13. BÖLÜM
Yazar: Fatma Kilbas
BÖLÜM × KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 13 Cumartesi sabahları. Sanki haftanın diğer günlerinden biraz daha yavaş doğardı. Güneş, perdemin arasından usulca süzülürken odama altın sarısı bir aydınlık doldu. Bahçedeki yaseminlerin kokusu açık pencereden içeri giriyor, serin sabah rüzgârı beyaz tül perdeyi hafif hafif dalgalandırıyordu. Yatağımdan doğrulup pencereye yaklaştım. Mahalle henüz tam anlamıyla uyanmamıştı. Sokağın başındaki simitçinin arabasını hazırlarken çıkardığı metal sesleri, uzaktan geçen sütçünün motosikleti ve yeni sulanmış toprağın kokusu.İçime tarifsiz bir huzur doldu. Dün akşamki okuma grubunu düşündüm. İnsanlarla yapılan güzel sohbetler. Kitabın satırları. Birbirini gerçekten dinleyen insanlar Ve Yusuf. Bu düşünce zihnime öylesine usulca gelmişti ki ben bile fark etmedim. Bir an durup kendi kendime gülümsedim. "Ne kadar düşünceli biri..." Toplantı boyunca herkes konuşurken kimsenin sözünü kesmemişti. Konuşan kişiye tüm dikkatiyle bakıyor... Cevap vermeden önce birkaç saniye düşünüyor. İnsanlara gerçekten değer verdiğini hissettiriyordu. Başımı hafifçe iki yana salladım. "Zümra... Ne düşünüyorsun sen?" Kendi kendime fısıldayıp gülümsedim. Belki de sadece. Güzel ahlakı olan insanlara karşı duyulan saygıydı bu. En azından ben öyle olduğuna inanıyordum. Mutfağa indiğimde annem mutfak masasının üzerine domates, salatalık ve taze naneler diziyordu. Babam çaydanlığı ocağa koymuştu. "Günaydın." dedim. "Günaydın kızım." Annem bana baktı. "Bugün yüzün daha bir gülüyor." Elimdeki bardağa çay doldururken istemsizce gülümsedim. "Öyle mi?" "Öyle." Babam gazeteyi katlayıp bana baktı. "Demek dün akşamki program güzel geçmiş." "Evet." Dedim. "Gerçekten çok güzeldi." Annem çayı karıştırırken, "İyi insanlarla aynı sofrada oturmak insana iyi gelir." dedi. Başımı salladım. "Hem de çok." Kahvaltının ardından telefonuma bildirim düştü. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Ayşe Nur 📸 Günaydın kızlar. Ben hâlâ dün akşamı düşünüyorum. Elif 📚 Ben de. Çok verimliydi. Hümeyra 🤍 Ben en çok ikramları düşünüyorum. Bir saniye sessizlik oldu. Sonra peş peşe kahkaha emojileri geldi. Ayşe Nur 📸 Hiç şaşırmadık. Hümeyra 🤍 Ne var? Börek gerçekten güzeldi. Ben gülerek yazdım. Kitabı da beğendin mi? Hümeyra birkaç saniye sonra cevap verdi. Kitap da güzeldi. Ama börek daha sıcaktı. Telefonun ekranına bakıp kahkaha attım. Tam o sırada yeni bir bildirim geldi. Bu kez farklı bir sohbetten... Yusuf Akın Esselamüaleyküm. Günaydın. Dün katıldığınız için tekrar teşekkür ederiz. Mesajı görünce yüzümde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. Parmaklarım ekranda birkaç saniye bekledi. Sonra yazdım. Aleykümselam. Asıl biz teşekkür ederiz. Kendimi uzun zamandır ilk kez bu kadar huzurlu hissettiğim bir ortam oldu. Mesajı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktım. Nedense Onun cevabını merak ettiğimi fark ettim. Ve bunu fark ettiğim anda. Kalbim usulca gülümsedi. ... İnsan bazen birini özlemeye başlamadan önce Onun mesajını beklemeye başlardı. Henüz adı konulmamış duygular. Günlük hayatın küçük ayrıntılarında kendini belli ederdi. Zümra bunu "saygı" olarak adlandırıyordu. Yusuf ise "güzel bir dostluk" Oysa kalpler İsim koymakta çoğu zaman insanlardan daha cesurdu. Ve ikisinin kalbi de Aynı yöne doğru sessizce yürümeye başlamıştı. *** Telefonumu masanın üzerine bıraktıktan birkaç dakika sonra yeni bir bildirim sesi duyuldu. Ekranda yine aynı isim vardı. Yusuf Akın Allah'a hamdolsun. Böyle hissetmenize sevindim. İnşallah bundan sonraki buluşmalarımız da aynı samimiyetle devam eder. Mesajı okurken istemsizce gülümsedim. Cevabı çok kısa değildi. Ama gereğinden uzun da değildi. Tıpkı kendisi gibi Ölçülü. Ben de yazdım. İnşallah. Farklı insanların aynı kitap etrafında toplanması çok güzeldi. Herkes birbirini gerçekten dinliyordu. Mesajı gönderdikten sonra telefonu kapattım. Bu kez cevap beklemedim. Çünkü biliyordum. Güzel sohbetler, sürekli konuşarak değil; yerinde susmayı da bilerek güzelleşirdi. Kahvaltının ardından annemle birlikte…