53. Bölüm

Geçmişin Kanayan Yarası: Murat'ın gelişiyle birlikte sanki dünya aniden durmuş, zamanın akışı kesilmiş gibi hissettim. Kalbim göğüs kafesimi zorlarcasına hızla çarpıyor, o anki heyecan dört bir yanımı sarıp sarmalıyordu. Yıllar süren sessizliğin ve ayrılığın ardından onu tekrar karşımda görmek, içimde fırtınalar koparmıştı. Bir yanım tarifsiz bir sevinçle dolup taşarken, diğer yanım geçmişin acı hatıralarıyla yüzleşmekten çekiniyordu. Ancak bu yoğun duygu seli içinde, zihnime aniden kırgınlığım geldi. Bana yaşattığı hayal kırıklıklarını, yalnız bırakılışımın acısını hatırladım. Artık gururumu ayaklar altına almayacaktım, buna izin vermeyecektim. Murat artık benim için sıradan bir yabancıdan farksızdı; sadece Umut'umun babasıydı, hepsi bu. Aramızdaki bağ, sadece ortak evladımız üzerinden ibaretti ve bu durum asla değişmeyecekti. Umut'u kucağımda tutarken, Murat yavaşça yanımıza doğru yaklaştı. Odadaki herkes, Murat'ı görünce adeta büyülenmiş gibiydi; yüzlerinde beliren şaşkınlık ve merak, bakışlarında gizlenemeyen bir mutlulukla birleşiyordu. Sanki odaya bir anda bahar gelmiş, solmuş çiçekler yeniden canlanmıştı. Murat, Doğan'a dönerek, kaşlarını hafifçe çattı. Bu hareketiyle, ortamdaki gerilimi bir anda hissedilir kılmıştı. "İzin verirsen, oğlumun yanına geçeceğim," dedi, sesi kararlıydı ve duruşunda hiçbir taviz yoktu. Doğan, her ne kadar bu durumdan pek memnun olmasa da, bir şey söylemeye cesaret edemeden yanımdan usulca çekildi. Gözlerinde beliren hayal kırıklığı ve öfke, bu ani gelişmeden ne kadar rahatsız olduğunu açıkça gösteriyordu. Ancak Murat'ın kararlı tavrı karşısında, geri adım atmaktan başka çaresi kalmamıştı. Murat, Umut'un yanına geçti ve küçük yanağına nazik bir öpücük kondurdu. "Seni bir daha asla yalnız bırakmayacağım, oğlum," derken sesi şefkat doluydu, uzun zaman sonra babasına kavuşan bir çocuğa sarılan bir baba edasıyla konuşuyordu. Gözlerinde derin bir pişmanlık ve sevgi vardı. Sonra bakışlarını bana çevirdi. "Hoş geldin," dedim, sesimde bilinçli bir mesafe vardı. İçimdeki fırtınaları bastırmaya çalışarak, sanki o hiç önemli değilmiş gibi davranıyordum. Ancak Murat'ın cevabı, bu mesafeyi anında yerle bir etti. "Bakıyorum da, yokluğumu fırsat bilip çakallar üşüşmüş başınıza," dedi, ilk lafını sokarak. Ses tonundaki imayla, Doğan'ı hedef aldığını anlamıştım. Bu sözler, onun hala değişmediğini, aynı kibirli ve kıskanç Murat olduğunu gösteriyordu. İçimde bir anlık öfke yükseldi, ama kendimi tuttum. Cevap vermemeyi tercih ettim, zira tartışmaya girmek anlamsızdı. Onun sözlerine kulak asmayarak, Umut'a mumları üflemesi için yardım ettim. Küçük Umut, heyecanla babasıyla birlikte mumları üfledi. Bu an, içimi garip bir hüzünle doldurmuştu. Pasta kesildikten sonra Murat, Umut'u kucağına aldı ve bir süre onunla şakalaştı. Onları izlerken, Murat'ın tekerlekli sandalyeden kalkmış olması hala bir hayal gibi geliyordu. Aklıma gelen her şey, onun hastalığıyla ilgiliydi ve şimdi karşımda sağlıklı bir şekilde durması, inanması güç bir gerçeklikti. Murat, Umut'la ve diğer misafirlerle konuşurken, Doğan usulca yanıma geldi. "Hafsa, ben bilmiyordum Umut'un babasının geleceğini. Umarım bir sorun yaratmadın, değil mi?" diye endişeyle sordu. Yüzündeki ifade, gerçekten endişeli olduğunu gösteriyordu. Onun iyi niyetini ve bana olan düşkünlüğünü biliyordum. "Ne sorunu Doğan? Sen benim arkadaşımsın, elbette geleceksin. Benim de haberim yoktu, bu bir sürpriz oldu," dedim, onu rahatlatmaya çalışarak. Ancak o hala tam anlamıyla ikna olmamış gibiydi. "Geldiğine memnun gibi gözükmüyorsun," dedi, gözlerini benimkine sabitleyerek. O kadar iyi tanıyordu ki beni, içimdeki duyguları yüzümden okuyabiliyordu. "Umut için gerçekten sevindim. Kendim için ise artık onunla Umut dışında bir bağım yok, artık," diye net bir şekilde ifade ettim. Bu sözler, kendi içimde verdiğim kararı bir kez daha pekiştiriyordu. "Sevindim..." Doğan'ın sesi, hafif bir rahatlamayla çıktı. Doğan'la konuşurken, Murat'ın bize doğru ölümcül bakışlar attığını fark ettim. Gö…