|1

Herkese merhaba bebeklerim🥹🥹 sizi çok ama çok özledim bir kaç aydır ara vermiştik şimdi hazırızzz🥹🥹 Nasılsınız, neler yapıyorsunuz?? Umarım iyisinizdirrr🌸❤️ Kaçışlar ve Kayboluşlar 2023 de size pdf olarak attığım bir kitaptı çıtır çerezlik derken bayılmıştınız şimdi geri dönüşümüzü bu güzel kitapla yapalım dedim❤️ Bundan sonra nasıl ilerleyeceğiz hemen anlatayım size Temmuz'un ortasına kadar Yara Geçer İzi Kalır ve Kaçışlar ve Kayboluşlar ile gideceğiz o sürede Yara Geçer İzi Kalır'a ara vereceğiz uzun bir kitap olacak kendisi çünkü🥹🥹 Önümüzde iki hafta Mavi Yelken'in final yapmaya çalışacağım bölümleri hazır hızlı hızlı atacağım yarım kalmayacak merak etmeyin 🥳🥳 Ygik a ara verdikten sonra sürpriz çerezlik bir kitap gelecek çok kısa olacak bir kitap ama bayılacaksınızzz❤️‍🔥❤️‍🔥 sürpriz kitap ve KVK yı bitirince asıl herkesin kanalda beni zorbaladığı üvey evlat muamelesi çektiği kitabımıza Kızıl Gonca'ya geleceğiz... ilk kitap finali verdik sizinle birlikte ve düzenlemeye geçtik biliyorsunuz düzenlenmiş bölümleri yavaş yavaş paylaşıyordum zaten öyle devam edeceğiz❤️‍🔥🥹 Çok zor bir zaman geçirip de geri dönme cesaretinde ve gücünde bulundum. Bir sürü kayıp ve hayal kırıklığı ile doldum. Az çok beni bilirsiniz mantıkla değil duygularla hareket ederim ve bu davranışım benim hayatımı her zaman çok etkiler neyse sonuçta devam ediyoruz yoktum ama vardınız her zaman elimi tuttumuz her an benimle oldunuz😭😭 şimdi yine desteğinizi bekliyorum yeniden başlarken elimizi bırakmayın olur mu?? Kaçışlar her zaman bir kayboluşu doğururdu. Kaçarken kimden kaçtığımızı, neyden kaçtığımızı ya da nereye gittiğimizi çoğu zaman unutup yalnızca kaçışın kendisine odaklanırız. Sonra da bir bakmışız, yolun bir yerinde kaybolmuşuz. Sting - Shape Of My Heart... Güne yeni uyanmıyor, aksine günü kapatıyordum. Önce kendimi tanıtmama izin verin. Çünkü bu hikâye boyunca iç sesimden çok sizinle konuşacağım. Gerçi iç sesim bazen beni delirtme noktasına getiriyor ama konudan sapmadan devam edeyim. Ben Çiçek Ayta. Yirmi beş yaşındayım ve bir dergide köşe yazarlığı yapıyorum. Merak etmeyin, ünlü değilim. Kimse sırf benim yazılarımı okumak için dergiyi almak adına sıraya girmiyor. Marmara Üniversitesi Edebiyat Bölümü mezunuyum. Lisede herkesin sevdiği o efsane edebiyat öğretmenlerinden benim de vardı. Bana çok iyi bir edebiyat öğretmeni olacağımı söyler, hayaller kurdururdu. Olamadım... Çünkü atanamadım. Sonrasında Twitter üzerinden paylaştığım yazılar sayesinde küçük de olsa bir kitle oluşturdum. Melan Dergisi de o yazıları fark edip beni bünyesine kattı. Beş yıldır orada çalışıyorum. Çalışıyorum ama nasıl... Bazen keşke atanmayı bekleseydim diye düşünmeden edemiyorum. Derginin sahibi tam anlamıyla bir illet. Bu kadar gergin, bu kadar kibirli ve bu kadar burnu havada bir adamın aynı bedende toplanması büyük başarı olmalıydı. Üstelik yalnızca bana değil, herkese kök söktürüyordu. Son birkaç aydır derginin kötüye gittiğini biliyorum. Bir işletme sahibi olarak yaşadığı baskıyı anlamaya çalışıyorum ama bu, bize insanlık dışı davranmasını haklı çıkarmıyordu. Bir insanı on saat çalıştırıp üstüne iki saat daha mesaiye bırakmak... Ata Melan bunu hiç düşünmeden yapardı. Bazen ailemin yanına dönüp her şeyi bırakmak istiyordum. Sonra aklıma Ümit geliyordu. Muhtemelen eve adımımı attığım gün evlendirilirdim. Biz Mardinliyiz. Ataerkil bir ailede büyüdüm. Bu yüzden kendimi Eskişehir'e atabilmiş olmak hâlâ hayatımdaki en büyük şanslardan biri. Buradaki küçücük 1+1 evimde yıllardır kendi düzenimi kurmuş, huzurla yaşamayı öğrenmiştim. ''Çiçek baksana bir.'' Sevgi'nin sesi açık ofisin uğultusunun arasından sıyrılıp kulağıma ulaştığında başımı ona çevirdim. ''Efendim?'' Yüzüme yorgun ama nazik bir gülümseme yerleştirmeye çalışıyordum. ''Ya biliyorum mesain bitti ama Ahmet geliyormuş. Şehir dışındaydı, bana sürpriz yapmak istemiş. Mesaim olduğunu bilmiyormuş. Eğer planın yoksa benim yerime mesaiye kalır mısın?'' Yüzündeki mahcup ifade normalde vicdan yapmama neden olabili…