Bölüm 44: Aşk

Güneş ufukta yavaş yavaş kaybolurken, Kuzey ve Hayal sahilde yan yana yürüyordu. Ayakları ıslak kumlara gömülüyor, hafif esen rüzgâr saçlarını dağıtıyordu. Günün yorgunluğunu atmak için sahile gelmişlerdi ama Kuzey’in aklında daha farklı bir plan vardı. Hayal, elini Kuzey’in cebine sokup gülümseyerek başını ona yasladı. “Bütün gün beni gezdirdin, akşam da sahile getirdin. Bugün fazlasıyla romantik bir Kuzey Yaman günü müydü?” Kuzey hafifçe gülümsedi. “Belki de bu, her günün böyle geçmesi için bir başlangıçtır.” Hayal başını kaldırıp ona baktı. “Bana yine sürpriz mi yapıyorsun?” Kuzey, gözlerini kıstı. “Birazdan göreceksin.” Tam o sırada sahilin diğer ucundan gelen bir ses, ikisini de yerlerine çiviledi. “Kuzey?” Hayal’in kaşları çatıldı, Kuzey ise içinden derin bir nefes aldı. Sesin sahibini görmeye bile gerek yoktu. Ece. Uzun siyah elbisesiyle, rüzgârda uçuşan saçlarıyla tam karşılarında duruyordu. Bakışları direkt Kuzey’e kilitlenmişti. Hayal, Kuzey’in elini daha sıkı tuttu ve başını ona çevirip ne yapacağını görmek için bekledi. Kuzey, gözlerini Ece’ye dikti. “Bitti, Ece. Daha ne kadar söylemem gerekiyor? Bir daha karşıma çıkma.” Ece, dudaklarını araladı ama bir şey diyemedi. Şaşkınlığı, içinde kopan fırtınalar yüzüne yansıyordu. “Sen… Beni gerçekten unuttun mu?” Kuzey’in ifadesi hiç değişmedi. Gözleri sertti, sesi netti. “Sen geçmiştesin. Ben artık sadece önüme bakıyorum. Hayatımdaki tek kişi Hayal.” Ece’nin gözleri Hayal’e döndü. Küçümseyici bir gülümseme belirdi dudaklarında. “Peki, o senin için yeterli mi?” Hayal, derin bir nefes aldı ve bir adım öne çıktı. “Sanırım senin anlamadığın şey şu, Ece.” Ece, kaşlarını kaldırdı. Hayal, elini Kuzey’in eline götürüp sıkıca kavradı. “Ben Kuzey’in hayatına sonradan giren biri değilim. Ben onun geleceğiyim.” Kuzey’in yüzüne yavaşça bir gülümseme yayıldı. Hayal, Ece’ye daha fazla bakmaya gerek bile duymadan Kuzey’in elini çekiştirdi. “Hadi gidelim.” Kuzey, arkasına bile bakmadan Hayal’in peşinden gitti. Ece’nin olduğu yerden hiçbir şey söylemeden ayrıldılar. Kuzey, birkaç adım sonra Hayal’i kendine çekti ve alnını onun alnına dayadı. “Sana daha önce söylemiştim, değil mi?” Hayal gözlerini kapattı. “Ne söylemiştin?” Kuzey, dudaklarını onun kulağına yaklaştırdı. “Seninleyken geçmişe bakmaya ihtiyacım yok.” Hayal gülümsedi, Kuzey’in ellerini yüzüne götürdü ve ona derin bir öpücük verdi. Kuzey, Hayal’i belinden kavrayarak kendine çekti, onu sımsıkı sardı. Artık hiçbir şeyin, hiçbir geçmişin önlerine geçmesine izin vermeyecekti. Ece’ye verilen cevap netti. Ve artık geriye dönüş yoktu.