2.BÖLÜM-UNUTULAN BAĞ

Geçmiş unutulsa da, ondan kalan izler asla unutulmaz. bol bol yorum yapmayı ve ⭐️' a basmayı unutmayın🫰🏻 luc. İLKİN SAYAR DEMİR Yan yatağımda yatan adama şaşkınlıkla bakıyordum. Doktor biraz önce ne demişti öyle? "Siz evlisiniz." Bu iki kelime, odanın içinde ağır bir duman gibi asılı kalmıştı. Evliydim. Üstelik hafızamda hiç yeri olmayan bir adamla. Bakışlarım istemsizce yan taraftaki adama kaydı. O da en az benim kadar şaşkın görünüyordu. Kaşları hafifçe çatılmış, gözleri duyduklarını anlamlandırmaya çalışıyordu. Sanki biraz önce söylenen cümle yalnızca benim değil, onun da bütün dünyasını altüst etmişti. İçimde küçücük de olsa bir umut filizlendi. Belki gerçekten bir yanlışlık vardı. Belki dosyalar karışmıştı. Belki doktor yanlış odaya girmişti. Çünkü bunun başka bir açıklaması olamazdı. "Sanırım bir karışıklık oldu." dedim sonunda. Sesim beklediğimden daha titrek çıkmıştı. "Yani insan evli olduğunu hatırlar, değil mi?" Odadaki sessizlik bir anda ağırlaştı. Kimse cevap veremedi. Annem gözlerini kaçırıyordu. Hande teyze ise dudaklarını sıkıca birbirine bastırmıştı. Ve nedense bu sessizlik, doktorun söylediklerinden çok daha ağır gelmişti. "İlkin..." dedi annem yavaşça. "Gerçekten evlisiniz." Başımı iki yana salladım. "Hayır. Bu. Bu imkânsız." Bunu söylerken annemi değil, aslında kendimi ikna etmeye çalışıyordum. Çünkü zihnim bu gerçeği kabul etmiyordu. Benim hatırladığım son şey restoranım açılışı için yaptığım hazırlıklardı. Masaların yerleşimi, son anda değiştirilen masa örtüleri, mutfaktan yükselen telaş...Her ayrıntıyı hatırlıyordum. Annemin serasına öğleden sonra uğrayıp yardım edeceğimi bile hatırlıyordum. Ama o andan sonrası yoktu. Bu adamla evli olduğum gerçeği, hafızamın hiçbir köşesine sığmıyordu. Yeni taşındığımız yazlık evi de hatırlıyordum. Komşumuz Hande teyze ve eşi Okan beyi... Bahçemizdeki yasemin çiçeklerinin yaydığı o hoş kokuyu bile unutmamıştım. Onun varlığı dışında her şey yerli yerindeydi. Ama Sarp'la evli olmak... Bu hesapların hiçbirinde yoktu. Hande teyze, zihnimde büyüyen karmaşayı anlamış gibi konuştu. "İlkin, canım kızım. Anlıyoruz seni. Bir trafik kazası sonrası altı yılı hatırlamamak çok ağır ama birlikte üstesinden geleceğimize eminim." "Altı yıl mı?" Bu kez şaşkınlıkla konuşan Sarp'a baktım. Bu adamla altı yıldır mı evliydim? Zihnimi biraz daha zorlamaya çalıştım ama olmadı. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, doktorun söylediği o altı yılın yerine yalnızca koyu bir karanlık geliyordu. Sarp yeniden bana döndü. Bakışlarımız ilk kez bu kadar uzun süre birbirine takıldı. İkimiz de aynı sorunun cevabını birbirimizin yüzünde arıyorduk. Başaramadık çünkü birbirimizi tanımıyorduk. En azından hatırlamıyorduk. ⊹ ࣪ ˖⏱ ୭˚. ᵎ İLKİN SAYAR 8 Şubat 2o20 "Hayır, hayır... Lütfen saksıyı bir tık daha sola alalım!" Restoranın önünde duran çalışan, elindeki büyük zeytin ağacını yeniden kaldırırken ben de birkaç adım geri çekilip manzaraya baktım. "Biraz daha..." Adam saksıyı birkaç santim oynattığında dudaklarım istemsizce gülümsedi. "İşte şimdi oldu." "Hayatımda ilk defa birinin iki santimetre için bu kadar uğraştığını görüyorum." Sesin sahibine döndüğümde Mehir, kollarını göğsünde bağlamış bana sırıtarak bakıyordu. "İki santimetre bile estetik açıdan önemli." dedim kaşlarımı kaldırarak. Mehir gözlerini devirdi sıkıntıyla. "Peyzaj mimarı olan benim, estetik dersi veren sensin." Kahkaham restoranın bahçesine yayıldı. "Öyleyse sen neden söylemiyorsun nerde olması gerektiğini?" "Çünkü müşterim dünyanın en mükemmeliyetçi insanı." dedi bıkkınlıkla ve ekledi. "Her şey çok güzel oldu. Bir şeyleri irdelemeyi bıraksan da kahve mi içsek artık?" "cık" sesi çıkarıp ona ters ters baktım. "İçime hala sinmeyen yerler var..." Tam o sırada sandalyelere bağladığımız kurdelelerin ters olduğunu gördüm. "Arkadaşlar kurdeleleri ters bağlamışsınız onları hemen düzeltelim." "Hemen İlkin Hanım." Çalışanlar sandalyelerdeki kurdeleleri düzeltirken Mehir'e döndüm. "Arkadaşınım diye müşteri gibi davranmıyorsun, ben kaliteli bir hizmet talep e…