Bölüm 49: İkizler

Hayal aynanın karşısında durmuş, büyüyen karnına bakıyordu. Zaman su gibi akmıştı. Hamileliği ilerledikçe bedenindeki değişiklikler daha belirgin hâle gelmişti ama en çok değişen şey, Kuzey’in ona olan ilgisiydi. Zaten aşkla bakıyordu ama şimdi… şimdi ona her baktığında gözlerinde bambaşka bir parıltı vardı. Tam o sırada arkadan gelen tanıdık kollar beline sarıldı. Kuzey, karnına yavaşça dokunup hafifçe fısıldadı: “Minik fasulyelerim, anneniz yine çok güzel.” Hayal gülerek başını Kuzey’in omzuna yasladı. “Fasulyeler mi?” Kuzey hafifçe karnını okşadı. “Kim bilir… Belki iki tanedir?” Hayal kıkırdadı. “Saçmalama, Kuzey.” Ama aslında içten içe aynı şeyi merak ediyordu. Bugün büyük gündü. Bebeklerinin cinsiyetlerini öğreneceklerdi. Ve belki de… birden fazla olduklarını. Hastane koridorları her zamanki gibi kalabalıktı ama Kuzey için dünya durmuştu sanki. Hayal’in elini bir an bile bırakmıyordu. “Heyecanlı mısın?” diye sordu Hayal, onun sıkılı yumruğunu fark edip hafifçe gülümseyerek. Kuzey derin bir nefes aldı. “Daha önce hiç bu kadar heyecanlanmamıştım.” Tam o sırada hemşire onları içeri çağırdı. Hayal yatağa uzandı, Kuzey hemen elini tuttu. Doktor monitörü açtı, ultrason başlığını Hayal’in karnına yerleştirdi ve ekrana baktı. Birkaç saniyelik sessizlikten sonra gülümsedi. “Tebrikler, Kuzey Bey. Baba oluyorsunuz… Hem de iki kez!” O an odadaki hava değişti. Kuzey’in gözleri büyüdü, nefesi kesildi. “Ne?” Doktor, ekrandaki iki küçük noktayı gösterdi. “İkizleriniz var.” Hayal’in gözleri doldu, Kuzey’in elini sıkıca kavradı. Kuzey’in eli titriyordu, gözlerini ekrandan ayıramıyordu. “İkiz mi?” diye fısıldadı Kuzey. Doktor başını salladı. “Evet. Ve gayet sağlıklılar.” Kuzey başını iki yana sallayarak güldü. “Bu gerçek mi? Hayal, duyuyor musun? İkizlerimiz var!” Hayal’in yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Kuzey ona sarıldığında kalbinin ne kadar hızlı attığını hissetti. Doktor tekrar ekrana döndü. “Cinsiyetlerini öğrenmek ister misiniz?” Kuzey ve Hayal birbirlerine baktılar. Bu anı beklemişlerdi. “Öğrenelim,” dedi Hayal heyecanla. Doktor başını sallayıp ultrason görüntülerini dikkatlice inceledi. Sonra gülümsedi. “Biri kız, biri erkek.” Hayal’in nefesi kesildi. Kuzey olduğu yerde dondu. Kuzey gülerek alnını Hayal’in alnına dayadı. “Bir oğlumuz ve bir kızımız var…” Hayal başını salladı. Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu ama bu mutluluktan başka bir şey değildi. Kuzey derin bir nefes aldı. “Hayal, biz gerçekten aile oluyoruz.” Hayal onun elini tuttu, yüzüne baktı. “Zaten hep bir aileydik. Şimdi sadece… iki minik mucizeyle tamamlanıyoruz.” Doktor, bebeklerin kalp atışlarını dinlettiğinde odada yankılanan o ritimler her şeyden daha büyülüydü. İki kalp. İki mucize. Ve şimdi, her şey çok daha gerçekti.