17. BÖLÜM

17. BÖLÜM × KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 17 Pazartesi sabahı Haftanın ilk günü olmasına rağmen içimde garip bir huzur vardı. Belki de güzel geçen bir hafta sonunun etkisiydi. Bazen insanın hayatında öyle günler olurdu ki Hiç büyük bir olay yaşanmazdı. Ama küçük mutluluklar birikir, insanın kalbine iyi gelirdi. Aileyle geçirilen bir kahvaltı Dostlarla edilen bir kahkaha. Bir çocuğun ettiği samimi bir dua. Ve hiç beklemediğin bir insanla yapılan kısa bir sohbet. Bütün bunlar, insanın ruhunda sessiz izler bırakırdı. Kursa vardığımda çocuklar beni kapıda karşıladı. Ali elinde bir resimle koşarak geldi. "Öğretmenim! Bunu size yaptım." Resmi aldım. Kâğıtta kocaman bir güneş ve altında el ele tutuşmuş insanlar vardı. "Bu ne güzel. Kim bunlar?" Ali gururla anlattı. "Bu benim ailem. Bu da arkadaşlarım. Bu da sizsiniz." Şaşkınlıkla baktım. "Ben neden güneşin yanındayım?" Çocuk ciddi bir ifadeyle cevap verdi. "Çünkü siz hep gülümsüyorsunuz." O an gözlerim doldu. Çocukların dünyasında sevgi ne kadar saf bir şeydi. Ders arasında öğretmenler odasına geçtiğimde kızlar çoktan oradaydı. Ayşe Nur çayını karıştırırken bana baktı. "Bugün enerjin yüksek." "Öyle mi?" "Evet." Elif de gülümseyerek ekledi. "Son zamanlarda hep böyle." Tam cevap verecekken Hümeyra kapıdan içeri girdi. "Arkadaşlar. Hepiniz hazır olun." Ayşe Nur iç çekti. "Ne oldu yine?" "Bu sefer gerçekten önemli." Hepimiz ona baktık. Hümeyra elindeki poşeti kaldırdı. "Yeni kurabiye tarifi denedim." Bir saniye sessizlik oldu. Sonra hepimiz gülmeye başladık. Elif başını iki yana salladı. "Senin önemli kavramın çok farklı." Hümeyra gururla, "Ama tadınca fikriniz değişecek." dedi. Öğleden sonra telefonuma bir mesaj geldi. Yusuf Akın Esselamüaleyküm. Bugün vakıfta çocuk kitapları için son hazırlıkları yapıyoruz. Geçen gün önerdiğiniz kitaplardan birkaçını seçtik. Gülümsedim. Yine çocuklardan konuşuyorduk. Belki de bizi yakınlaştıran şey buydu. Aynı şeylere sevinmek. Aynı şeyleri önemsemek... Aleykümselam. Çok sevindim. Eminim çocuklar mutlu olacaktır. Bir süre sonra cevap geldi. İnşallah. Bu arada geçen gün aldığınız kitap ayracı güzeldi. Mesajı okuyunca şaşırdım. Bunu hatırlamıştı. Hatırladınız mı? Evet. Üzerinde güzel bir cümle vardı. "Her güzel hikâye sabırla yazılır." Telefonu elimde tutarken içimde ince bir sıcaklık yayıldı. Çünkü o cümleyi sadece görmemiş. Anlamını da fark etmişti Yusuf, vakıf ofisinde bilgisayar başında çalışıyordu. Emir kapıyı çalmadan içeri girdi. "Çay var. İster misin?" "Olur." Emir masaya bıraktığı çaydan sonra etrafa baktı. "Bugün çok düşüncelisin." "Yoğunluktan." Emir gülümsedi. "Yoğunluk mu?" "Evet." "Yoksa bazı insanlar mı?" Yusuf başını kaldırıp baktı. "Emir." Emir ellerini kaldırıp "Tamam, tamam. Bir şey demedim." Ama ikisi de gülümsüyordu. Çünkü bazen en yakın arkadaşlar. Söylenmeyeni de anlardı. Akşam üzeri vakıfta küçük bir toplantı yapıldı. Kitap kampanyasının günü belirlenmişti. Mustafa Bey herkese görev dağılımı yaparken Yusuf bir noktada duraksadı. "Çocuklarla ilgilenecek ekip için... zümra Hanım'ın da fikirlerini almak iyi olabilir." dedi. Kimse bu cümleyi garip karşılamadı. Çünkü gerçekten de Zümra'nın çocuklarla iletişimi güçlüydü. Ama Yusuf'un kalbinde küçük bir heyecan oluştu. Çünkü bu Onu görmek için bir bahane değildi. Ama onu tekrar aynı ortamda görmek güzel olacaktı. Akşam..Zümra, annesiyle mutfakta yemek hazırlıyordu. Telefonuna gelen mesajla elini kurulayıp baktı. Mustafa Bey: Zümra Hanım, önümüzdeki hafta çocuk kitap kampanyamız için sizi de aramızda görmek isteriz. Çocuklarla ilgili fikirleriniz bizim için değerli. Yüzümde istemsiz bir tebessüm oluştu. Anneme baktım. "Ne oldu?" "Vakfın etkinliği varmış." Annem gülümsedi. "Git tabii. Sen böyle şeylerle mutlu oluyorsun." Başımı salladım. "Evet." ... Bazen insanlar. Birbirlerine yaklaşırken farkında olmadan küçük köprüler kurardı. Bir mesaj Bir ortak amaç Bir güzel söz Bir hatırlanan ayrıntı. Zümra ve Yusuf'un arasında kurulan bağ da böyleydi. Sessiz... Yavaş. Ama sağlam. Fakat hayatın her güzel…