BÖLÜM 3

KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 3 Sabahları aynı saatte uyanmayı seviyordum. İnsan, hayatını küçük alışkanlıklarla güzelleştiriyormuş meğer. Alarm çalmadan birkaç dakika önce gözlerimi açtım. Tavana birkaç saniye bakıp derin bir nefes aldım. Penceremin ardından süzülen gün ışığı odamın duvarlarını yumuşak bir aydınlığa boyuyordu. Komodinin üzerindeki küçük dijital saate baktım. 06.18 Henüz ev sessizdi. Annem mutfağa geçmemiş, babam uyanmamıştı. Yatağımdan usulca kalkıp pencereyi açtım. Sabahın serinliği yüzüme dokundu. Karşı apartmanın çatısına konan güvercinler kanat çırpıyor, uzaktan bir fırının bacasından ince bir duman yükseliyordu. Yaz mevsimi olmasına rağmen sabahın ilk saatleri insanın içine işleyen tatlı bir serinlik taşıyordu. Ellerimi pencerenin demirine koyup gökyüzüne baktım. "Elhamdülillah..." Bazen sadece nefes alabilmek bile şükür sebebiydi. Abdestimi aldıktan sonra seccademi serdim..Namazdan sonra uzun süre dua ettim. Kendim için... Ailem için... Arkadaşlarım için... Hiç tanımadığım ama zor durumda olan insanlar için... Çünkü annem hep şöyle derdi: "Dua sadece kendin için edilmez kızım. Tanımadığın birine ettiğin dua, bir gün sana rahmet olarak döner." Annemin bu sözü çocukluğumdan beri kalbime yerleşmişti. Kur'an-ı Kerim'i açıp birkaç sayfa okudum. Her okuduğum ayette kalbimin biraz daha sakinleştiğini hissediyordum. İnsan bazen cevap aramıyordu. Sadece Rabbinin huzurunda durmaya ihtiyaç duyuyordu. Mutfağa indiğimde annem yine benden önce davranmıştı. Masanın üzerine taze demlenmiş çay, domates, salatalık, zeytin ve sıcak gözlemeler dizilmişti. "Biliyor musun anne?" Diye sordum. Annem bana bakıp "Ne oldu kızım?" "Sen hiç yorulmuyor musun?" Annem gülümsedi. "Anne olmak biraz da yorulmayı sevmektir." Bu cümle beni yine düşündürdü. Babam da mutfağa girdi. Üzerinde açık gri gömleği vardı. Saçlarına düşen birkaç beyaz tel, ona ayrı bir ağırlık katıyordu. "Selamünaleyküm." "Aleykümselam." Babam otururken bana baktı. "Bugün yardım kolilerini dağıtacakmışsınız." "Evet baba." "Allah kabul etsin." "Âmin." Sofrada kısa ama içten sohbetler edildi. Babam mahalledeki yaşlı bir amcanın sağlık durumunu anlattı. Annem, komşumuzun yeni doğan torunundan bahsetti. Ben de çocukların ezberlerini ne kadar güzel yaptığını anlattım. Kimse bağırmıyordu. Kimse birbirinin sözünü kesmiyordu. O an içimden şu geçti: "İnsan, huzurun ne kadar kıymetli olduğunu ancak onu kaybettiğinde anlıyor." Kahvaltıdan sonra evden çıktım. Mahallemizi yürüyerek geçmeyi seviyordum. Sokağın başındaki çiçekçi dükkânından mis gibi papatya kokuları geliyordu. Fırının önünde simit alan insanlar birbirlerine günaydın diyordu. Kasabın çırağı dükkânın önünü yıkıyordu. Bakkal Mehmet Amca beni görünce el salladı. "Zümra kızım." Bende ona el salladım. "Günaydın Mehmet Amca." "Bugün annen uğrayacak mı?" "Sanırım öğleden sonra gelir." "Tamam söyle de yeni gelen baldan ayırdım." "Mutlaka söylerim." Mahallede herkes birbirini tanırdı. Bu yüzden kendimi hiç yalnız hissetmezdim. Kur'an kursuna vardığımda bahçe her zamanki gibi cıvıl cıvıldı. Ecrin beni uzaktan görünce yine koşarak geldi. "Öğretmeniiim!" Bu kez arkasından iki çocuk daha koşuyordu. "Bize dün anlattığınız hikâyenin devamını anlatacak mısınız?" Gülümseyerek eğildim. "Önce ders." Yanağını okşayıp "Sonra hikâye." Üçü de aynı anda surat astı. "Öğretmenim..." "Kural kuraldır." Birbirlerine bakıp gülmeye başladılar. Çocukların dünyası ne kadar çabuk değişiyordu. Bir dakika önce üzülüyorlar... Bir dakika sonra kahkaha atıyorlardı. Tam sınıfa girecekken telefonum cebimde hafifçe titredi. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Muhtemelen yine Hümeyra yazmıştı. "Bugün kimi kızdıracak acaba?" diye mırıldanarak telefonu çantama geri koydum. Ders başlamıştı. Arkadaşlar bekleyebilirdi. Ama çocukların gözlerindeki öğrenme heyecanı... Beklemezdi. Sınıfın kapısını usulca kapattım. İçeride birbirinden farklı yaşlarda on beş çocuk vardı. Kimisi Kur'an-ı Kerim'ini çoktan açmış, kimisi arkadaşına bir şeyler fısıldıyor, kimisi de beni görünce heyecanla…