29. Bölüm

Beşiktaş'ta Soğuk Bir Karşılama İkimiz de sırılsıklam olmuştuk. Arabanın camından dışarıyı, süzülen yağmur damlalarını izlerken Beşiktaş’a yaklaştığımızı fark ettim. Şimdi açıklama sırası ondaydı. Bakalım ailesine, bu ani ve habersiz nikahı nasıl izah edecekti? Araba malikanenin görkemli kapısında durduğunda Suat bizi karşıladı. Murattan anahtarları alıp arabayı park etmeye giderken biz kapıya yöneldik. Tam eşikten girecekken Murat aniden elimi tuttu. Parmakları parmaklarıma kenetlendiğinde bakışları sertleşti. "Her şey konuştuğumuz gibi," dedi fısıltıyla. "Ben ne dersem onaylayacaksın, itiraz istemiyorum. "Sadece başımı sallayabildim. İçeride o pislik, Kenan da vardı. Muratla evlendiğimi gördüğünde yüzünün alacağı o şekli düşünmek, içimdeki korkuyu biraz olsun bastırıyordu. Salona girdiğimizde aile kahvaltı masasındaydı. Bizi el ele gördüklerinde masadaki çatal bıçak sesleri bıçak gibi kesildi. Herkesin yüzünde donmuş bir şaşkınlık vardı. Özellikle Kenan... Ağzındaki lokmayı yutamadığına, boğazına dizildiğine kalıbımı basabilirdim. Dedesini masada göremedim ama anneannesi, teyzesi, eniştesi, Amine ablası ve eşi oradaydı. Anneannesi ve Amine, yüzlerindeki o derin hayretle masadan kalkıp yanımıza geldiler. Utançtan yerin dibine girmek istiyordum. Islak elbiselerim vücuduma yapışmış, saçlarım dağılmıştı. Tam o sırada Murat, haberi bir bomba gibi ortaya bıraktı: "Biz evlendik anneanne, abla!" Kızarmıştım. Böyle ıslak, böyle perişan bir halde "evlendik" demek hiç olmamıştı. Amine’nin gözlerindeki hayal kırıklığı kalbime oturdu. "Bunu nasıl yaparsın kardeşim?" dedi Amine sesi titreyerek. "Biricik ablandan bunu nasıl gizlersin?" Anneannesi ise araya girdi: "Oğlum Murat, ne demek evlendim? Bizi hiç mi düşünmedin? Hiç mi hatırımız yoktu?" Murat’ın sesi her zamanki gibi ödün vermezdi: "Ben örfleri, adetleri sevmem. Evlenmemi istemiyor muydunuz? İşte evlendim!" Amine bu kez bana döndü, gözleri sorgular gibiydi. "Hafsa, sana sordum... Sen niye bir şey demedin?" Murat, daha ağzımı açmama izin vermeden benim yerime cevap verdi: "O zaman aramızda bir şey yoktu. Her şey Antep'te gelişti. Kendime engel olamadım. Ben Hafsa’yı evlenmeye zorladım, o da kabul etti." Teyzesinin ve eniştesinin bakışları buz gibiydi. Herkes bize kızgınlıkla bakarken Amine susmak bilmedi. "Ne demek zorladın Murat? Hafsa’yı Kenan kurtarmamış mıydı? Onunla uğraştığını sanıyordum, nasıl oldu da birdenbire evlendin?" Kenan, bu gerginlikten kendine pay çıkarmaya çalışarak sinsice araya girdi. "Evet Murat, ablana cevap versene?" Kenan konuştuğu an Murat’ın elimi tutan parmakları birer pençeye dönüştü. Sinirden elimi öyle sıkıyordu ki, canımın yandığını hissettim ama sesimi çıkarmadım. "Hayır abla!" dedi Murat, sesi gürleyerek. "Hafsa’yı ben kurtardım. Kenan’a ben söyledim, 'kimse bilmesin' diye. Onun ölümden döndüğünü görmek beni çok korkuttu. Onu bir daha kaybetmemek için evlendim. Daha fazla benden uzak kalmasını istemedim." Anneannesi söylenmeye devam ediyordu: "Oğlum, eşe dosta ne diyeceğiz? Habersiz nikah mı olur? Bizi nasıl hiçe sayarsın? Usulü neyse onu yapardık!" "Anneanne, ne dediysem o! Beni tanırsınız. Hafsa artık sizin gelininiz, o kadar!" "Dedene ne diyeceksin peki?" diye sordu biri. Tam o sırada üst kattan dedesinin otoriter sesi duyuldu: "Herkes sussun! Olan olmuş. Hafsa artık gelinimizdir. Murat sonunda doğru bir şey yapıp gelinimi getirmiş. Dinimize göre bir yemek verirsiniz, herkesin ağzı kapanır. Dini nikahı yaptırdınız mı?" Bir anlık sessizlik oldu. Murat’ın cevap vermesini beklemeden, belki de dürüstlük dürtüsüyle istemsizce atıldım: "Hayır, sadece resmi nikahımız var." Murat hemen araya girdi: "Gerek yok dede!" Amine daha da sinirlenmişti. "Allah katında evli olmadıktan sonra resmi nikah hükümsüzdür Murat! Dini nikah olmadan sizin aynı çatıda, bir arada yaşamanıza asla izin vermem!" Dedesinin son sözü noktayı koydu: "Bugün bu nikah halledilecek. Hocayı çağırın. Daha fazla itiraz istemiyorum. Üstünüzü değiştirip kahvaltıya gelin!" Murat kaşlarını çats…