42. Bölüm

Yeni Bir Başlangıç: İki gün sonra Kenan'ın davası görüldü. Kenan her şeyi itiraf etmek zorunda kaldı, buna ben de dahildim. Böyle biri olmadığını, sadece bir anlık hırsına yenik düştüğünü söyledi. Pişmanlık gözlerinden okunuyordu. Cana kast etmekten ve dolandırıcılık suçundan 25 yıl hapis cezası aldı. Suçunu itiraf ettiği için cezası 15 yıla düşürüldü. Rezzan'ın gözlerinde öfke vardı. Kenan'ın annesinin ve babasının gözlerinde ise bana karşı mahcupluk okunuyordu. Oğullarının gece hayatı olduğunu biliyorlardı ama böyle bir şey yapacağını tahmin etmemişlerdi. Murat'ın teyzesi, eniştesi Rezzan ve oğlu Ömer, İstanbul'a veda edip Antep'teki dayılarının evine gittiler. anaanne ve dede perişan olmuşlardı. Amine ise tekrar bir sera krizi geçirdi ama çok şükür iyiydi. İki günde Açelya ile ben ilgilenmeye başlamıştım. Yaz tatilinde olduğu için eylülde birinci sınıfa başlayacaktı. Haziran sonlarına gelmiştik. Havalar sıcak, ailemiz perişan olmuştu. Açelya'ya kitap okuyor, biraz da İngilizce öğretmeye başlamıştım. İkimizin arasında güçlü bir bağ oluşmuştu. Bana "yengecim" diye seslenmesi çok hoşuma gidiyordu. Murat ise ailesini toparlamaya çalışıyordu. Bu süreçte babasıyla uzun konuşmalar yapıyor, annesinin gönlünü alıyor, Amine'nin doktor kontrollerini aksatmadan takip ediyordu. Özellikle Amine'nin yaşadığı travmanın üstesinden gelmesi için elinden geleni yapıyor, Açelya ile oyunlar oynuyor, dışarı çıkarıyordu. Aile içinde oluşan bu derin yaraları sarmak için gösterdiği çaba, gerçekten takdire şayandı. Onun bu gücüne hayrandım, bazen dik ve kendine güvenen tavırları iyi bir şeye sebep oluyordu. Salona geçtiğimde anneannem yanıma geldi. "Kızım, ben perişan oldum. Yaşadıkların için çok üzgünüm," dedi. "Sizin bir suçunuz yok anneanne, herkes iyi olmuyor, üzülmeyin lütfen. Ben iyiyim gerçekten. Murat beni iyileştiriyor," dedim. "Senden bunları duymak ne güzel kızım. Murat oğlumu ilk kez böyle gülerken görüyorum. Sen bizim gözümüzü açtın kızım, evimizde yılan besliyormuşuz. Murat'ı bulmasaydın ben ne yapardım," dedi. "Böyle şeyler düşünüp kendinizi üzmeyin anneanne, artık geleceğe bakmalıyız. Ailecek birbirimize daha güçlü sarılmalıyız," dedim. Murat da bana gülümseyerek yanımıza gelip oturdu. "Hafsa haklı anneanne, bundan sonra ailemizi kimse üzemeyecek." "Evet oğlum. Bu evin havasını değiştirecek bir şey var, o da sizden istediğim torun." Ne, torun mu? İçimden geçirdim. Daha aşkımı yeni kabullenmişken ne torunu anneanne? Bir an hıçkırık tuttu beni, yanaklarım kırmızıya döndü. Murat da bana bakıp gülüyordu. "Onun da zamanı var anneanne," dedi Murat. Ben bir bahane uydurup yukarı odaya çıktım. Kalbim hızlı atıyordu. Nefesim hızlanmıştı. Bir an gözlerim yatağa kaydı. Bu olacaktı, benden bir adım bekliyordu ama ben buna cesaret edebilir miyim bilmiyorum? Duş alıp pijamalarımı giydim. Camdan aya bakıyordum. Murat odaya girdi. Dalmış olacağım ki bir anda arkamdan bana sarıldı. Yanağını yanağıma yasladı. Yine heyecan basmıştı beni. "Sen benim mucizemsin, biliyorsun değil mi?" dedi. Dilimin ucuna bir şeyler geliyor, söyleyemiyordum. Heyecan bütün vücudumu sarmıştı sanki. Sonra yüzüne doğru döndüm. "Biliyorum," dedim sadece. Yatağın ucuna oturduk ikimiz de. O yeşil gözleriyle kahve gözlerime bakarken elimi tuttu. "Hafsa, biliyorum her şey hızlı gelişti. Bu yüzden birbirimizi baştan tanımak istiyorum. Her şeye baştan başlamak istiyorum. Sen haklıydın, biz birbirimizi tanımadan güç savaşı yaptık. Ben kendimi güçlü sanırken senin gücüne yenildim Hafsa. Senin kalbine yenildim." "Nasıl başlayacağız peki?" "Benimle çıkar mısın Hafsa?" "Ne, ergenler gibi mi?" "Hayır, bu benim mizacıma ters. Romantizmden pek anlamam biliyorsun ama yine de çabalıyorum. Seninle birlikte öğrenmeye çalışıyorum." "Peki ne cevap vermemi istiyorsun?" "Yarına randevu teklif etmeye çalışıyorum?" "Murat, çalışıyorum derken? Daha teklif etmedin mi?" "Hafsa benimle kafa mı buluyorsun? Daha önce kız arkadaşım olmadı benim, bilmiyorum bu tür prosedürleri." "Prosedür mü? Murat güldürme b…