Bölüm 6: Yeniden

Hayal, elindeki kahve bardağını sıkıca kavradı. Sabahın erken saatlerinde şehir henüz uyanırken bir kafede tek başına oturuyordu. Pencereden dışarı bakarken insanların telaşla işe yetişmeye çalıştığını izledi. Hayat sürekli bir yerlere yetişme çabasıydı sanki. Ama o… O hiçbir yere yetişemiyordu. Derin bir nefes alıp kahvesinden bir yudum aldı. Aklında hala birkaç gün önce yaşanan tesadüf vardı. Kuzey… İlk karşılaşmalarındaki soğuk ve mesafeli adam, onda beklemediği bir merak uyandırmıştı. Garip bir çekim, anlamlandıramadığı bir his… Kapının açıldığını fark etti. İçeri giren kişiye göz ucuyla baktığında nefesi istemsizce kesildi. Kuzey. O da Hayal’i fark etmişti. Ama bakışları ne şaşkındı ne de tedirgin. Sanki burada olmasını bekliyormuş gibi sakindi. Hayal bakışlarını kaçırmak istedi ama yapamadı. Kuzey, kısa bir an duraksadıktan sonra ona doğru ilerledi. “Tekrar merhaba,” dedi, sesi her zamanki gibi tok ve kendinden emin. Hayal, dudaklarının kenarında beliren hafif gülümsemeyi engelleyemedi. “Sanırım artık tesadüf dememeliyim.” Kuzey başını hafifçe eğip gözlerini kısmıştı. “Belki de.” Hayal göz devirdi. Yine belirsiz cevaplar… Ama bu sefer hoşuna gitmişti. Kuzey, masasının yanında bir an duraksadı. “Buraya sık gelir misin?” Hayal omuz silkti. “Bazen. Ama genelde daha sessiz yerleri severim.” Kuzey başını sallayarak sandalyesine oturdu. “Demek ki burası bir istisna.” Hayal kaşlarını kaldırdı. “Ya sen?” Kuzey, önüne gelen menüyü eline aldı ama gözleri hala Hayal’deydi. “Ben de genelde buraya gelmem. Ama bugün farklı bir sabah olsun istedim.” Hayal, onun bu cümlesinin altında bir anlam olup olmadığını düşündü. Ama sormadı. Garson gelip Kuzey’in siparişini aldıktan sonra birkaç saniye boyunca sessizlik oldu. Ama bu sessizlik rahatsız edici değildi. Aksine, sanki ikisi de birbirini inceliyor, anlamaya çalışıyordu. “Ne yapıyorsun bu aralar?” diye sordu Kuzey. Hayal, kahvesinden bir yudum alıp hafifçe gülümsedi. “Hayatımı düzene sokmaya çalışıyorum. Ama pek başarılı olduğumu söyleyemem.” Kuzey başını salladı. “Düzen sandığımız kadar iyi bir şey olmayabilir.” Hayal kaşlarını çattı. “Nasıl yani?” Kuzey hafifçe gülümsedi. “Düzen bazen sıkıcıdır. Plansızlık, bazen en güzel anları getirir.” Hayal ona dikkatlice baktı. İlk karşılaştıkları an, Kuzey ona mesafeli ve duvarları olan biri gibi gelmişti. Ama şimdi… Şimdi sanki o duvarların ardında daha fazlası vardı. “Sen hep böyle miydin?” diye sordu istemsizce. Kuzey ona doğru hafifçe eğildi. “Bunu anlamak için daha çok karşılaşmamız gerekecek.” Hayal, kalbinin biraz daha hızlı attığını hissetti. Bu bir davet miydi? Yoksa sadece onun oyunlarından biri mi? Bildiği tek şey vardı. Kuzey’le her konuştuğunda, daha fazlasını merak ediyordu.