Bölüm 12: Yakın, Daha Yakın (+18)

Bir insanın kalbi bir anlığına durabilir mi? O an, nefes almayı unutur gibi olabilir mi? Kuzey’le ikinci kez tesadüfen karşılaştığımızda, bunun bir tesadüf olmadığını hissettim. Sanki bir güç, yollarımızı üst üste kesiştiriyordu. O gece, yalnız başıma bir kafede oturuyordum. Önümde bir fincan kahve, elimde bir kitap vardı ama sayfalara odaklanamıyordum. Kafamın içinde dönüp duran sorular, hayatın belirsizlikleri zihnimi meşgul ediyordu. Ve sonra onu gördüm. Kuzey. Ceketinin yakasını hafifçe kaldırmış, içerinin sıcağından rahatsız olmuş gibi, eli montunun cebinde, bakışları doğrudan bana çevriliydi. Göz göze geldiğimiz an, bir kıvılcım çakıldı içimde. Etrafımdaki her şey bulanıklaştı. Kahve kokusu, insanların konuşmaları, fonda çalan müzik… Hepsi silindi. Sadece o vardı. Birkaç saniye boyunca bakıştık. Sonra Kuzey, kararlı adımlarla yanıma geldi ve hiç tereddüt etmeden, “ Bir dakika vaktin var mı?” diye sordu. Boğazım düğümlendi. Nefes almayı unutmuş gibiydim. Ama gözlerinin içindeki ciddiyet, beni kendime getirdi. Başımı salladım. “Var.” Masadan kalktım ve onun peşinden yürüdüm. Dışarı çıktığımızda, soğuk hava yüzüme çarptı ama içimdeki yangını söndüremedi. “Tesadüf mü?” diye sordum. Kuzey başını hafifçe yana eğdi. “Bilmiyorum. Ama tesadüf bile olsa, bunu görmezden gelmeyeceğim.” Gözlerimi ona diktim. “Ne görmezden gelmeyeceksin?” Derin bir nefes aldı. “Sana çekildiğimi.” Bunu duymak, içimde bir şeyleri harekete geçirdi. Kalbim bir saniyeliğine durdu, sonra daha hızlı atmaya başladı. “Kuzey…” “Hayal.” Sesi keskin ama aynı zamanda yumuşaktı. “Biliyorum, bu garip. Hızlı. Ama bazen insan bazı şeyleri sorgulamamalı.” İçimde hem bir korku hem de büyük bir heyecan vardı. “Aşka inanmadığını söylemiştin.” Gülümsedi. “Yanlış anladın. Ben, insanların aşkı nasıl abarttığını söyledim. Ama hissettiğimi inkâr etmiyorum.” Sessizlik. O sessizlikte, gözlerimiz konuştu. Yaklaştı. Aramızdaki mesafe sadece bir nefeslikti. Gözleri, dudaklarıma kaydı, sonra tekrar gözlerime… Ben de yaklaştım. İlk kez bu kadar savunmasız hissediyordum ama korkmuyordum. Çünkü onun bakışlarında aynı şeyi gördüm. Korku ve tutku. Bir şeyler olacaktı. O an, o saniye, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. Ve bu, umurumda bile değildi.