~Final~

Otogarda kalabalığın içinde bir süre öylece durdum. İnsanlar bir yerlere yetişmeye çalışıyor, anons sesleri üst üste biniyor, valiz tekerlekleri zeminde keskin bir ses bırakıyordu. Hava hem soğuk hem de ağırdı; sanki herkesin aceleciliği ortama sinmişti. ​Bilet gişesine yaklaştım. Camın arkasındaki görevli hızlı hızlı konuşuyor, ekrandan sürekli değişen seferlere bakıyordu. Elimdekileri uzatıp biletleri aldığımda parmaklarım fark etmeden sıkılaşmıştı. ​Aras'a bakmadan edemiyordum. ​Küçücük omuzları, sessizce etrafı izleyişi... Sanki tüm hayatı bir gecede yerinden oynatılmış gibiydi. Koşarak yanlarına gittim. Tam önünde diz çöktüğümde elindeki o buruşmuş, kenarları yırtılmış resim kâğıdını göğsüne ne kadar sıkı bastırdığını fark ettim. Selma'nın adamları o çirkin elleriyle her şeyi kirletmiş, kardeşimin o masum dünyasını bir hamlede paramparça etmişlerdi. ​"Aras..." dedim, sesimin titremesine engel olmaya çalışarak. Elimle soğuktan kızarmış yanağını okşadım. "Ablacım... İyi misin?" ​Bana baktı. O kocaman, siyah gözlerinde ne bir öfke vardı ne de hırsızlık... Sadece derin bir kırgınlık. "Abla," dedi fısıltı gibi bir sesle. "Biz bir daha eve dönmeyecek miyiz? Benim boyalarım... Kalemlerim orada mı kaldı?"​Boğazıma dev bir düğüm oturdu. Yutkunamadım. Ona ne diyeceğimi, bu kaçışın ne kadar süreceğini, arkamızda nasıl bir enkaz bıraktığımızı nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Abim hemen yanımızda, elinde valizlerle dururken bakışları otogarın giriş kapısındaydı. Her an birilerinin, belki Selma'nın adamlarının, belki de... Pamir'in çıkıp gelmesinden korkar gibi tedirgindi.​"Gideceğiz Aras'ım," dedim başını göğsüme bastırıp kokusunu içime çekerken. "Yeni bir yere gideceğiz. Sana en güzel boyaları alacağım, söz veriyorum." ​Gözlerim istemsizce otogarın o devasa, kalabalık girişine kaydı. Şehrin üzerimize çöken o gri soğuğu içimi titretirken, içimden tek bir cümle geçiyordu. ​Ben seni arkamda bıraktım Pamir... Ama sen benim içimden nasıl çıkacaksın? Banklara oturduğumuzda kalabalık biraz uzaklaşmış gibi oldu ama içimdeki gürültü bir an olsun dinmedi. Yavaşça Aras'ı kendime doğru çektim. ​Onu sıkıca sardım. Küçücük bedeni kollarımın arasında adeta kayboluyordu. Saçlarına defalarca küçük, sakin öpücükler kondurdum; sanki onun üzerindeki o korkuyu, o koca yükü biraz olsun hafifletmek, ona 'güvendeyiz' hissi vermek ister gibi... ​Abim yanımıza geldiğinde elinde bir şişe su vardı. Yüzündeki o çaresiz, yorgun ifadeyle hiçbir şey konuşmadan suyu bana uzattı. Elinden alıp kapağını açtım ve Aras'a verdim. Aras minik elleriyle şişeyi sıkıca tutup küçük bir yudum içerken, gözlerim iradem dışında kayıp otobüs peronuna kilitlendi. ​Bizim otobüs... ​Camları dışarıdaki soğuktan buğulanmış, motoru hafif hafif çalışır halde, ekzozundan çıkan dumanlarla sanki kaderimizi bekliyordu. İçimde tarif edemeyeceğim kadar devasa, dipsiz bir boşluk hissi vardı. ​Ayağa kalkıp o ilk adımı attığım an... ​Geride bırakmak zorunda kaldığım her şeyin, yarım kalan çocukluğumuzun, gururumun ve en çok da... Pamir'in gözlerindeki o kırgınlığın ağırlığıyla tamamen yüzleşecektim. ​"Kalkalım mı ablam?" dedim Aras'ın minik elini sımsıkı kenetlerken. ​Son bir kez, belki bir mucize olur da o kalabalığın içinden tanıdık bir silüet belirir diye dönüp arkama baktım. Otogarın o devasa, soğuk kapısına... Kimse yoktu. Yalnızdık. ​Abim valizleri kavradı, ben Aras'ın elini tuttum ve adımlarımızı o buğulu camlı otobüse, yani belirsizliğe doğru atmaya başladık... Otobüs kalkmak üzereydi. Hepimiz ayağa kalktığımız sırada anneannemin koluna abim girdi, ben de Aras'ı göğsüme doğru çekip soğuktan korumak istercesine sıkıca sardım. Dışarıda hava o kadar soğuk, öyle ayazdı ki Aras kollarımın arasında tir tir titriyordu. Ama sanki benim içim, dışarıdaki o buzul havaya inat yangın yeriydi; alev alev yanıyor, kavruluyordu...​Biletlerimizin olduğu sıraya geçip Aras'ı cam kenarına oturttum. Yerleşir yerleşmez minik başını hemen koluma, göğsüme doğru yasladı. Parmaklarımı saçlarının arasında gezdirip yum…