21. Bölüm

Murat, otel odasında dosyalarla meşgulken telefonu çaldı. Arayan Esma’ydı. "Murat Bey, size haber vermem gerektiğini düşündüm." "Ne haberi, Esma?" "Yanınıza gelecekti. Bizi aramadı. Oraya geldi mi diye sormak istedim acaba?" "Hayır, benim haberim yok. Uçağı kaçtı?""Saat 23.00’dı, efendim." "Şu an saat 00.30. Bu kadın ne yapmaya çalışıyor? Kimse gelmeyecek demedim mi?" "Hafsa Hanım, Arapça konusunda oldukça iyiymiş. O yüzden sizin yanınıza gelmek istediğini düşündüm." "Tamam, kimseye bir şey söyleme. Buraya gelmediğini söyle. Peki efendim." Murat, bu kadının ne yapmaya çalıştığını düşünüyordu. Onu akşam bıraktığımda baygındı. Başına bir şey gelmesinden de mi korkmuyordu? Arabasına binip havalimanına gitti. Uçağın geldiğini, herkesin indiğini öğrendi. Hemen her yeri dolaştı. Kocaman bir havalimanı, bulmak kolay değildi. Arka kapıyı açıp dışarıdaki bankta oturduğunu gördü.Yorulmuştu. Bu durum onun için hiç hoş değildi. Bırakalım, ne hali varsa görsün. Neden uğraşıyorum ki? Yanına yavaşça yaklaştım. Hali pek iyi görünmüyordu. Üstü başı dağılmış, yere doğru bakıyordu. Başını kaldırdığında gözlerimiz birbiriyle buluştu.Üzgün görünüyordu. Birden boynuma atladı. Ağlaması, sinirlerimi bozdu. Her bir göz yaşı, kalbime hançer gibi batıyordu. Elimi yumruk yapıp sakinleşmesini bekledim. "Lütfen bana bir şey sorma," dedi. Aksine, sormak istiyordum. Onu dostuma emanet etmiştim. Bu hali, neydi? Kurtardığım Hafsa, enkaza dönmüştü. Sakinleşince ellerini serbest bıraktım. Yürümeye başladık. Arabanın olduğu yere gittik, arabaya bindik.Susuyordum ama merak kemiriyordu içimi. Neden bu halde bana gelmişti? Ne yapmaya çalışıyordu? Karşımda savunmasız bir kız, şimdi nasıl konuşacaktım? Ben kimseden özür dilemem, kimseyi teselli etmem. Ben Murat Soykan’ım. Aklımla hareket ederim, kalbimle değil.Ama bu kız, kalbimi neden bu kadar acıtıyor? Sinirlerlenmemek elde değil. Otele döndüğümüzde yer bulamadık. Odama götürmek zorunda kaldım. Başkasıyla aynı odada kalmak, benim tarzım değil.Sanki Hafsa başka bir odaya gitse, bu benim hoşuma gitmeyecekti. Bu hali beni korkutmuştu."Benim yüzümden mi?" dedi. "Ne yapmış olabilirim ki, bu kadar?" Soru sorduğumda cevap vermedi. Sadece duşa girmek istediğini söyledi.Yanında bavul bile yoktu. Çıldıracağım şekilde, deli ediyordu beni. Gece yarısını geçmiş, uykusuzum. Hafsa bir saattir banyoda. Daha fazla beklemeyip kapıyı vurdum."Hafsa, ses ver, iyi misin?" dedim. Kapı açıldı. Hafsa, bornozla karşımda duruyordu. Saçlarından süzülen damlalar yere akıyordu.Yüzü, boynu kıpkırmızıydı. Duru bir güzelliği vardı. Doğal birisiydi. Boynuna baktığımda, morluk vardı. Sanki biri boğazını sıkmıştı. Parmak izi gibiydi.O narin tenine kim dokunmaya cesaret etmişti? Ben dokunmaya korkarken, kim dokunabilmişti? Tutamadım kendimi. "Ne olduğunu sordum."O, kahve gözleriyle bana öfkeyle baktı. İsaret parmağını kaldırdı. "Senin yüzünden," dedi. Ben ne yapmış olabilirdim bu kadar?Sonra sol elindeki yüzüğü gördüm. Elimi yumruk yaptım.Evli olması beni korkutmuştu. Yine de sordum: "Sen... Evli misin?" "Hayır, evli değilim. Bugün ailem beni zorla sözlendirdi. Sebebini de bilmek ister misin, Murat Bey?" Evli olmaması içime su serpmişti. Ama sözlendiğini duyunca, beynimden vurulmuşa döndüm."Ne diyorsun sen? Neden benim yüzümden olsun? Ne yapmışım ben?" "Hala kendi yaptığının farkında değil misin? Sen beni öptün, sonra herkese yaydın. Ailem bunu kabul eder mi sanıyordun?" Sonra oyun diye başladığım bu sözlülük olayında, zorla sözlendiğim adam, sapık çıktı. Bu halim onun eseri. Kendimi zor kurtardım.Bana rızam olmadan dokunmaya çalıştı. Bende tek kaçış olarak burayı düşündüm.O anda gidebileceğim bir evim yoktu.O halde eve gitsem ne olur biliyor musun? Halamlar bu sefer beni zorla evlendirirler.Ne için namus için, ben onlar için tecavüze uğrayan bir kadın değilim.Namusuma zarar vermiş bir kadın olurum. "Suss!" dedim, sinirlenerek duvara tüm gücümle yumruk vurdum. Bu duyduklarım benim kaldıracağım şeyler değil. Hafsa’ya kim dokunabilirdi? Bir kadına zarar…