Bölüm 38: Kıvılcım

Bazı anlar vardır… Her şey durur. Zaman akmaz. Etrafındaki herkes kaybolur. Sadece bir kişi kalır. Ve sen o kişiye bakarken, hayatındaki bütün anlamlar değişir. Kuzey’e bakarken, işte tam olarak bunu hissediyordum. Koltukta yan yana oturuyorduk ama aramızdaki elektrik, bir kıvılcım gibi etrafımızı sarıyordu. Elimi usulca tuttuğunda, parmak uçlarından yayılan sıcaklık tüm vücuduma işledi. Gözlerini gözlerime dikti. “Ne düşünüyorsun?” Kaçamak bir gülümsemeyle başımı iki yana salladım. “Sen?” Kuzey’in bakışları yoğunlaştı. “Düşünmemem gereken şeyler.” İçimde küçük bir ateş yanmaya başladı. Ama bunu belli etmedim. “Söyleyebilirsin,” dedim alaycı bir ifadeyle. “Korkmuyorum.” Kuzey başını hafifçe yana eğdi. “Gerçekten mi?” Gözleri, dudaklarıma kaydı. İçgüdüsel olarak yutkundum. “Belki biraz,” dedim. Gülümsedi. “Peki, şimdi korkuyor musun?” Bana doğru yaklaştı. Aramızdaki mesafe iyice azaldı. Nefesi, tenime çarpıyordu artık. “Hayır.” Sesim kısılmıştı. Kuzey’in elleri belime yerleşti. Parmak uçları tenime değdiğinde, nefesim kesildi. Bir an, gözlerimizi birbirimize kenetledik. Sonra… Kuzey dudaklarını benimkilerin üzerine indirdi. Ve dünya sustu. Öpücüğü, ilk anlarında yumuşaktı. Ama sonra, içinde sakladığı ateşi serbest bıraktı. Ellerimi boynuna doladım, onu daha da yakınıma çektim. Kuzey’in elleri belimi sıkıca sardı, sanki beni bırakırsa kaybolacakmışım gibi. Kalbim göğsümde çılgınca çarpıyordu. Kuzey, öpücüğü derinleştirdi. Başımı hafifçe arkaya yasladığımda, dudakları boynuma indi. Nefesim kesildi. Gözlerimi kapattım, anın içine düştüm. Bu sadece bir öpücük değildi. Bu, sahiplenmekti. Bu, benimsin demenin en güçlü haliydi. Kuzey’in sesi kısık ve boğuktu. “Senin hakkında düşündüğüm şeyler var, İpek.” Nefes nefese, fısıldadım. “Söyleme.” “Neden?” Çünkü duymaya hazır olup olmadığımı bilmiyordum. Çünkü… Onun beni ne kadar çok istediğini biliyordum. Ama asıl mesele… Benim onu on kat daha fazla istememdi. Ve bu, artık inkar edebileceğim bir şey değildi. Bazen kelimeler gereksizdi. Bazen hisler, sözcüklerden çok daha fazlasını anlatırdı. Ve o an, Kuzey’le aramızda geçen her şey, kelimelerin anlatamayacağı kadar güçlüydü. Gecenin içinde, evin salonunda, yumuşak ışıkların altında, aramızdaki çekim gözle görülür hale gelmişti. Hala nefes nefeseydik. Kuzey’in elleri belimdeydi, benimkilerse onun boynunda. Dudaklarımdaki ısı, hala öpücüğünün izlerini taşıyordu. Bana bakarken gözleri karanlık, derin ve içimi çeken bir girdap gibiydi. “Hayal…” İsmimi nasıl fısıldadığını duymak bile beni baştan çıkarmaya yetiyordu. Bedenim ona doğru çekiliyordu, tıpkı devasa bir mıknatısın etkisinde gibi. Aramızda hiçbir şey kalmamıştı artık. Ne mesafe, ne tereddüt, ne de mantık. Kuzey yüzünü bana iyice yaklaştırdı. Burnu, yanağıma hafifçe sürtündü. O kadar yavaş ve dikkatli hareket ediyordu ki, nefesim kesildi. Bir elini saçlarıma götürdü, başımı okşar gibi parmaklarını içinden geçirdi. “Biliyor musun, bazen seni izlerken nefes almayı unutuyorum.” İçimde bir şey titredi. Ellerim istemsizce gömleğinin yakasına tutundu. “Kuzey…” O anda hiçbir şey söyleyemedim. Sanki dilim tutulmuştu. Kuzey gülümsedi. “Sana ne kadar dokunabileceğimi hiç düşündün mü?” Nefesim hızlandı. “Bu bir meydan okuma mı?” Kafasını hafifçe yana eğdi. “Belki.” Ellerim yavaşça gömleğinin kenarını sıktı. O, bunun farkındaydı. Gözlerimdeki ışığı gördüğünde, yüzüne o tehlikeli gülümsemesi yayıldı. Ellerini belimden çekti ve parmaklarını avucuma yerleştirdi. Birlikte, yavaşça hareket ettik. Avuç içlerimiz birleşti, parmaklarımız birbirine kenetlendi. “Bana güveniyor musun?” diye fısıldadı. Gözlerimi kapattım, başımı hafifçe salladım. “Evet.” Kuzey’in dudakları önce alnıma, sonra burnumun ucuna, ardından çeneme indi. Her dokunuşu, bir işaret gibi geliyordu. Bir mühür gibi… O an, her şey değişti. Kuzey’in beni ne kadar çok istediğini hissettim. Ama aynı zamanda, bana karşı ne kadar hassas olduğunu da… Beni incitmeden sevdi. Acele etmeden, anın içine hapsolmuş gibi. Her hareketi, her dokunuşu, her öp…