26.Bölüm

​"Asena…" ​Zihnimdeki o uğultunun arasından adımı duyduğum anda, kalbimin teklemesiyle birlikte hızla arkamı döndüm. Pamir Bey, adeta zamanla yarışır gibi büyük, aceleci adımlarla yanıma geldi; daha ne olduğunu kavrayamadan güçlü elleri belimi sıkıca kavradı. Beni kendine doğru çekerek, tehlikeli bir şekilde oturduğum o yüksek yerin kenarından tek bir hamlede indirdi. Şaşkınlıkla, neye uğradığımı bilemeyerek yüzüne bakarken beni tamamen karşısına çevirdi. İki eliyle kollarımdan sıkıca tutmuştu; parmaklarındaki o baskı fazlasıyla sertti ama sesinden yükselen o çiğ telaş, üzerimdeki tüm diğer hislerden çok daha baskındı. ​"Ne yaptığının farkında mısın sen?!" dedi, sesinde her zaman alışkın olduğum o buyurgan öfkeden ziyade, ilk kez şahit olduğum derin bir korku ve endişe gizliydi. "Neden oraya çıktın? Ayağın bir anlığına kaysa… Bu yükseklikten aşağıya düşsen geri dönüşü olmaz, anlıyor musun beni? Geri dönüşü olmaz!" Ciğerlerine batan hırçın, derin bir nefes aldı; o her zaman karanlık bakan gözlerini benimkilerde sabitledi. Gözbebeğinin titrediğini görebiliyordum. ​"Kendine zarar vermek mi istiyorsun Asena?!" ​Son kelimelerinde sesinin tüm çatıda yankılanacak şekilde bağırmaya dönüşmesiyle birlikte, içimdeki o korku dalgası büyüdü ve omuzlarım istemsizce titredi. Benim sarsıldığımı fark ettiği tam o anda, kollarımdaki o çelik gibi baskı yavaşça gevşedi; eli yüzüme, çeneme doğru uzanıp beni sakinleştirmek ister gibi hareketlenecekken, Selma Hanım'ın yalanları zihnime bir ok gibi saplandı. Kendimi geri çekerek ondan bir adım uzaklaştım. Bakışlarımı arkama, loş koridora doğru çevirdiğimde, karanlığın içinden bizi pürdikkat izleyen o iki silueti fark ettim. İçimdeki o ağır kırgınlığı saklamak için dudaklarıma zoraki, buz gibi bir tebessüm yerleştirdim ve tekrar ona döndüm. ​"Ölüp ölmemem neden sizin için bu kadar önem taşıyor, neden bu kadar ilgilendiriyor sizi?" dedim, sesimin titremesine engel olup olabildiğince sakin ve umursamaz görünmeye çalışarak. "Merak etmeyin Pamir Bey, başınıza bir iş açılmaz, suç sizin üzerinize kalmaz." ​Bu sözlerimin ardından aramızdaki o gerilime daha fazla katlanamayarak, yerdeki çantamı almak adına aşağıya doğru eğildim. Ancak doğrulmama bile fırsat vermedi. Ani ve çok daha öfkeli bir hareketle kolumdan yakalayıp beni sertçe kendine doğru çevirdi. Bu kez tutuşu öyle insafsız, öyle sertti ki canımın yandığını hissettim, dişlerimi birbirine bastırdım. Göğsü hızla inip kalkarken, gözlerinde az önce gördüğüm o endişe yerini tamamen yakıcı bir çılgınlığa bırakmıştı. "Asena, ne saçmalıyorsun sen?!" diye gürledi, yüzü yüzüme o kadar yakındı ki sıcak nefesi tenimi yaktı. Kolumu kurtarıp önünde nazikçe eğildim. "Bir hata yaptım," dedim üzgün bir sesle. "Lansmana davet etmemem gereken birini çağırdım," diye fısıldadım, kelimeler boğazıma dizilen cam kırıkları gibi canımı yakarak döküldü dudaklarımdan. "Selma Hanım beni uyardı, her şeyin farkına vardım ama artık çok geçti. Keşke... keşke davetiyeyi göndermeden önce size sorsaydım… Fakat son zamanlarda çok yoğun olduğunuzu, üzerinizdeki yükü bildiğim için sizi daha fazla rahatsız etmek istemedim." ​Söylemek zorunda kaldığım her kelimeyle birlikte başımı biraz daha öne eğdim. Bakışlarımı onun o delici gözlerinden kaçırırken içimdeki o zehirli ses feryat ediyordu: Daha ne kadar yalana batacaksın Asena? Seni böylesine koruyan, üzerine titreyen bu adama daha ne kadar yalan söyleyeceksin... ​"Bu yaptığım hata yüzünden işimden olacağımı, beni buradaki her şeyden uzaklaştıracağınızı biliyorum," diye devam ettim, sesimdeki çaresizlik odadaki havayı ağırlaştırıyordu. "Çok özür dilerim Pamir Bey. Aylardır gece gündüz demeden emek verdiğiniz bu lansman, benim düşüncesizliğim yüzünden mahvolacak…" Pamir, yüzüme ne olduğunu, neyden bahsettiğimi anlamaz gözlerle, adeta donakalmış bir şekilde bakarken, gözlerimde daha fazla tutamadığım o sıcak yaşlar yanaklarımdan aşağıya usul usul süzüldü. Benim ağladığımı, o aciz hâlimi gördüğü tam o salisede, gözlerindeki o az önceki katı,…