4. KAMELYA

Bölümleri beğenmeyi, yorum yapmayı ve beni sosyal medya hesaplarımdan takip etmeyi unutmayın ballarım.✨🤍 Sosyal Medya Hesaplarım: Instagram&Tiktok-nazlicanntkr Hiraizerdüş- Yara Bere Seksendört-Kendime Yalan Söyledim Karanlıktaydım. Etrafım zifiri karanlıktı ya da ben kördüm. Kör olabilir miydim? Üstüme baktım simsiyahtım ya da bende karanlığın içerisinde kaybolmuştum. Yer yön duygumu kaybettiğimi düşünüyorum ya da burası yersiz yönsüz sadece zifiri bir karanlıktı. Kendi etrafımda 360 derece döndüm fakat görünürde hala bir şey yoktu. Kendime bir yön belirledim ve oraya doğru bir adım attım. Herhangi bir ses, bir iz bekledim fakat olmadı. Tekrar tekrar, adımlar ata ata durmadan ilerledim. Etrafımı kontrol ederek, döne döne, her bir adımımda arkama bakarak dümdüz ilerlemeye devam ettim fakat kesmedi. Koşmaya başladım. Koştum, koştum, koştum... Bir ses, bir iz aradım fakat bulamadım. Artık nefes nefese kaldım ve ellerimi dizlerime koyup soluklanmaya başladım. Nefes al ver, nefes al ver... Doğruldum. Sağa baktım sola baktım önüme, arkama baktım. Hiçbir iz yok. Neredeyim ben? Arafta mıyım? Arafta olmak böyle bir şey mi? Rüyada mıyım? Olabilir mi? Fakat bu kadar gerçekçi olması insanı bu denli korkutabilir mi? Korkuyorum... Tekrar koştum. Koştum, koştum, koştum... Ta ki ileride bana sırtını dönmüş birini görene dek. Bağırdım, avazım çıktığı kadar bağırdım. "Hey, buradayım." "Beni duyuyor musun? "Neredeyiz, burası neresi?" "Bana yardım et..." ve artık bağıracak takatim kalmamıştı. Son kez "Lütfen." diyererek fısıldadım. Belki de sadece ben duydum, bilmiyorum. Belki de bağırdıklarımı bile duymamıştı, bilmiyorum. Beni duysa dönerdi değil mi? Peki o iyi biri miydi? Bilmiyorum. Tek istediğim buradan çıkmak. Koştum, ona doğru koştum. Omuzları çökmüştü görebiliyordum. Ona yaklaştıkça heybetini çöken omuzlarına rağmen fark edebiliyordum. O bembeyazdı. Benim aksime... "Koşma, düşeceksin." Sesini duyduğum an olduğum yere çakılmam bir oldu. Çünkü o ses tanıdıktı. Çok tanıdık... "Gelme Gözde." Gözlerim şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmış, dolu dolu karşısındaki adama bakıyordu. Sol yanağıma bir damla yaş aktı ve çeneme doğru süzülmeye başladı. "Baba..." "Babam, gelme." "Baba," diye ağlamaya başlamamla ona tekrardan koşmaya başladım. "Gözde gelme!" diye bağırmasıyla olduğum yerde tekrardan çakılmam bir oldu. "Neden babacığım, beni istemiyor musun?" diye bir soru yönelttim gözyaşlarım arasından. "Olur mu öyle şey babam, çok özledim ben seni ama şimdi istemiyorum kızım. Şu an iyisin, sağlıklısın hala o dünyaya aitsin. O dünyada hala geçirecek çok güzel zamanların olacak. Görüyorum babam ben seni, izliyorum. Hasretinden can çekişiyorum ama izliyorum babam, kızım, Gözde(m), ilk gözağrım..." "Baba, ben çok yalnızım," diye hüngür hüngür, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. "Neden bana bakmıyorsun, sende mi bana sırtını çevirdin baba?" "Bakamam, bakarsam dayanamam," diyerek başını hafiften sağına çevirdi fakat onu göremedim. "Yalnız değilsin yavrum. Ben bedenen yanında olmasamda kalbinin en ücra köşelerindeyim. Hisset beni... Elini kalbine koyup, gözlerini yum ve sadece seninle geçirdiğimiz güzel anılarımızı düşle. Göreceksin beni orada. Ben hep ordayım. Annene de kızma. O da anlayacak seni yavrum. Kıyar mı o sana Gözde'm? Kardeşine de kızma arada o da... Biliyorum, bunları sende her gün düşünüyorsun. Sen akıllı ve merhametli bir kızsın. Anneni affet kızım... Onun size ihtiyacı var." "Baba..." "Şimdi git kızım. Kendine dikkat et. Kendini sev ve koru... Önce Rabbim'e sonra birbirinize emanetsiniz." "Baba," diye bağırıp ona doğru koşmaya başladım. "Baba!" Gidiyordu. Arkasına dahi bakmadan. Ben koştukça o daha da uzaklaşıyordu. Haykıra haykıra peşinden koşmaya devam ettim. Fakat gözden daha çok kayboldu. Her zaman dimdik gördüğüm omuzları çökmüş bir şekilde arkasına dahi bakmadan görüş açımda küçüldükçe küçüldü... Arkasına dahi bakmadan gitti... "Babam..." diye soluk soluğa nefeslenmeye başladım. Görüş açım bulanıklaşmaya başladı. Zifiri karanlık etrafımd…