24. BÖLÜM

24. BÖLÜM × KALBE DÜŞEN ÂMİNBÖLÜM 24Şenliğin üzerinden birkaç gün geçmişti.Vakfın bahçesi yine eski sakinliğine kavuşmuştu. Rengârenk balonların yerini sonbaharın sarı yaprakları almış, çocuk kahkahalarının yerini kuş sesleri doldurmuştu. Hayat. Büyük mutluluklardan sonra bile durmuyordu. Her sabah yeniden başlıyor... İnsanlara yeni imtihanlar, yeni güzellikler getiriyordu. Zümra, Kur'an kursuna gitmeden önce mutfakta annesine yardım ediyordu. Çay demlenmiş, kahvaltı masası hazırlanmıştı. Babası gazeteyi katlayıp kızına baktı. "Kızım. Bugün de erkencisin." Zümra gülümseyerek peynir tabağını masaya koydu. "Çocuklar erken geliyor baba. Onlar gelmeden kursu hazırlamayı seviyorum." Babası başını salladı. "İşini severek yapan insanın bereketi başka olur." Annesi de çayları doldururken söze katıldı. "Geçen gün pazarda Ayşe Hanım'la karşılaştım. Senin için öyle güzel şeyler söyledi ki..." Zümra merakla baktı. "Ne demiş?" Diye sordu. "'Kızınız çocuklara sadece Kur'an öğretmiyor.' dedi. Onlara sevgiyi de öğretiyor.'" Zümra mahcup oldu. "Estağfirullah anne. Ben sadece görevimi yapıyorum." Babası tebessüm etti. "İnsan görevini güzel yapınca... Allah onu başkalarının diline de düşürür."Kur'an kursunda yine neşeli bir sabah vardı.Çocuklar rahlelerinin başına geçmişti. Bugünkü ders, Peygamber Efendimizin (sav) doğruluğu ve güvenilirliği hakkındaydı. Zümra çocuklara sordu:"Çocuklar... Biliyor musunuz Peygamberimize neden 'El-Emin' diyorlardı?" Küçük Yusuf parmağını kaldırdı."Çünkü hiç yalan söylemezdi.""Aferin. Peki biz doğru olursak ne kazanırız?" Bu kez Elif cevap verdi. "Allah bizi sever." Zümra gülümsedi. "İnsanlar da bize güvenir. En büyük zenginlik... Güvenilir bir insan olabilmektir." O bu cümleyi anlatırken.. Kendi kalbinde de aynı kelime yankılanıyordu. Güven...Bir yuvanın en sağlam temeliydi. Aynı saatlerde Yusuf, babasıyla birlikte mahalledeki eski bir komşunun çatısını tamir ediyordu. Yaşlı amca birkaç gün önce fırtınada zarar gören kiremitlerini değiştirecek gücü bulamamıştı. Yusuf merdivenin üzerinde dikkatle çalışırken babası aşağıdan seslendi. "Dikkat et oğlum." Diye seslendi. "Merak etme baba."Kiremitler yerine yerleştirildikten sonra yaşlı adam ellerini semaya açtı. "Allah ikinizden de razı olsun. Evladım olsa ancak böyle sahip çıkardı." Yusuf hemen gülümsedi. "Komşuluk da akrabalık gibidir amca. Birbirimize sahip çıkmazsak... Bu mahalle mahalle olmaz." Yaşlı adamın gözleri doldu.Öğle vakti Yusuf ile babası eve dönerken küçük bir parkın önünden geçtiler. Parkta babalar çocuklarını salıncakta sallıyor, anneler banklarda sohbet ediyordu.Babası yürürken birden durdu. "Yusuf.""Efendim?""İnsanın ömründe bazı zamanlar vardır. Çalışırsın. Kendini yetiştirirsin. Sonra... Yuvasını kurmanın vakti gelir." Yusuf sessizce dinledi. Babası devam etti."Ben seni zorlamam. Ama kalbinde biri varsa... Biz senin aileni kurmana destek oluruz." Yusuf'un adımları yavaşladı. Bir süre sustu. Sonra hafifçe tebessüm etti."Dua edin baba Hayırlısı neyse o olsun."Babası oğlunun omzuna dokundu. "Bizim duamız zaten hep o."Akşamüstü vakıfta haftalık sohbet vardı.Hanımlar üst katta. Erkekler alt salonda toplanmıştı. Sohbet bittikten sonra herkes bahçeye çıktı. Hatice Teyze, Zümra'nın yanına oturdu. "Bugün seni izledim." Zümra şaşkınlıkla baktı. "Beni mi?""Evet. Çocuklarla konuşurken gözlerinin içi gülüyor." Sonra hafifçe tebessüm etti. "Allah gönlüne göre bir ömür versin kızım."Zümra mahcup bir şekilde, "Âmin." dedi.Hatice Teyze'nin duası, annesinin duası kadar sıcak gelmişti. Bahçenin diğer tarafında ise Yusuf, Mustafa Hoca ile yürüyordu. Mustafa Hoca ellerini arkasında birleştirmişti. "Evlat. İnsan evlenmek istediğinde... Önce neye bakmalıdır biliyor musun?" Yusuf düşündü. "Güzel ahlaka."Mustafa Hoca memnuniyetle başını salladı."Doğru. Güzellik solar. Mal azalır. Gençlik geçer. Ama güzel ahlak... İnsanı ömrünün sonuna kadar ayakta tutar." Yusuf'un zihninde yine tek bir yüz belirdi. Zümra...Onun en çok hayran olduğu taraf da buydu.Güzel ahlakı. O gece... İ…