11. Bölüm
Yazar: Fatma Kilbas
KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 11 Hayatta bazı günler vardır. Akşam eve döndüğünüzde ayaklarınız yorulur. Omuzlarınız ağrır. Ama ruhunuz dinlenmiş olur. Kermes günü benim için tam da öyle bir gündü. Yorgundum. Ama kalbim tarifsiz bir huzurla doluydu. Bir çocuğun sevinci. Yaşlı bir teyzenin duası. Tanımadığım insanların içten tebessümü. Bazen bütün bir haftaya yetecek kadar güzellik bırakıyordu insanın içine. Pazar sabahı alarm çalmadan uyandım. Perdeyi araladığımda gökyüzü masmaviydi. Güneş, odamın duvarına altın rengi çizgiler bırakıyordu. Derin bir nefes aldım. "Elhamdülillah..." Bugün tatildi. Ama evimizde tatil demek. Birlikte yapılan işler demekti. Üzerime krem rengi bol paça kumaş pantolon, beyaz uzun tuniğimi giydim. Başörtüsü olarak da açık toprak tonlarında ince pamuklu şalımı bağladım. Aynaya baktığımda annemin odadan gelen sesi duyuldu. "Zümra! Kahvaltı hazır." Erkenden kalkıp kahvaltıyı hazırlardı canım anam. "Geliyorum." Mutfağa indiğimde soframız her zamanki gibi bereketliydi. Domates. Salatalık. Ev yapımı reçeller. Anneannemin gönderdiği keçi peyniri. Yeni demlenmiş çay. Babam gazeteyi katlayıp bana baktı. "Kermes nasıl geçti?" Yorgun bir gülümseme oturdu yüzüme "Çok güzeldi. Beklediğimizden daha fazla insan geldi." Annem heyecanla sordu. "Çocuklar eğlendi mi?" Kıkırdadım. "Çok. Hümeyra yüz boyama yaptı." Babam gülmeye başladı. "Gerçekten mi? Ortaya nasıl bir şey çıktı?" Ben de gülerek anlattım. "Kaplan isteyen çocuğu yavru kedi yaptı." Babam çayını içerken kahkaha attı. "Demek sanatçı ruhlu." Tam o sırada kapı çaldı. Babam açmaya gitti. Biraz sonra elinde büyük bir tabakla geri döndü. "Hatice Teyze göndermiş. Kermesten kalan gözlemelerden." Annem hemen ayağa kalktı. "Boş tabak dönmez." Dolaptan yeni pişirdiği limonlu keki çıkardı. Ben gülümseyerek, "Bu mahallede tabakların da yolculuğu hiç bitmiyor." dedim. Babam başını salladı. "Bereket biraz da böyle dolaşır." Kahvaltıdan sonra odama çıktım. Telefonumu elime aldığım anda bildirimler peş peşe düştü. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Ayşe Nur 📸 Günaydın. Dünkü fotoğrafları düzenlemeye başladım. Elif 📚 Bana güzel çıkmış mıyım söyle. Ayşe Nur 📸 Sen her fotoğrafta gözünü kapatmışsın. Gruba gülücük emojileri düştü. Hümeyra 🤍 Ben? Ayşe Nur 📸 Sen her karede bir şey yerken çıkmışsın. Ben kahkaha atarak yazdım. Zümra 🌷 Bu da yetenek. Hümeyra 🤍 Ben etkinlik boyunca enerji topluyordum. Sümeyye 🌸 Beş dilim kekle mi? Hümeyra hemen cevap verdi. Dört. Beş değil. Odayı kahkaham doldurdu. Annem kapının önünden seslendi. "Yine Hümeyra mı?" "Anne... Bu kız bizi yaşlandıracak." Annem de gülmeye başladı. Öğleye doğru telefonuma yeni bir mesaj geldi. Yusuf Akın Esselamüaleyküm. Dün çocuklarla çok güzel ilgilendiniz. Uzaktan görünce hepsinin size ne kadar bağlandığını fark ettim. Mesajı okuyunca hafifçe utandım. Birkaç saniye düşündükten sonra cevap yazdım. Aleykümselam. Estağfurullah. Çocuklar sevince insanın bütün yorgunluğu geçiyor. Yusuf'un cevabı kısa ama anlamlıydı. Sevgi hissedilen bir şeydir. Çocuklar da bunu en hızlı anlayanlardır. Telefonu elimde tutarken bir an durdum. İltifat etmişti. Ama bunu öyle ölçülü, öyle zarif bir dille söylemişti ki İnsanı mahcup ediyor, rahatsız etmiyordu. Ben de konuyu değiştirmek ister gibi yazdım. Kitap standı da çok yoğundu. İki kardeşe aynı kitaptan getirmeniz çok güzeldi. Mesajı neredeyse hemen gördü. Çocukların üzülmesini istemedim. Bazen küçük bir çözüm büyük bir kırgınlığı engeller. O cümleyi birkaç kez okudum. Sonra istemsizce gülümsedim. Bir insanın karakteri En çok, kimsenin alkışlamadığı anlarda ortaya çıkıyordu. ... Yusuf, vakıf binasında arkadaşları Emir, Harun ve Bilal ile çay içiyordu. Emir bardağını masaya bıraktı. "Dünkü kermes güzeldi." Bilal başını salladı. "Özellikle çocuk etkinlikleri." Harun gülümseyerek ekledi. "Oradaki hocalar çok samimiydi." Emir, Yusuf'a dönüp hafifçe gülümsedi. "Sen de epey dikkatli izledin." Yusuf şaşkınlıkla baktı. "Neyi?" "Çocuk etkinliği tarafını."…