Bölüm 1

KALBE DÜŞEN AMİNFatma Kılbaş KALBE DÜŞEN AMİN BÖLÜM 1 BÖLÜM 1 Yanlış Mesaj Telefon ekranımın ışığı, karanlık odamın duvarlarına ince bir çizgi gibi vuruyordu. Yatsı namazından sonra odamın sessizliğine çekildiğim her geceyi severdim. Günün gürültüsü bittiğinde insan, kendi kalbinin sesini daha net duyuyordu. Pencerem yarı açıktı. Yaz akşamının serin rüzgârı, beyaz tül perdeyi usulca sallıyor; dışarıdaki yaseminlerin kokusu odama kadar ulaşıyordu. Seccadem hâlâ yerde seriliydi. Az önce uzun uzun dua etmiştim. İnsan bazen ne istediğini bile tam olarak bilemezdi. Ama Rabbinin neye ihtiyacı olduğunu bildiğine inanırdı. Ben de öyle yapmıştım. Üzerimde açık vizon renginde, bileklerime kadar uzanan bol kesimli bir elbise vardı. Krem rengi şalımı gevşetip omuzlarıma bırakmıştım. Aynadaki yansımama kısa bir an baktım. Ela gözlerimin altında hafif mor halkalar vardı. Son zamanlarda çok düşünüyordum. Belki de bu yüzden... Telefonumu elime aldım. Kur'an kursundan arkadaşım Meryem'e yazacaktım. Yarın yapılacak yardım organizasyonu için konuşmamız gerekiyordu. Rehberi açtım. Hiç düşünmeden isme dokundum. Mesaj kutusuna yazmaya başladım. Ben: Selamünaleyküm. Uyumadıysan sana bir şey danışabilir miyim? İçim biraz daraldı da... Mesajı gönderip telefonu yatağın üzerine bıraktım. Derin bir nefes aldım. Tam su içmek için ayağa kalkmıştım ki telefon titredi. Gülümsedim. "Meryem yine hemen cevap verdi." Telefonu açtım. Ama ekrandaki isim... Tanımadığım bir numaraydı. Kaşlarım çatıldı. Kalbim bir an duracak gibi oldu. Bilinmeyen Numara: Aleykümselam. Sanırım mesaj yanlış kişiye ulaştı. "...Ne?" Bir kez daha rehbere baktım. Sonra gönderdiğim mesaja. Sonra numaraya. Yanlış kişiye göndermiştim. "Allah'ım..." Utançtan yüzümün kızardığını hissettim. Hemen yazmaya başladım. Ben: Çok özür dilerim. Gerçekten yanlışlıkla göndermişim. Rahatsız ettiğim için hakkınızı helal edin. Mesajı gönderdim. Telefonu kapatacakken birkaç saniye sonra yeni bir bildirim geldi. Bilinmeyen Numara: Helal olsun. Hepimizin başına gelebilir. Bu kadar. Ne fazlası vardı ne eksiği. Kısa. Nazik. Mesafeli. İçimde garip bir rahatlama oluştu. En azından kaba biri değildi. Yine de konuşmayı uzatmanın doğru olmayacağını düşündüm. Parmaklarım klavyeye dokundu. Ben: Teşekkür ederim. Allah razı olsun. Tam gönderecekken durdum. Göndermeli miydim? Göndermemeli miydim? Bir an düşündüm. Sonra mesajı gönderdim. Telefonu masanın üzerine bıraktım. Artık konu kapanmıştır diye düşündüm. *** Şehrin başka bir köşesinde... Yusuf Akın, çalışma masasındaki dosyaları kapatıp geriye yaslandı. Bugün uzun bir gündü. Saatlerdir proje çizimleriyle uğraşmış, akşam namazından sonra biraz kitap okuyarak zihnini dinlendirmeye çalışmıştı. Üzerindeki beyaz gömleğin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Lacivert kumaş pantolonu hâlâ günün düzenini taşıyordu. Koyu kahverengi gözleri, masanın üzerindeki telefonun titremesiyle ekrana çevrildi. Tanımadığı bir numara. Açtı. Mesajı okudu. İlk anda yanlış gönderildiğini anladı. Cevap verip geçebilirdi. Geçti de. Fakat birkaç dakika sonra gelen ikinci mesaj dikkatini çekti. "Allah razı olsun." Telefon ekranına birkaç saniye daha baktı. Bu cümleyi artık çok az insan kullanıyordu. İçinden sessizce tebessüm etti. "Nezaket hâlâ var demek ki." Telefonu masaya bırakırken, bu küçük yanlışlığın birkaç dakika sonra tamamen unutulacağını sanıyordu. Kader ise çoktan ilk düğümünü atmıştı. Henüz ne Zümra bunu biliyordu... Ne de Yusuf. Ama göklerin sahibi, iki yabancı kalbin yollarını aynı hikâyeye doğru çevirmeye başlamıştı. *** 🌿Cennete Doğru Kızlar Telefonu yatağın üzerine bıraktım. "Tamam Zümra." dedim kendi kendime. "Konu kapandı." Ama nedense içimde açıklayamadığım küçük bir mahcubiyet vardı. Tanımadığım birini gece gece rahatsız etmiştim. O sırada telefonum yeniden titreşti. Bu kez yanlış numara değildi. Ekranda yeşil renkli WhatsApp grubumuzun adı belirdi. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Grubun açıklamasında Hümeyra'nın aylar önce yazdığı cümle hâlâ duruyordu. "Birbirimizi cennete gö…