65. Bölüm

Kız Kulesinde; Büyük Saadet O Büyük "Evet" Nikah memuru, Hafsa’ya o meşhur soruyu sorduğunda, sesi Kız Kulesi’nin duvarlarında yankılanan bir kararlılıkla çıktı: "Hastalıkta ve sağlıkta, iyi günde ve kötü günde... SONSUZA DEK EVET!" Murat, Hafsa’nın elini öyle bir sıkı tuttu ki, sanki tüm dünyaya "Artık kimse onu benden alamaz" diyordu. İmzalar atılıp aile cüzdanı Hafsa’ya verildiğinde, alkış sesleri martı çığlıklarına karıştı. Murat’ın dedesi, torununun bu mutlu gününü görmenin huzuruyla yerinden kalkıp onları kutsadı. Hiçbir kriz, hiçbir acı yoktu; sadece mutluluğun verdiği o tatlı yorgunluk vardı. Küçük Umut, üzerine giydiği minik smokiniyle törenin gözbebeğiydi. Sude’nin elini tutup yanımıza geldiğinde, Murat onu kucağına aldı. Hafsa, Murat ve Umut... Artık tam anlamıyla bir aile olmuşlardı. Umut’un masum gülüşü, kurulan bu yeni hayatın en güzel mührüydü. Sonsuzluğa İlk Dans Kemanların çalmaya başladığı o ilk dansta, zaman durmuş gibiydi. Kız Kulesi’nin terasında, İstanbul’un ışıkları altında birbirlerine kenetlendiler. Murat, Hafsa’nın kulağına eğilerek fısıldadı: "Bitti sevdiğim... Artık ağlamak yok. Bundan sonra sadece mutluluktan akan yaşlar olacak gözlerinde." Hafsa başını Murat’ın omzuna yasladı. Bir zamanlar hayal bile edemediği bu tablo, şimdi gerçeğiydi. Gökyüzünde patlayan havai fişekler, Hafsa ve Murat’ın tertemiz aşkını selamlıyordu. Geçmişin izleri silinmiş, yerini umuda ve sevgiye bırakmıştı. Artık acı yoktu; sadece Kız Kulesi’nin şahitlik ettiği o sonsuz aşk hikayesi vardı. Düğün kalabalığı, alkışlar ve tebrikler geride kalmıştı. Murat, uçağın kapısından indikleri andan itibaren Hafsa’nın elini bir an bile bırakmamıştı. Ege’nin meltemi, Hafsa’nın saçlarını uçururken; villanın kapısından içeri girdikleri an, dünya dışarıda kalmıştı. Artık ne geçmişin gölgesi vardı ne de yarının endişesi. Sadece Murat ve Hafsa vardı.