Bölüm 28: Aşkın Gücü

Kuzey’in kollarında kaybolduğum o geceden sonra her şey değişmişti. İçimde hâlâ tarifi imkânsız bir huzur vardı. Sanki dünyada hiçbir şey ters gidemezdi, sanki her şey yerli yerindeydi. Ama aynı zamanda korkuyordum. Bu his çok büyüktü, çok yoğundu… ve ben bu kadar büyük bir duygunun altında ezilmekten korkuyordum. Sabahın erken saatlerinde gözlerimi açtığımda, ilk gördüğüm şey Kuzey’in uyuyan yüzü oldu. Huzurluydu. Normalde hep bir gerginlik olurdu yüzünde, sanki sürekli tetikteymiş gibi. Ama şimdi öyle değildi. Derin, rahat bir uykudaydı. Parmaklarımı usulca yanağına sürdüm. Hafif bir hareketle yüzünü buruşturdu, sonra gözlerini araladı. Gözlerimin içine baktığında gülümsedi. “Sabahın bu saatinde beni izlemekten keyif alıyor musun?” diye mırıldandı, sesi uykulu ama çekiciydi. Göz devirdim. “Seni izlemiyordum. Sadece... uyanmanı bekliyordum.” Göz kapaklarını kapattı, elimi yakalayıp dudaklarına götürdü. “Beni izliyorsan da sorun değil. Ben de seni izlerdim.” Karnımda kelebekler uyanmaya başlamıştı bile. Kuzey’in bu hali beni savunmasız bırakıyordu. Ben ona çoktan kapılmıştım ama o da bana kapılmış mıydı? “Hadi, kalk kahvaltı hazırlayalım,” dedim, yataktan çıkmaya çalışarak. Ama Kuzey’in kolları belime dolandı ve beni tekrar kendine çekti. “Neden bu kadar acelecisin?” “Seni tanıdığımdan beri acele eden biri sensin,” diye karşılık verdim. Güldü. O derin, iç gıdıklayan kahkahası odanın içinde yankılandı. “Haklısın ama konu sensen, ben sabırsızım İpek.” Bu söz içime işledi. Yutkundum. Onun kollarında daha ne kadar kalabilirdim? Eğer kalkmazsam, tekrar öpüşeceğimizden emindim. Ve belki de daha fazlası… Tam kendimi toparlayıp yataktan çıkacakken, telefonum çaldı. Numara tanıdıktı. Baran. İçimde tuhaf bir sıkıntı oluştu. Kuzey’in yanında Baran’ın adını görmek bile midemi bulandırıyordu. Ama açmazsam peşimi bırakmazdı. “Kim?” diye sordu Kuzey, sesi anında sertleşmişti. Cevap vermeyince telefonumu elimden aldı ve ekrana baktı. O kahrolası isim karşısında çenesinin gerildiğini gördüm. "Ne istiyor bu adam hâlâ?" Derin bir nefes aldım. "Bilmiyorum." Kuzey, telefonu bana geri verdi ama öyle bir bakış attı ki, Baran’la konuşmamı hiç istemediği açıktı. Ama ben bitmeyen meseleleri sevmiyordum. Açıp bitirmek en iyisiydi. Telefonu açtım. "Ne var Baran?" Kuzey yatağın kenarında oturup bekliyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu, yüzünde buz gibi bir ifade vardı. Baran’ın sesi soğuktu. "Buluşalım." "Gerek yok." "Hayal, konuşmamız lazım. Yaşanan her şeyi böyle bir anda silip atamazsın." "Çoktan silip attım." "Sana anlatmam gereken şeyler var." “Anlatmanı gerektirecek hiçbir şey yok. Bitti.” Kuzey'in bakışları üzerimdeydi. Gözlerinde bir kıskançlık, bir öfke vardı. Ama bekliyordu, bana güvenip güvenemeyeceğini ölçüyordu sanki. Baran derin bir nefes aldı. "Bu iş böyle bitmeyecek." Sıkıntıyla iç çektim. "Bitmek zorunda." Konuşmayı sonlandırıp telefonu kapattım. Kuzey gözlerini benden ayırmadan yerinde doğruldu. “Ne dedi?” "Önemi yok," dedim. “Buluşmak istiyormuş. Ama tabii ki kabul etmedim.” Kuzey bir an sessiz kaldı. Sonra başını yana eğip bana baktı. “Peşini bırakmayacak, değil mi?” Omuz silktim. "Muhtemelen hayır. Ama bu seni ilgilendiren bir şey değil." İşte o an, Kuzey'in gözlerindeki kıvılcımı gördüm. İçinde hem kıskançlık hem de kontrolü kaybetme korkusu vardı. Aniden bana doğru eğildi, yüzüme iyice yaklaştı. “Beni ilgilendiren bir şey, Hayal,” dedi kısık bir sesle. Nefesim hızlandı. Kuzey’in bu sahiplenici tavrı, beni delirtiyordu. Ellerini belime koydu, beni kendine daha da yaklaştırdı. “Çünkü sen benimsin,” diye fısıldadı. Tüylerim diken diken oldu. Onun bu kadar doğrudan, bu kadar iddialı konuşması beni hem heyecanlandırıyor hem de ürpertiyordu. "Bunu neden söylüyorsun?" diye fısıldadım. Başını yana eğdi, dudakları boynuma sürtündü. "Çünkü öylesin. Senin üzerinde hak iddia etmeyeceğim tek bir an bile olmayacak, Hayal." Gözlerimi kapattım. O kadar yoğundu ki bu his… Kendimi tamamen ona bırakmaktan başka çarem yoktu. O an, tüm korkularımı…