Bölüm 5: Yakınlık ve Mesafe

Hayal, kafenin cam kenarındaki yerinde oturuyordu. Dışarıda yağmur ince ince çiseliyor, insanların şemsiyeleri birbirine çarpıyordu. Yağmur sesi, kahve kokusuyla birleşince içinde tuhaf bir huzur oluşuyordu. Oysa kafasının içi hiç de öyle değildi. Telefonu masada duruyordu ama Kuzey’den bir mesaj gelip gelmediğini kontrol etmiyordu. Ya da en azından kendine öyle söylüyordu. Son günlerde onunla olan konuşmaları düşündüğünden daha fazla aklına takılmaya başlamıştı. Onun soğukkanlılığı, mesafeli ama dikkatli tavırları, Hayal’in ilgisini çekiyordu. Ama en çok, söylediklerinin arkasında saklı duran şeyleri merak ediyordu. Kuzey’in cümleleri bazen netti, bazen bir labirent gibiydi. Geçmişini, hayatını pek anlatmıyordu. Ama bazen, küçük bir boşluk bırakıyordu kelimelerinin arasında. Hayal, o boşluklardan içeri bakmaya çalışıyordu. Kuzey’in aksine, o hislerini bastıran biri değildi. Hep içinden geleni konuşmuş, söylemişti. Ama şimdi, her mesajında biraz daha temkinli olmaya başlamıştı. Kendini kontrol etmek zorunda hissetmek, ona yabancıydı. Derin bir nefes aldı, dışarıyı izlemeye devam etti. İnsanlar hep bir yerlere yetişme telaşındaydı ama kendi hayatı bir süredir durmuş gibiydi. Üniversiteden mezun olmuştu ama kariyer planları bir türlü istediği gibi ilerlemiyordu. Radyo programı sunmak en büyük hayaliydi ama henüz doğru kapıyı bulamamıştı. O an telefonu titredi. Hayal refleksle baktı. Mesaj Kuzey’dendi. Kuzey: “Yağmuru seviyor musun?” Hayal hafifçe gülümsedi. Kuzey genellikle böyle sorular sorardı. Beklenmedik ama basit görünen şeyler. Hayal: “Seviyorum. Herkes kaçışırken ben daha çok durup izlemek istiyorum.” Telefon bir süre sessiz kaldı. Sonra yeni bir mesaj geldi. Kuzey: “Kimse durup izlemeyi sevmez.” Hayal’in kaşları çatıldı. Cümlenin altındaki anlamı düşündü. Kuzey’in her cümlesi gibi bu da basit görünüyordu ama içinde derin bir şeyler vardı. Hayal: “Belki de herkes yanlış yerde bakıyordur.” Cevabı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktı. Beklemek istemediği için kahvesinden bir yudum aldı. Ama tam o sırada yeni bir mesaj geldi. Kuzey: “Belki de.” Hayal’in içinde tuhaf bir his oluştu. Kuzey, fazla bir şey söylemiyordu ama Hayal onun düşündüğünü hissediyordu. Sadece kelimelerle değil, sessizliklerle de konuşuyorlardı. Kuzey, uzun uzun anlatan biri değildi. Kendini açmaktan kaçınıyordu. Ama bir şekilde, Hayal onu anlamaya başlıyordu. Ve belki de en tehlikelisi buydu. Çünkü birini anlamaya başladığında, o kişiye karşı mesafeni korumak zorlaşırdı. Hayal, başını kaldırıp cama baktı. Yağmur hızlanıyordu. Şemsiyesiz yürüyen bir çift, kahkahalarla birbirine sokulmuştu. Sırılsıklam olmaktan çekinmiyorlardı. Hayal derin bir nefes aldı. Hayatta bazı şeyler böyleydi işte. Ya kaçarsın ya da kalıp ıslanmayı göze alırsın. Ve bazen, kaçmadığın şeyler seni en çok değiştirenler olur.