13.Bölüm

Kapının açılmasıyla Pamir'in eli anında geri çekildi. Hareketi o kadar kontrollüydü ki, az önce aramızda olan o kısa an sanki hiç yaşanmamış gibi havaya karıştı. O ise hiçbir şey olmamış gibi doğruldu, yüzüne tanıdık mesafeli ifade yerleşti. İçeri giren kadın, topuklarının sesiyle odayı doldurdu. Kendinden emin yürüyüşü, bakışlarını saklama ihtiyacı bile duymayışı… Evet, 'ben buradayım' demek tam olarak buydu. Yanında dururken insan ister istemez omuzlarını düşürüyordu. Kadın önce Pamir'e baktı, sonra beni baştan aşağı süzdü. Alnımdaki mendil, yüzümdeki solgunluk ve hâlâ üzerimdeki siyah takım elbise gözünden kaçmadı. "Rahatsız ediyorum sanırım," dedi, dudaklarında belli belirsiz bir tebessümle. Sesi nazikti ama tonu ölçer biçerdi. Pamir Bey sakin bir sesle karşılık verdi. "Hayır. Asena Hanım'la sözleşme sürecini tamamladık." Kadının kaşları hafifçe kalktı. "Demek o sensin," dedi. Ne tebrik vardı ne küçümseme; sadece tespit. Ben ise içimden şunu geçirdim: Evet, oyum. Kanayan alnımla, siyah takım elbisemle, bütün o karmaşanın içinden çıkan hâlimle. "Pamir bende seni arıyorum. Neredesin birazdan müşteriler gelecek ama sen ortada yoksun. Hadi toplantı odasındayız." Pamir Bey'den izin isteyerek odadan çıkacakken birden elimi tuttu. "Sen git Yağmur, ben bu toplantıya gitmeyeceğim. Zaten işi biliyorsun önemli olan sadece imzaları atmak. Benim işim var." Elimi sıkıca tuttup kendine çektiği sırada neredesin dengemi kaybedip yere düşecektim. Karşımdaki kadın tek kaşını kaldırıp bana baktı ve kollarını birbirine doladı. "Orada bulunan insanlar benim için değil senin için geldiler bunu buradaki herkes de biliyor. Bu yüzden benimle gelmek zorundasın. Yeni seçtiğin asistanında ancak kendini toplayıp aramıza katılabilir. Asistan'ıma söylerim ona kıyafet ayarlasın. Her yeri kan..." Kaşlarımı çatacaktım ki alnıma giren ağrıyla yüzümü buruşturdum. Ahh o aptal kız yüzünden alnım yarılmıştı. Bu zenginlerde terbiye nedir hiçbir şey olmadığı için etrafta nasıl davranacağını bilmiyor. "Pamir Bey lütfen siz gidin ben üzerimi değiştirdikten sonra sizin yanınıza gelirim." Pamir başımı tuttu ve hafifçe inceledikten sonra bana iç iç cebinden tekrardan mendilini uzattı. "Aşağıda benim şoförüm var söyle seni hastaneye götürsün oradan da eve geç yarın sabah ise ilk işin benim evime gel. İş yerine geldiğimiz zaman sana gerekli olan açıklamaları arkadaşlar yapar." Elinde ki mendili alıp almamak arasında çok kararsız kaldım ama en sonunda nazik bir şekilde gülümseyerek arkamı dönüp dışarıya doğru yöneldim ve kapıyı yavaşça açıp çıktığımda arkama baktım. Pamir'in sinirli bakışları ile zorlukta yutkundum. Kapı birden suratıma kapandığında ağzım açık kaldı. Ama bu şirkette de herkes neden yüzüme kapıyı kapatmaya bu kadar meraklı! Sinirli bir şekilde önüme döndüğümde etrafa baktım. Ee ben şimdi ne yapacağım? "Aşkım artık şu yüzüne bir baktırsak mı?" Şaşkınlıkla kenarda ayak ayak üstüne atıp dergi karıştıran kadına baktım. İstemem dışı kaşlarım kalttı, ne kadar da güzel bir kadındı...Ayağa kalktığı sırada yanıma doğru geldi ve alnıma hafifçe dokunarak yüzünü buruşturdu. "Hayatım aldığım enerjiler ile burada seni çekemeyen çok fazla insan olacak. Bu yüzden dikkatli olman gerekiyor. Sana tılsım falan ayarlayayım. Şahsen bunlar tılsımı da paramparça ederler ama yapacak bir şey yok. Ahh benim hatam ben Deniz, Selma'nın biricik kankitoşkosuyum..." Kaşlarım istem dışı kalkttı. Deniz Hanım buranın üçüncü ortağıydı. Selma Hanım onunla aramı iyi tutumam konusunda baya tembihlemişti. Emrah Arslan'ın tek kızı. Nazikçe saçlarımı geriye doğru tarayıp alnımı kontrol etti. "Burası çok tehlikeli bir yer ve bir kez düştün mü sana vurmaktan asla çekinmezler. Dikkat et, ben seni koruyacağım. Bu yüzden sende benim kankitoşkom oldun. Hadi gidelim bebeğim ayy burası beni baydı..." Yelpazeni açıp kendi yellerken bu haline kahkaha attım sırada o da gülümseyerek kolumu hafifçe vurdu. "Ayy kız ne tatlısın. Bak ben kimseyi sevmem ama senin enerjin çok güzel. Senden pozitif enerji alıyorum.…