BÖLÜM 4

KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 4 Telefonumun alarmı daha çalmadan, odama dolan güneş ışığı gözlerimi aralamama yetmişti. Yatağın içinde birkaç saniye öylece kaldım. Pencereden gelen kuş seslerini dinledim. Aşağıdan simitçinin sesi yükseliyordu. "Sıcaaak simit..." Mahallemizin değişmeyen sabah seslerinden biriydi bu. Gülümsedim. Bazı sesler vardı ki insana çocukluğunu hatırlatıyordu. Yorganımı düzelttim, yatağımı topladım. Annem bunu bana daha ilkokuldayken alışkanlık hâline getirmişti. "Toplu oda, toplu zihin." derdi. Ne kadar haklıymış... Odamı topladıktan sonra pencereyi açtım. Bahçemizdeki yaseminler yine mis gibi kokuyordu. Tam o sırada telefonum komodinin üzerinde titredi. Saat daha 06.37'ydi. "Bu saatte kim yazdı acaba?" Telefonu elime aldım. Tabii ki... 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Bildirim sayısı: 47 Mesaj Gözlerimi kocaman açtım. "Allah Allah..." diye mırıldandım. "Daha sabahın körü." Merakla grubu açtım. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Hümeyra 🤍 Günaydııınnnn. ☀️ Uyanın tembeller. Ayşe Nur 📸 Saat kaç farkında mısın? Hümeyra 🤍 Bereket erken kalkmaktadır. Elif 📚 Bunu yazıp tekrar uyudun değil mi? Hümeyra 🤍 ... Evet. 😌 Gruba peş peşe gülen emojileri düştü. Ben de yazdım. Zümra 🌷 Günaydın kızlar. Allah bugünümüzü hayırlı etsin. 🤍 Sümeyye 🌿 Âmin. 🌸 Meryem 🌼 Âmin. Bu arada Hümeyra'yı susturacak biri yok mu? Hümeyra 🤍 Ben sustuğum gün dünyanın sonu gelir. Ayşe Nur 📸 Korkutma bizi. Telefonun ekranına bakıp kahkaha attım. Tam o sırada annem kapıyı tıklattı. "Zümra?" "Efendim anne?" "Kime gülüyorsun sabah sabah?" "Bizim gruba." Annem başını iki yana salladı. "O Hümeyra yine bir şey yaptı değil mi?" Şaşkınlıkla kapıya baktım. "Sen nereden biliyorsun?" Annemin tebbesümü büyüdü. "Annesi dün aradı." "İki saat telefonda konuştular." "İki saatin bir buçuğunu Hümeyra konuşmuş." Kahkaham bütün odayı doldurdu. "Anne..." "Gerçekten öyle mi?" Annem de gülüyordu. "Vallahi öyle." "Kadıncağız telefonu kulağından indirememiş." Kahvaltıya indiğimde babam gazeteyi katlıyordu. "Bugün yüzün gülüyor." dedi. Sandalyeye otururken omuz silktim. "Hümeyra sağ olsun." Babam anlamamış gibi baktı. "O kimdi?" Annem cevap verdi. "Konuşmayı nefes almak zanneden kız." Babam çayını içerken gülmemeye çalışıyordu. "Allah sahibine bağışlasın." Ben de ekmekten küçük bir parça koparıp ağzıma attım. "Henüz sahibi yok." Annemle babam aynı anda birbirlerine baktılar. Sonra ikisi de gülmeye başladı. "İnşallah..." dedi annem. "Onu susturabilecek biri çıkar." Kahvaltıdan sonra kursa gitmek için evden çıktım. Sokağın başına gelir gelmez yaşlı komşumuz Hatice Teyze beni durdurdu. "Zümra kızım." "Buyur teyzeciğim." "Şu poşeti karşı apartmandaki Ayla'ya verir misin?" Diye sordu. Dizleri arıdığı için hızlı yürüyemiyor. "Tabii ki." Poşeti alıp apartmana geçtim. Kapıyı küçük bir çocuk açtı. Üzerinde çizgi film kahramanlı pijamaları vardı. "Ablacım annem mutfakta." Dedi. "Ayla abla!" diye seslendim. İçeriden telaşlı bir ses geldi. "Geliyorum." Bir dakika sonra elinde unlu önlüğüyle kapıya geldi. "Allah razı olsun." "Hatice Teyze yine zahmet vermiş." "Ne zahmeti?" "Zaten yolumun üzeriydi." "Dur." "Boş gönderemem." Mutfağa koşup elime sıcacık iki poğaça sıkıştırdı. "Kursta yersin." Dedi. İtiraz ettim. "Abla gerek yoktu." Kaşlarını çattı. "Olur mu?" "Al." Poğaçaları çantama koyarken içim sıcacık oldu. Mahalle kültürü... İnsan bazen en büyük zenginliğin para değil, böyle insanlar olduğunu düşünüyordu. Tam kursun sokağına dönerken telefonum yeniden titredi. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Hümeyra 🤍 Kızlar. Çok önemli. Meryem 🌼 Ne oldu? Hümeyra 🤍 Annem bana "biraz sus" dedi. Grup üç saniye sessiz kaldı. Sonra... Tam on iki tane kahkaha emojisi peş peşe düştü. Ben yürürken o kadar güldüm ki önümdeki elektrik direğini son anda fark ettim. "Allah Allah..." diye kendi kendime mırıldandım. Bu direği kim koymuş buraya? "Bu kız bir gün beni gerçekten gülerken bir yere çarptıracak." *** O sırada, şehrin başka bir ucunda Yusuf da annesinden gelen listeyle mahalle pazarına doğru yürüyordu. Hiç fa…