?" Sesi endişe doluydu. Gözleri yüzümün her bir yanını özenle inceliyordu. Özellikle alnımda daha çok dolanıyordu. Parmakları oraya doğru kaydı ve baş parmağı ile hafifçe okşadı. Kaşlarımı çatarak onu bir süre izledim. "Ne oldu?" Sesim boğuk çıkıyordu ve ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. "Bayıldın Gözde. Durup durup ne diye bayılıyor ve beni panikletiyorsun anlamıyorum ki be kadın?" Başımı usul usul okşadı ve bıraktı. Gözlerimi kırpıştırarak etrafıma bakındım. O an Atakan dışında panik dolu bir sürü gözünde bende olduğunu gördüm. Akif Albay, "Kızım, iyi misin?" diyerek yanıma doğru adımladı ve elini başımın üzerinde babacan bir şekilde gezdirdi. Başımı Akif amcaya doğru kaldırdım ve yüzüne baktım. "İyiyim Akif amca. Sanırım açlıktan oldu. Bugün hiçbir şey yemedim." "Niye aç bırakıyorsun yavrum kendini?" Kaşlarını çatmış ve kızgın bir şekilde bakıyordu bana. Oldukça sitemli görünüyordu. "Olur olmadık şeyler öğrendim bugün, o da üstüne eklendi büyük ihtimalle yoksa açlığa dayanıklıyımdır. İyiyim, merak etmeyin. Duyduklarımı kaldıramıyorum artık. Bedenim alarma geçmiş gibi hissediyorum. Amacım sizi korkutmak değildi, özür dilerim." Atakan sıkıntılı bir soluk bıraktı aramıza fakat rahatlamış da görünüyordu. "Sen çok bile dayandın. Ufacık bedeninin bu kadar dayanması bile mucizeydi," dedi ve dizlerimin önünden kalkarak ayaklandı. Derin bir nefes aldım ve elimi alnıma atıp sıkıntı ile ovuşturdum. "Neredeler? Çağırın, gelsinler." Akif Albay boğazını temizleyerek, "Dışarıdalar, çağıralım mı?" dedi. Başımı onaylarcasına aşağı yukarı yavaşça salladım. "Çağırın." Gözleriyle birine işaret verdi ve anında emri yerine getirilerek kapı tekrardan aralandı. Görmeyi beklemediğim o kişilerin ayak sesleri tekrardan toplantı odasında duyuldu. Başımı çevirmemle ikisiyle de göz göze geldim. Gözlerinin içi hiçbir duygu barındırmıyordu. Ne düşündüklerini okuyamıyordum. Oysaki okurdum ya da öyle sanardım. Gözlerimi onların üzerinden çektim ve Atakan’la Akif Albay’a döndüm. "Biz çıkalım, sizin de toplantınız vardı zaten," dedim ve ayaklandım. Aniden ayaklanmamla dengemi kaybeder gibi oldum. Beni dengede tutan ise belimde hissettiğim o güçlü el oldu. "Dikkat et, aniden ayaklanma. Daha düzelmemiştir tansiyonun Kamelya," diye kulağıma doğru fısıldadı. Belimdeki eli hafifçe belimi okşadıktan sonra bıraktı ve dibimden ayrılmadı. Sadece 1-2 santim yana kaydı. Akif Albay’ın sesini duymamla dikkatim ona kaydı. "Dikkat et kendine kızım, dediklerimi de unutma anlaşıldı mı?" Boğazımı temizleyerek, "Anlaşıldı," dedim. Sandalyemin arkasına asılı olan kabanımı giydim ve çantamı masadan aldım. Kapıya doğru ilerlerken ikilinin yanından geçtim. Yüzlerine bile bakmadan, "Yürüyün!" dedim ve sorgulamadan peşime takıldılar. Kapıdan çıkmadan önce duyduğum son ses ise yine ona aitti. "Kendini aç bırakma, yemeğini ye." 🫀 Gözde çıktıktan sonra Kurtuluş Timi tekrardan yerlerine oturdu. İki saat sonra çıkacakları görev hakkında toplantı yapıyorlardı. Atakan, "Harita bu. Koordinatlar belli," diyerek elindeki kumandayla projektörü açtı ve harita ve koordinatlar karşılarında belirdi. Akif Albay ve tim dikkatle Atakan'ı dinliyorlardı. "Cizre'de bazı terk edilmiş köyler var. Öncelik olarak oralara bakacağız. Bedirhan'ın eşgaline uyan biri bu boş köylerden birinde görülmüş. Fakat ben orada barındığını düşünmüyorum yine de işi riske atamayız, önceliğimiz…