Bölüm 3: Satır Aralarında

Hayal, elinde kahve fincanıyla camın kenarına yaslanmış, dışarıdaki yağmuru izliyordu. Şehir griye çalmıştı, sokak lambalarının altında yansıyan su birikintileri, yürüyen insanların siluetlerini çoğaltıyordu. Sonbaharın o melankolik havası, içini tuhaf bir huzurla kaplıyordu. Elindeki telefonu masaya bıraktı, ama aklı hâlâ ekranın ışığında yanıp sönen mesajda takılı kalmıştı. Kuzey ile olan konuşmaları ona garip bir şekilde iyi geliyordu. Tanışalı çok olmamıştı ama gün içinde farkında olmadan onun mesajlarını bekler olmuştu. Bazen cümlelerinin satır aralarında kendini arıyor, bazen de hiç tanımadığı birini anlamaya çalışmanın garip heyecanını yaşıyordu. Telefonu tekrar titredi. Göz ucuyla ekrana baktı. Kuzey: "Bugün nasılsın?" Hayal gülümsedi. Kısa, doğrudan, samimi. Tıpkı Kuzey gibi. Hayal: "İyiyim, yağmuru izliyorum. Sen?" Kuzey: "Yağmuru izlemek iyi gelir. Ben de işteyim." Hayal: "Çok yoğun musun?" Kuzey: "Her zamanki gibi." Hayal telefonu bir an masaya bıraktı. Kuzey’in bazı yanıtları tam bir duvar gibiydi. Çok şey söylüyormuş gibi ama aslında hiçbir şey anlatmıyordu. Merakını uyandırıyordu ama kapıyı aralamıyordu. Dışarıdaki yağmur damlaları camı dövmeye devam ederken Hayal bir an kendini sorguladı. Neden bir yabancıyla mesajlaşmak ona bu kadar keyif veriyordu? Onu tanımaya çalışırken aslında kendini mi tanıyordu? Hayal: "Bazen her şeyin sıradan olması iyi mi sence?" Hayal: "Sıradanlıktan korkuyor musun?" Hayal: "Bilmiyorum… Sanırım bazen farklı bir şeyler olmasını istiyorum." Kuzey: "Farklı şeyler, beklenmedik anlarda gelir." Hayal: "Peki ya hiç gelmezse?" Kuzey: "O zaman biz gideriz." Hayal mesajı bir süre ekranda tuttu. Kuzey’in böyle anlarda ne anlatmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordu. Cümleleri netti ama anlamları derindi. Dışarıda yağmur hızlanıyordu. Şehir, sanki bu konuşmalara eşlik edercesine sessizleşmişti. Ve Hayal, farkında olmadan Kuzey’in cümlelerinde kaybolmaya başlamıştı.