Ateşli gece sonu.

Odanın içindeki o yoğun, nefes kesen hava yavaş yavaş durulurken, Karan üzerimden hafifçe doğruldu. Terden birbirine yapışmış saçlarımın arasından yüzüme bakıyordu. O kehribar rengi gözlerdeki vahşi parıltı hala sönmemişti; sanki beni bu odada bir ömür boyu hapis tutmak istiyordu. ​"Bittiğini mi sandın?" diye fısıldadı, sesi bir yılanın tıslaması kadar pürüzsüz ama bir o kadar da ürkütücüydü. Parmaklarını yanağımda gezdirerek derimi hafifçe çizdi; küçük bir kan damlası süzüldü. Bunu gördüğünde gözleri karararak daha da derin bir siyaha büründü. ​O an anladım ki; bu oda sadece bir sığınak değil, bir dönüm noktasıydı. Cadının laneti, tenlerimizi birbirine mühürlemekle kalmamış, Karan’ın benim üzerimdeki o takıntılı sahiplenme duygusunu da bir üst seviyeye taşımıştı. ​"Dışarı çıktığımızda," dedi, yatağın kenarından doğrulup beni de kendine çekerken, "artık sadece o okulun bir öğrencisi, sadece bir insan olmayacaksın. Benim karanlığımın bir parçası olacaksın. Bu odadan çıktığımız an, dünyan tamamen değişecek." Karan beni göğsüne bastırırken, onun o buz gibi teninde ilk defa kendi sonumu değil, beraber kuracağımız o karanlık geleceği gördüm. Artık avcı ve av yoktu; sadece biz vardık.