37.Bölüm

Arabada ilerlerken aklım hâlâ az önce yaşananlardaydı. Konuşmamız bittiğinde Pamir üstünü değiştirmeye gitmişti. Şimdi ise birlikte iş yerine gidiyorduk. Derin bir nefes alıp verdim. Yanımda oturan kişiye baktım. Çizim yapıyordu... Parmakları kâğıdın üzerinde ustalıkla hareket ediyor, sanki dış dünyayla bağlantısını kesmiş gibiydi. Bakışları bir anda bana döndü. "Ne oldu?" Omuzlarımı indirip kaldırdım ve yavaşça yaklaşıp yanağına minik bir öpücük kondurdum. "Cizim yaparken o kadar ciddiyim ki sanki dünyaya kurtarmaya çalışan bir General gibisin..." Gülerek kalemi bıraktı ve eşyalarını çantaya dizerken birden önümde çikolata belirdi. Ona şaşkınlıkla baktım. "Bu General o dünyayı ancak siz içindeyseniz kurtarır. Yoksa umrunda olmaz hatta bizzat o dünyayı senin için ben yok ederim." Elinden aldığım sırada yavaşça bademli çikolatayı açıp yiyecektim ki Pamir'in gülerek beni izlediğini fark ettim. "Şuan küçük bir kız çocuğuna yemek yedirmeye çalışan biriymiş gibiyim. Ve ona tatlı tatlı hikâyeler anlatıp kandırmaya çalışıyorlarmış gibi hissettim." Kaşlarımı çattım. Kollarımı birbirine dolayıp başka tarafa baktım. Pamir ise yabaşça eğilip omuzundan arka arkaya öpmeye başladı. "Şaka yaptım güzelim. Hadi küsme bana, Asena bebeğim." Ona baktığım zaman burun buruna geldi. Bu halime gülüp hafifçe burnu burnuma sürttü. "Hadi bak en sevdiğin çikolatadan aldım, aetık öğlen bana bir kahve ısmarlarsın, ofiste karışıklı içeriz." Güldüğüm zaman yanağımdan makas aldı. Beni kendine çekip sardığın da huzurlu bir şekilde nefes alıp verdim. "Bugün birlikte akşam yemek yiyelim mi?" Başımı kaldırıp ona baktığım zaman başımı belli belirsiz salladım. "Söz vermem ama olabilir. Bizimkilere haber vereyim konuşuruz Sevgili Patronum." Gülümsediği sırada nazikçe yanağımı okşamaya başladı. Gözlerini gözlerime sabitlediği sırada dudaklarıma eğildi ve tstlı bir buse kondurdu. İklimi gülerken dünyadan soyutlaşmış. İkimizde tamamen anın büyüsüne kapılmıştık. Tam o sırada araba durdu. Hafif bir gülümsemeyle doğruldum. Pamir Dağları kendini düzelttirken eşyalarınıe topladı. Ben ondan çnce kapıyı açıp indim. Rüzgar saçlarımı dağıtırken içeriye doğru ilerledim. Normal şartlarda burası her zmaan cıvıl cıvıl olurdu ama bu sefer kimsecikler yoktu. Kaşlarımı çalarak döner kapıdan girdiğim gibi içeri doğru adım atmıştım ki... Bir anda konfeti sesleri patladı. Korkuyla birkaç adım geri sıçradım. Ve birine çarptım. Dönüp baktığımda Pamir ile göz göze geldim. Gözlerini kırpıştırıp ona bakarken o da kaşlarını östmış bir şekildedir etrafa bakıyordu. Etrafımızdaki çalışanlar alkış tutuyor, hep bir ağızdan onun doğum gününü kutluyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken şaşkınlıkla etrafıma bakındım. Her şey bir anda olmuştu. Benim neden bunlardan haberim yoktu. Daha ne olduğunu anlamadan biri kolumdan sertçe tutup beni çektiğinde kaşlarımı çatarak ona döndüm. Bu, Yağmur Hanım'ın asistanıydı. Öyle bir sert tutmuştu ki...koluma baktığımda derimin kızardığını fark ettim. Parmağının izi neredeyse çıkmıştı. İçimde bir öfke kabardı. Tam o sırada Yağmur Hanım elinde pastayla içeri giriyordu. "Yağmur Hanım organizasyonu yapmak için çok uğraştı, mahfetmek asla izin vermez. Uslu dur Asena." Ona anlamayayarak baktığım sırada gülümsedi. "Birbirlerine ne kadar da yakışıyorlar değil mi?" dediği sırada bir kaç kişi ona hak verip resmen gözümün önünde ikisini çiftlik gibi gösterdiler. Hiçbir şey söylemeden, sinirle yanımda duran asistanı itip aralarından geçtim ve doğruca lavaboya koştum. Kapıyı açıp içeri girdiğim anda ceketimi hızla çıkardım. Elimi suyun altına tuttum. Soğuk su tenime değdiğinde hafifçe irkildim. Kolum yavaş yavaş morarmaya başlamıştı. Dişlerimi sıktım. İnsan gibi tutmadı ki... "Hayır... böyle bir şey yapacaksan, ne diye kolumdan bu kadar sert tutuyorsun?!" Sinirle lavabodan çıktım. Ceketimi hızla giyip hiç arkamı dönmeden asansöre yöneldim. Kapılar kapanırken içimdeki öfke hâlâ dinmemişti. Asansör yukarı doğru çıkarken telefonum titredi. Gözlerimi devirerek çıkardım. Ekranda yin…