23. BÖLÜM

23. BÖLÜM × KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 23 Sabah Şehrin üzerine ince bir sonbahar serinliği çökmüştü. Minarelerden yükselen sabah ezanı, henüz tam uyanmamış sokaklara huzur bırakıyordu. Fırınlardan yükselen taze ekmek kokusu, pencerelerden süzülen çay buharına karışıyor; ağaçlardan düşen sarı yapraklar kaldırımları sessizce örtüyordu. Hayat kaldığı yerden devam ediyordu. Fakat bazı yolculuklar insanı değiştirdiği için. Hayat aynı kalsa da insan aynı kalmıyordu. Kampın üzerinden üç gün geçmişti. Ama Yusuf ile Zümra'nın kalbinde o iki günün bıraktığı iz, ilk günkü kadar canlıydı. Zümra, Kur'an kursunun bahçe kapısını açarken derin bir nefes aldı. Bahçedeki güller son kez açmaya çalışıyor, duvarın kenarındaki sarmaşıklar yavaş yavaş sararmaya başlıyordu. Kapıyı açar açmaz küçük ayak sesleri duyuldu. "Öğretmeniiim!" Altı yaşındaki Zehra, koşarak gelip Zümra'nın beline sarıldı. Arkasından Mehmet, Elif ve diğer çocuklar da geldi. "Öğretmenim, bugün hangi sûreyi ezberleyeceğiz?" "Ben dün tekrar yaptım." "Ben anneme de okudum." Zümra gülümseyerek hepsini tek tek sevdi. "Maşallah. Demek hepiniz çalışmışsınız." Çocuklar aynı anda konuşmaya başlayınca kurs binasının koridoru neşeyle doldu. Ders başladı. Rahlelerin üzerine Kur'an-ı Kerimler özenle yerleştirildi. Çocuklar besmele çekerek sayfalarını açtı. Zümra önce kısa bir dua etti. "Rabbim... Öğreneceklerimizi bize faydalı eyle. Kur'an'ın nurunu kalplerimize yerleştir." Çocuklar hep bir ağızdan, "Âmin." dediler. O küçücük "Âmin" sesi, Zümra'nın kalbini tarifsiz bir huzurla doldurdu. Ders arasında küçük Zehra elini kaldırdı. "Öğretmenim." "Efendim canım?" "Allah insanın duasını ne zaman kabul eder?" Sınıftaki bütün çocuklar merakla Zümra'ya baktı. Zümra rahlesini kapattı. Yumuşak bir sesle konuştu. "Bazen hemen eder. Bazen biraz bekletir. Bazen de bize istediğimizden daha hayırlısını verir." Mehmet merakla sordu. "Niye bekletiyor?" Zümra gülümsedi. "Çünkü Allah, kulunu bizden daha iyi bilir. Belki hazır olmamızı bekliyordur. Belki de sabretmemizi istiyordur." Çocuklar başlarını salladı. Küçük Zehra ise sessizce, "Ben de bekleyeceğim o zaman." dedi. Bu masum cümle. Zümra'nın kalbine dokundu. Çünkü o da bekliyordu. Hem de sabırla... Öğleye doğru dersler sona erdi. Çocuklar tek tek Zümra'nın elini öpüp evlerine döndüler. Koridor yeniden sessizleşti. Zümra rahleleri toplarken masanın üzerinde unutulmuş küçük bir resim fark etti. Resimde bir cami. Yanında bir Kur'an... Ve gökyüzüne açılmış iki el vardı. Altına eğri büğrü harflerle şunlar yazılmıştı: "Allah bütün güzel duaları kabul etsin." Zümra'nın gözleri doldu. Resmi özenle çantasına koydu. "Âmin..." diye fısıldadı. Aynı saatlerde Yusuf vakıftaydı. Depoda kış yardım kolileri hazırlanıyordu. Un. Yağ. Bakliyat. Battaniyeler. Çocuk montları... Gönüllüler büyük bir gayretle çalışıyordu. Mustafa Hoca, hazırlanan listeleri kontrol ederken Yusuf'a seslendi. "Evlat. Bu yıl yardım edeceğimiz aile sayısı arttı." "Elhamdülillah. İnsanların desteği de arttı hocam." Mustafa Hoca gülümsedi. "İyilik... Paylaşıldıkça çoğalır." Sonra elindeki dosyayı uzattı. "Yarın Kur'an kursuna da uğrayacağız. Oradaki çocuklar için hazırlanan hikâye kitaplarını teslim edeceğiz." Yusuf dosyayı alırken kalbi istemsizce hızlandı. Kur'an kursu Demek Zümra'yı görecekti. Bunu belli etmemeye çalıştı. Sadece, "İnşallah hocam." dedi. Akşam üzeri Zümra evinin balkonunda çiçeklerini suluyordu. Gökyüzü turuncuya dönmüş, güneş yavaş yavaş ufkun arkasına çekilmeye başlamıştı. Elindeki sulama kabını bırakıp bahçeye baktı. Kamp dönüşünde getirdiği küçük çam kozalağı, saksının kenarında duruyordu. Onu eline aldı. Gülümsedi. Bazı eşyaların maddi değeri yoktu. Ama taşıdığı hatıralar... İnsan için dünyalara bedeldi. Tam o sırada annesi balkona çıktı. "Ne düşünüyorsun kızım?" Zümra irkildi. "Güzel şeyler..." Annesi kızının gözlerine baktı. "İnsan güzel şeyleri düşününce... Yüzü de güzelleşiyor." Zümra utangaç bir tebessüm etti. Başını annesinin omzuna yasladı. Uzun zamandır bunu yapmamıştı. Anne…