BÖLÜM 10

KALBE DÜŞEN ÂMİN BÖLÜM 10 Bazı karşılaşmaların ardından hayat aynı yerden devam ediyor gibi görünürdü. İnsan yine aynı saatte uyanır... Aynı yoldan işe gider... Aynı sofraya oturur... Ama kalbinin bir köşesine küçücük bir tebessüm yerleşirdi. İşte o sabah ben de öyle hissettim. Yusuf'la kapı önünde yaptığımız kısa sohbet aklıma geldikçe gülümsüyor, sonra kendi kendime mahcup olup başka şeyler düşünmeye çalışıyordum. Çünkü daha yolun çok başındaydık. Ve güzel olan her şey gibi... Bu tanışıklığın da aceleye ihtiyacı yoktu. Sabah namazından sonra odamın penceresini açtım. Gece yağan hafif yağmurun kokusu hâlâ havadaydı. Islanan toprak, bahçedeki güller ve fesleğenler birbirine karışmış, insanın içine işleyen o eşsiz kokuyu oluşturmuştu. Seccademi katlayıp yerine koydum. Sonra çalışma masama oturdum. Ajandamı açtım. Bugün yapılacaklar listesi uzundu. • Kurs etkinliği hazırlanacak. • Çocukların etkinlik dosyaları düzenlenecek. • Annemle birlikte anneanneye gidilecek. • Akşam arkadaş grubuyla çevrim içi kitap okuma programı. Listenin en altına küçük bir not düştüm. "Bugün de güzel konuş, güzel düşün, güzel niyet et." Bu cümleyi her sabah kendime hatırlatıyordum. Mutfağa indiğimde annem gözleme açıyordu. Babam ise çayı demliyordu. "Mis gibi kokuyor." dedim. Babam gülerek, "Bugün annen erken başlamış." Annem hamuru çevirirken bana baktı. "Anneannen aradı." "Bugün gelirseniz bahçedeki erikler olgunlaşmış." Yüzüm aydınlandı. "Gerçekten mi?" "Evet." "Birlikte toplarız." Çocukluğumdan beri en sevdiğim şeylerden biri... Anneannemin bahçesinde meyve toplamaktı. Tam kahvaltıya otururken telefonum titredi. 🌿 Cennete Doğru Kızlar 🌿 Ayşe Nur 📸 Günaydın güzeller. ☀️ Elif 📚 Günaydın. Meryem 🌼 Hayırlı sabahlar. 🌸 Hümeyra 🤍 Kızlar... Annem dün akşam aşure kazanını bana yıkattı. Ayşe Nur 📸 Eee? Hümeyra 🤍 Ben içine sığıyordum neredeyse. Ben kahkahamı tutamadım. Zümra 🌷 Kazanı mı yıkadın? Yoksa içinde yüzdün mü? Gruba peş peşe gülen emojiler düştü. Sümeyye 🌸 Hümeyra'nın mutfaktaki maceraları kitap olur. Hümeyra 🤍 Olursa ön sözünü Zümra yazacak. Annem bana baktı. "Yine Hümeyra mı?" "Evet." "Bugün de sabah sabah güldürdü." Annem tebessüm etti. "Allah böyle dostlukları daim etsin." "Âmin." Kursa vardığımda çocuklar bahçede halka olmuştu. Bugün küçük bir fidan dikme etkinliği yapacaktık. Müdür Bey elindeki minik zeytin fidanını gösterdi. "Çocuklar." "Bu fidan büyüyecek." "Peki büyümesi için neye ihtiyacı var?" Bir sürü küçük el havaya kalktı. "Su!" "Güneş!" "Toprak!" Ben de gülümseyerek sordum. "Peki insanlar büyürken neye ihtiyaç duyar?" Sınıf bir anda sessizleşti. Minik Yusuf elini kaldırdı. "Sevgi." "Maşallah." "Peki başka?" Eymen heyecanla bağırdı. "Anne!" Herkes gülmeye başladı. Ben de... "Evet." "Anne sevgisi de çok önemli." Arka sıradan küçük Esma usulca konuştu. "Öğretmenim..." "Allah'a da ihtiyaç var." Kalbim bir an duracak gibi oldu. Diz çökerek onun göz hizasına indim. "Çok doğru söyledin." "İnsan, Rabbinin sevgisiyle güç bulur." Çocuklar tek tek fidanın köklerine toprak attılar. Sonra sırayla can suyunu döktüler. Onları izlerken düşündüm. Belki de eğitim... Bir fidan yetiştirmek gibiydi. Bugün verilen emek... Yıllar sonra meyve verecekti. Aynı saatlerde... Yusuf iş yerine gitmeden önce annesini mahalle pazarına bırakmıştı. Arabadan inerken annesi gülümseyerek, "Dün gelen kızlar çok edepliydi." dedi. Yusuf emniyet kemerini çözdü. "Evet anne." "Özellikle Zümra kızımız." "Konuşurken gözlerini kaçırmadan ama ölçüyü de bozmadan konuştu." Yusuf mahcup bir tebessüm etti. "Ben de öyle düşündüm." Annesi oğluna dikkatle baktı. "Evlat..." "İnsanın kalbine huzur veren insanlarla karşılaşması büyük nimettir." Yusuf cevap vermedi. Sadece içinden sessizce, "Allah'ım, bizi hayırlı insanlarla karşılaştırmaya devam et." diye dua etti. İlahi bakış açısıyla... O gün bir kurs bahçesinde toprağa küçük bir zeytin fidanı dikildi. Kimse o fidanın yıllar sonra nasıl büyüyeceğini bilmiyordu. Tıpkı kalplere düşen güzel niyetlerin nasıl yeşereceğini bilmedikl…