Bölüm 2: Sözsüz Bağlantı

Hayal, kafede yaşadığı kısa ama anlamlı sohbetin ardından, Kuzey’i birkaç gün boyunca düşündü. O an, Kuzey’in gözlerinde gördüğü o tuhaf sıcaklık, bir şekilde içini ısıtmıştı. Ama daha çok, onun söyledikleri aklında yer etmişti: “Bazen küçük bir tesadüf, her şeyi değiştirebilir.” Gerçekten de, o kadar kısa bir anlık karşılaşma, nasıl bu kadar derin bir iz bırakabilirdi? Bir hafta boyunca, Hayal ve Kuzey birbirlerinden hiç haber almadılar. Hayal , gündelik rutinine geri dönmüştü ama kafede geçirdiği o birkaç dakikalık sohbetin etkisi, bir şekilde zihnini meşgul ediyordu. “Bir daha hiç görmem herhalde,” diye düşündü. Ama bir şeyler onu düşündürmeye devam ediyordu. Bir sabah, öğle tatilinde, farkında olmadan telefonuna bir bildirim geldi. Kuzey Yaman'dan yeni bir mesaj. “Merhaba, seni tanımak çok hoştu. Umarım hafta sonun iyi geçiyordur.” Hayal, önce bir saniye durakladı. Telefona bakarken içinde bir sıcaklık hissetti. Sonra cesaretini topladı ve parmakları ekranda hızlıca yazmaya başladı. “Merhaba Kuzey . Evet, gerçekten çok hoştu. Hafta sonum gayet sakin geçiyor. Senin nasıl gidiyor?” Mesajı gönderdikten sonra bir süre ekranı izledi. Cevap gecikmeden geldi. “Benimkisi biraz yoğun geçti. Ama şu an rahatladım. Yeniden buluşmak istersen, ben de severim.” Hayal’in kalbi hızlıca çarptı. Bir anda kafasında her şey karıştı. Bir daha görüşmek? Bu, beklediği bir şey değildi. Ama bu düşünce, aynı zamanda ona hoş bir heyecan verdi. Yavaşça parmaklarını ekranda gezdirerek, cevabını yazdı. “Bir daha görüşmek? Hmm, belki. Eğer doğru zaman gelirse…” Bir süre daha ekranı inceledikten sonra mesajını gönderdi. Sonra biraz geriye yaslandı, derin bir nefes aldı. Hayal, Kuzey’e karşı bir şeyler hissetmeye başladığını fark etti, ama bu duyguyu anlamak için henüz hazır hissetmiyordu. Bu belirsizlik, onu biraz korkutuyordu. Kuzey, birkaç dakika sonra bir cevap gönderdi: “Zamanı geldiğinde, seni daha yakından tanımak isterim. Ama acele etmiyorum.” Hayal, gözlerini ekrandan ayırmadan düşündü. Kuzey’in söyledikleri, rahatlatıcıydı. Yavaş yavaş, o kadar da korkulacak bir şey olmadığını fark etti. Belki de gerçek anlamda birini tanımak için zamanın gelmesi gerekiyordu. “Tamam, o zaman. Belki bir gün yine karşılaşırız.” Mesajı gönderdikten sonra, aralarındaki sessizlik bir süre devam etti. Ama Hayal, yavaşça hissettiği o bağın giderek güçlendiğini fark etti. Belki de her şeyin bir zamanı vardı, ama o zaman gelene kadar sadece birbirlerini tanımaya devam edeceklerdi. Kuzey, Hayal’in bu cevabından memnun olmuştu. Birkaç gün sonra, yeniden bir mesaj gönderdi. “Bir kitabı bitirmek gibi… İnsan, birini tanıdıkça, her sayfası yeni bir keşif gibi gelir.” Hayal, bu mesajı okurken gülümsedi. “Kitaplar… Gerçekten ilginç bir benzetme.” diye düşündü. Sonra cevabını yazdı: “Evet, kesinlikle. Her insan, her an yeni bir hikaye anlatır.” Bu yazışma, Hayal’in kalbinin derinliklerinde bir yerlerde bir şeyler uyandırıyordu. Ne kadar uzak olsalar da, her mesaj bir şekilde aralarındaki bağın büyümesine yardımcı oluyordu. Hayal , bazen biraz daha cesur olmak gerektiğini düşündü. Ama yine de, bir adım daha atmak için henüz hazır değildi. Ama bu yazışmalar, bir şekilde beklenenden çok daha derindi. Bazen kelimeler, bir bakış kadar güçlü olabilirdi.