44. Bölüm

Gecenin sürprizi: Zaman adeta bir su misali akıp geçmişti; hızına yetişmek neredeyse imkansızdı. Sinema perdesindeki son kareler kaybolduğunda, Murat oturduğu koltuktan yavaşça bana doğru yaklaştı, nefesi dudaklarıma o kadar yakın gelmişti ki, kalbim göğüs kafesimi zorlarcasına atıyordu. O anın getirdiği tarifsiz bir heyecanla gözlerimi istemsizce kapattım. Beklediğim o sihri yaşayacağımı sanmıştım. Ancak bir sessizlik çöktüğünde, gözlerimi araladığımda Murat'ın ayağa kalktığını gördüm. Bir an için sanki tüm beklentilerim boşa çıkmış gibi hissetmiştim; beni öpeceğini zannetmiştim. Murat'ın yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi. "Sen istemediğin sürece sana dokunmam, demiştim," diye fısıldadı kulağıma, sesi yumuşacık ve güven vericiydi. Ardından elini uzatıp narin parmaklarımı arasına aldı, avucunun sıcaklığını hissettim. "Bugün bizim günümüzün bittiğini sanma sakın," diye ekledi, gözlerinde yaramaz bir parıltı vardı. Kalbim, yaşadığım bu heyecan fırtınasıyla küt küt atıyordu, sanki yerinden fırlayacak gibiydi. Merak ve beklentiyle dolu bir sesle, "Sırada ne var peki?" diye sordum, gelecekteki anların büyüsüne kapılmıştım. Murat'ın cevabı ise beni şaşırtmıştı: "Bu sefer seçme sırası sende, kararı sen ver." Sanki üzerimdeki tüm yükü almış, bana bambaşka bir özgürlük alanı sunmuştu. Derin bir nefes alarak içimden "Çok şükür, bana da bir seçim hakkı vermişti sonunda," diye düşündüm. Gözlerinde kararlılıkla, "Tamam o zaman, hadi gidiyoruz," dedim. Murat, yüzündeki meraklı ifadeyle, "Peki nereye gidiyoruz bakalım?" diye sordu, sesi beklenti doluydu. Onun bu sorusuna karşılık, sinemadaki anımızı hatırlatarak alaycı bir şekilde, "Seni susturmak için ne yapmalıyım şimdi?" diye onun sözünü ona iade ettim, hafifçe gülümsüyordum. Murat, sanki ne kastettiğimi anlamış gibi hafifçe kıkırdayarak, "Burada pek uygun olmaz, daha gözlerden uzak bir yer bulmalıyız," diye karşılık verdi, yüzünde muzip bir ifade vardı. Onun bu imalı sözleri üzerine yanaklarım kızardı, hafifçe utanarak, "O sapıkça düşünceni kendine sakla, ben onu kastetmedim," diye çıkıştım, sesimde sahte bir ciddiyet vardı. Murat, kendine olan güveniyle gülümseyerek, "Yakışıklılığımı yabana atma bence," dedi, gözlerini kırparak. Onun bu tavrı karşısında şaşırmıştım. "Sana ne oldu Murat? İçinden resmen bambaşka biri çıktı, tanıyamıyorum seni," dedim, hem şaşkın hem de eğleniyordum. Murat, kendini tutamayıp yüksek sesle gülmeye başladı, kahkahaları odayı doldurmuştu. İçimden ise, "Dur bakalım, ben senin o karizmanı nasıl yerle bir ederim, göstereceğim sana," diye geçirdim, planlarımı kuruyordum. Onu arabayla doğruca lunaparka götürdüm. Aracımız o rengarenk ışıklı dünyaya yaklaştıkça, içimdeki çocuksu sevinç de büyüyordu. Murat, gözleri fal taşı gibi açılmış bir şekilde etrafa bakınıyor, bu beklenmedik tercihim karşısında şaşkınlığını gizleyemiyordu. "Acaba bu seçimi sana bırakmasa mıydım?" diye sordu, sesinde hafif bir pişmanlık tınısı vardı. İçimden ise zaferle, "Yaa, nasıl oluyormuş Murat Efendi? Küçük bir sürpriz hoşuna gitmedi mi?" diye düşündüm, keyfim yerine gelmişti. Yüzümdeki gülümsemeyi koruyarak, "Bence çok ama çok eğleneceğiz burada, hiç şüphen olmasın," dedim, onu ikna etmeye çalışıyordum. Murat, şaşkınlığını üzerinden atamamış bir şekilde, "Hafsa, biz çocuk muyuz Allah aşkına? Hadi gel, şöyle sakin bir yere gidip canlı müzik filan dinleyelim, bu ne şimdi?" diye itiraz etti. Onun bu sözlerine karşılık, yüzümde kararlı bir ifadeyle, "Olmaz öyle şey! Sıra bende, burada benim kurallarım geçerli. Tam iki saattir bana 'Sakar Şakir' filmini izlettin, şimdi de buradan kaçmaya çalışıyorsun, yemezler!" diye çıkıştım, sesim oldukça netti. Murat, gözlerinde hafif bir alayla, "Acaba ben burada ince bir intikam kokusu mu alıyorum?" diye sordu. "Hayır, ne alakası var? Ben lunaparkları çok severim. Bak, şurada kocaman bir dönme dolap var, hadi gel, hemen binelim ona," diyerek onun kolundan çekiştirdim. Bu sefer ben onun elinden tuttum ve sürükleyerek dönme dolabın gişesine doğru ilerledik…