21.Bölüm

Zorla gülümseyip aynaya baktığımda şok oldum. Bu ben miydim, yoksa bambaşka biri mi? Hızla arkamı dönüp itiraz etmeye başladım. Aynadaki kişiyle hiçbir benzerliğim yoktu. Saçlarım bile farklıydı hatta onu da geçtim tenimi neden bronzlaştırdınız?! Derin bir nefes aldım ve bana memnuniyetle gülümseyen yüzlere şaşkınlıkla baktım. "Benimle dalga mı geçiyorsunuz? Bu… gerçekten ben miyim Deniz Hanım?" Deniz Hanım kaşlarını çatıp ellerini beline koyarak yanıma geldi. Sert bakışlarla, "Bana bak! Sen tanınmamak istiyordun. Ben de seni tanınmaz hâle getirdim. Amacımız bu değil miydi? Tanrıça gibi oldun daha ne istiyorsun?!" dedi. Zorlukla aynaya bakıp gözlerimi kapattım, sakin olmaya çalıştım. Kollarımdan tutup beni kendine çevirdi, hafifçe sarstı. "Bu kadar emek verdik. Karşımda mükemmel bir kadın var! Unutma, bu bir iş. Tüm mesele tanınmamak. Sen sadece benim dediklerimi yapacaksın, sonra işin bitecek ve evine gideceksin." Son kez aynaya bakıp başımı olumsuzca salladım. Deniz Hanım ise memnun bir gülümsemeyle ellerini çırptı ve yerinde zıplayarak stüdyoya doğru ilerledi. Ben topukluların üzerinde hayatta kalma mücadelesi verirken, Deniz Hanım ile Selma Hanım bana şaşkın şaşkın bakıyordu. "Ay resmen bütün aura gitti," dedi Deniz Hanım. "Aşkım bir ara hatırlat da sana yürümeyi öğretelim. Yürümek değil bu; sıcak kumda acı çeke çeke ilerleyen bir penguene benziyorsun." Eteğimin uçlarını tutup zorla birkaç adım attım. Gerçekten de bu topuklularla yürümek zarafetten çok, bildiğin eziyetti...Selma Hanım koluma girip bana destek olurken birlikte stüdyoya doğru ilerledik. İçeri girdiğimizde Deniz Hanım çoktan her şeyi ayarlamaya başlamıştı. Yanına vardığımız anda beni durdurdu ve fotoğraf makinesini boynuna taktı. "Şimdi şu koltuğa otur," dedi. "Bacak bacak üstüne at, eteğini hafifçe kaldırıyormuş gibi yap. Başını da biraz eğ; yüzün çok belli olmasın." Başımı onaylar şekilde salladım ve söylediklerini birebir uygulamaya başladım. Ancak bu sandığımdan çok daha yorucuydu. Dar elbise ve peruk vücudumu iyice ağırlaştırmıştı; ayaklarım ise artık tamamen isyan moduna geçmişti. Ayağa kalktığımda refleksle belimi tuttum. Elbisenin eteğini düzelttikten sonra, Deniz Hanım'ın on dakika önce açtırdığı dev fanın tam önünde durdum. Eteğim havalanınca kollarımı bedenime sardım; hafifçe üşümüştüm. Oysa ortam sıcaktı ama Deniz Hanım beni bir pozdan diğerine sokmaktan vazgeçmiyordu. Ayağımdaki ayakkabıya baktığımda gözlerimi art arda kırpıştırdım. Ayağımın küçük olduğunu biliyordum ama bu kadar kusursuz uyacağını asla tahmin etmemiştim. Kimden, neyden ilham alarak tasarlamıştı bilmiyordum ama ayakkabı… fazlasıyla eşsiz ve göz alıcıydı. Sanki Peri Masasından fırlamış gibiydi. Ayağımı hafifçe kaldırıp topuğundan tuttum, dokusunu inceledim. Kusursuzdu… tıpkı tasarımcısı gibi...Tam o anda patlayan flaşla irkilip Deniz Hanım'a baktım. "Bu fotoğraf mükemmeldi!" Gözlerimi art arda kırpıştırarak, ayağımdaki ayakkabıyla zorlanarak yanına koştum. Bana ekranı uzattığında, istemsizce gülümsedim. Fotoğraf gerçekten kusursuzdu. "Ayy resmen harika olmuş! Tamam, gidip üzerini değiştirebilirsin. Bana bu kadarı yeter, gerisi bende. Biraz geç oldu ama sorun değil. İstersen burada kal, yarın birlikte şirkete gideriz." Üzgün bir ifadeyle ona baktım, başımı olumsuzca salladım ve sessizce gidip sandalyeye oturdum. Ayakkabıyı çıkarıp nazikçe kenara bıraktım. Benden daha değerli bir parçasın..."Biliyorsunuz, saat altıda Pamir Bey'in evinde olmam gerekiyor. Kendisi aşırı dakik biri, geç kaldım mı azar yiyorum…" Deniz Hanım fotoğraf makinesini kenara koyup ellerini beline dayadı, başını hafifçe yana eğdi. "Yapabilecek misin Asena?" Anlamayarak ona bakarken Selma Hanım odaya girdi; çantasını koluna takıp üzerini düzeltti. "Ben çıkıyorum Deniz, geç oldu. Asena istersen seni eve bırakayım." Üzerime baktığımda bunun pek mümkün olmadığını fark ettim. Üstümü değiştirmem bile yarım saatten fazla sürmüştü. Çıkarmak ise bir o kadar sürecektir. Ona doğru nazikçe baş selamı verip teşekkür ettim. A…