Bölüm 43: Sığınağım

“Bazen bir bakış, binlerce kelimenin anlatamayacağı hisleri anlatır.” Kuzey’in eli avucumda, parmaklarını sıkıca kavrıyorum. Yanımda oturuyor ama gözlerini denize dikmiş, sanki içindeki fırtınaları susturmaya çalışıyor gibi. Hafifçe başımı çevirip ona bakıyorum. Çenesindeki o keskin hat, gözlerinin içindeki karanlık… Her zamanki gibi aklımı başımdan alıyor. “Ne düşünüyorsun?” diye soruyorum, sesim alçak ve yumuşak. Bana dönüyor, dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm var. “Seni.” İçim titriyor. O kadar doğrudan söylüyor ki, yüzümü saklayacak bir yer arıyorum. Ama saklanmak istemediğimi de biliyorum. Onun gözlerinin içine bakıp kaybolmak istiyorum. Kuzey, elini saçlarıma götürüp nazikçe kulağımın arkasına itiyor dağınık bir tutamı. “Biliyor musun, Hayal…” diye başlıyor. “Bazen düşünüyorum da, ben seni nasıl buldum?” Gülümsüyorum. “Belki de ben seni buldum.” Bana biraz daha yaklaşıyor. Aramızda incecik bir mesafe var. Nefesini tenimde hissedebiliyorum. “Öyle mi?” diyor, sesi biraz kısılıyor. “Peki beni bulduğuna emin misin?” Kalbim hızla çarpıyor. Kuzey’in bu hali… bana kendimi tamamen onun kollarına bırakma isteği veriyor. Dudaklarım aralanıyor, bir şey söyleyeceğim ama o an Kuzey başını eğip alnını alnıma dayıyor. “Çok güzel bakıyorsun,” diye fısıldıyor. Nefesim düzensizleşiyor. Ellerim göğsüne gidiyor, kalbinin atışını hissediyorum. O an, zaman durmuş gibi geliyor. Etrafımızda sadece ikimiz varız. Ve sonra, tereddüt etmeden dudaklarıma kapanıyor. Önce hafif, yumuşak bir öpücük. Sanki beni anlamaya çalışır gibi. Ama ben de onu istiyorum, tıpkı onun beni istediği gibi. Parmaklarımı ensesinde dolaştırıyorum, ona biraz daha yaklaşıyorum. Kuzey’in nefesi hızlanıyor, dokunuşu daha yoğunlaşıyor. Öpücüğümüz derinleşiyor. Kuzey beni kendine çekiyor, kolları belimi sarıyor. Dudaklarımız birbirinden ayrıldığında, nefes nefeseyiz. Gözleri gözlerimde. “Bu kadar güzel olman adil değil,” diyor alçak bir sesle. Gülümsüyorum. “Senin yanında başka türlü olamıyorum.” O an, Kuzey’in kollarında olduğum sürece hiçbir şeyin beni korkutamayacağını hissediyorum. Çünkü o benim sığınağım. Ve ben de onun. Kuzey, Hayal’in elini sıkıca tutarak onu sahile doğru çekti. Gün batımı, denizin üzerinde altın rengi yansımalar bırakıyordu. Hava serindi ama birbirlerine yakın durdukça üşümek gibi bir dertleri yoktu. Hayal başını Kuzey’in omzuna yasladı. “Bazen senin gerçek olduğuna inanamıyorum,” diye fısıldadı. Kuzey gülümsedi, elini onun saçlarında gezdirerek. “Ben de bazen senin bir rüya olduğunu düşünüyorum,” dedi. “Ama uyanmaktan hiç korkmadığım bir rüya…” Hayal ona döndü, gözlerinin derinliğinde kayboldu. Kuzey her zamanki gibi sakindi ama içinde fırtınalar kopuyordu. Bunu, bakışlarının arasındaki gölgelerden anlayabiliyordu. “Ne düşünüyorsun?” diye sordu Hayal. Kuzey derin bir nefes aldı. “Seni,” dedi basitçe. “Hayatımın her yerine nasıl böyle kolayca sızdığını, nasıl bütün düşüncelerimi ele geçirdiğini…” Hayal gülümsedi ama içinde bir şey titredi. “Bu kötü bir şey mi?” Kuzey, başını iki yana salladı. “Asla,” dedi ve parmaklarını Hayal’in yüzüne hafifçe dokundurdu. “Ama bazen… Bu kadar yoğun hissetmek beni korkutuyor.” Hayal’in kalbi hızlandı. “Beni bırakmaktan korkuyor musun, yoksa benim seni bırakmamdan mı?” Kuzey bir an duraksadı. Sonra başını eğdi ve dudaklarını Hayal’in alnına hafifçe bastırdı. “İkisinden de,” diye fısıldadı. Hayal, Kuzey’in elini tuttu ve avuçlarının arasına hapsetti. “Beni kaybetmekten korkuyorsan, o zaman bırakma,” dedi. Kuzey bir an ona baktı. Sonra, aniden, düşünmeden, sadece hisleriyle hareket ederek Hayal’i kendine çekti ve dudaklarını dudaklarına bastırdı. Bu bir yangındı. Öncekilerden daha tutkulu, daha keskin ve daha sahiplenici bir öpücüktü. Hayal, kendini ona bırakırken, kalbinin atışlarını hissetti. Kuzey’in kollarında, dünyadaki en güvenli yerin burası olduğunu biliyordu. Ve o an, sadece ona ait olduğunu… ve Kuzey’in de yalnızca ona ait olduğunu hissetti. Hayal, Kuzey’in kollarındayken zaman durmuş gibiydi. Onun teninin…